ငစေနရဲ႕ အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ား

ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၈ - မိုးထဲကႏွင္း

2011-06-17T14:48:00.001+08:00

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္ ဒီလိုေသာျကာေန့မ်ိုး ... ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ စည္သူႏွင့္အတူ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ကိုေတြ့သည္။ ဖိုးစေနတို့လုိ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြအဖို့ တစ္ခ်က္ျကည့္ျပီး ကိုယ့္ေက်ာင္းကဟုတ္မဟုတ္ ခြဲျခားရသည္မွ သိပ္ ခက္လွသည္ေတာ့မဟုတ္။ စည္သူက မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူ့သူငယ္ခ်င္း .. ေက်ာင္းကို အလည္ေခါ္လာတာဟုေျပာသည္။ ဒီေကာင့္ကို စျမင္တာနဲ့ ျကည့္လုိ့မရ၊ ခုလဲ မိတ္ဆက္ေပးတာႏွင့္ အာက်ယ္အာက်ယ္ တန္းလုပ္သည္။

... ေအးဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားတို့ေက်ာင္းက ေစာ္တစ္ေပြ နာမည္ျကီးတယ္ဆိုလို့ လာျကည့္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္လိုက္သမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္မျကိုက္တဲ့ေစာ္ မရွိေသးဘူး ... ခင္ဗ်ားေရာ အဲဒီေက်ာင္းသူကို သိလား ... ေမာ္ဒယ္ေတြဘာေတြလုပ္တယ္ေလ ...

ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွာကစ္သြားသည္။ ... မသိပါဘူးဗ်ာ .. အားအားယားယား ... ။ မ်က္ႏွာေျပာင္ ငေျကာင္ေကာင္ေရွ႕မွာ ဆက္မေနခ်င္တာနဲ့ ထြက္လာခဲ့့သည္။

ပထမအခ်ိန္ျပီးျပီ။ ဒုတိယအခ်ိန္ကို အတန္းလစ္ျပီးကန္တင္းအသြား ေက်ာင္းခန္းတစ္ခုေရွ့မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးတစ္လံုးက်ေနသည္။ မိန္းကေလးေတြ ကိုင္ေလ့ရွိေသာ ပိုက္ဆံအိတ္မ်ိုးျဖစ္သျဖင့္ ဖြင့္ျပီး ေက်ာင္းသားကတ္ကို ရွာျကည့္လိုက္သည္။ မေကခိုင္ႏွင္း၊ ဒုတိယႏွစ္ ...... ေျသာ္ ႏွင္းရဲ့ပိုက္ဆံအိတ္ပဲ၊ ဒီေကာင္မေလး နေမာ္နမဲ့။ အတန္းထဲကို လွမ္းျကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွင္းမရွိ။ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲအသာထည့္ျပီး ကန္တင္းသို့ဆင္းလာခဲ့သည္။ ကန္တင္းေရာက္ေတာ့ ႏွင္းတုိ့ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ႏွင့္ ေစာေစာက ငေျကာင္၊ ႏွင္းေဘးမွာ အတင္းကပ္ထုိင္ျပီး မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ေနသည္။

ကန္တင္းထဲဝင္ျပီး ႏွင္းေနာက္နားမွာ သြားရပ္လုိက္သည္။

... ႏွင္းေလး ... အတန္းလစ္ေနတယ္ေပါ့့ေလ။ ...

... ဟယ္ .. ကိုကို ... သူက်ေတာ့ အတန္းမလစ္တာက်ေနတာပဲ။ လာလာ ဒီမွာထိုင္ ...

ခ်က္ခ်င္း ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲျပီး သူႏွင့္ ဟိုငနာေကာင္ျကားတြင္ ဝင္ထိုင္ခိုင္းသည္။ ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ညီမဝမ္းကြဲ၊ ၂ ႏွစ္ငယ္သည္။ ေက်ာင္းေရာက္မွ သိကၽြမ္းျပီး သိပ္မခင္ပါ။ နႈတ္ဆက္စကားေလာက္ကလြဲလို့ ဘာမွသိပ္မေျပာျဖစ္။ ဒါေပမယ့္ စေတြ့ကတည္းက ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ့အစ္ကိုကို ေခါ္သည့္အတိုင္း ကိုကို ဟုသာေခါ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ သူ့ကို သူ့အစ္ကိုေခါ္သလို ႏွင္းေလး ဟုသာေခၚျဖစ္သည္။ ဒီေလာက္မရင္းႏွီးေပမယ့္ လက္ဆြဲျပီး ဝင္ထိုင္ခိုင္းလိုက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ အထာေပါက္သြားျပီ။ ဟိုေကာင့္ကို ကစ္ေပေတာ့ ...

... ႏွင္းေလး ... ကိုကို ႏွင္းေလးကို လက္ေဆာင္ေပးစရာရွိတယ္။ ကိုကို့ကို မုန့္ဝယ္ေကၽြးမလား ...
... ဟယ္!!! တစ္ကယ္??? ဝယ္ေကၽြးမွာေပါ့ .. ကိုကိုစားခ်င္တာေျပာ ႏွင္းဝယ္ေကၽြးမယ္။ ... ႏွင္းေမြးေန့လဲ မေရာက္ေသးပဲနဲ့ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးမလို့လဲ ...
... မ်က္စိမိွတ္ လက္ျဖန့္ ... ျဖန့္ထားေသာ ႏွင္းလက္ေလးကို ဆြဲယူျပီး ႏွင္းပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ထည့္ေပးလုိက္သည္။ ... ဖြင့္ေတာ့ ရျပီ။ ...

... ဟယ္!! ပိုက္ဆံအိတ္ေလး၊ ႏွင္းမွာလဲ ဒါမ်ိုးအိတ္ေလးရွိတယ္၊ တပံုစံတည္းပဲ ...
... ေသခ်ာလဲ ဖြင့္ျကည့္ပါဦး ... ႏွင္း ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ဖြင့္ျကည့္သည္။ အထဲမွာ ေက်ာင္းသားကတ္၊ ပိုက္ဆံႏွင့္ ႏွင္းဓါတ္ပံုေတြ။
... အယ္ ... ဒါႏွင္းအိတ္ပဲ။ ကိုကို့ဆီ ဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ ...
... အတန္းေပါက္ဝမွာ က်ေနတာေတြ့လို့ ေကာက္လာတာ ...
... ႏွင္းပိုက္ဆံအိတ္မွန္း ကိုကိုက သိလို့လား ...
... အင္းေပါ့ သိလို့ေကာက္လာတာေပါ့ ...
... thanks ကိုကို ...

ဝုန္း ... ေဘးကငေျကာင္ ရုတ္တရက္ ထရပ္လိုက္သည္။ ... ႏွင္း .. ကိုယ္ျပန္ေတာ့မယ္။ ...

... ေျသာ္ ကိုေက်ာ္စြာ။ ျပန္ေတာ့မလုိ့လား။ ေစာေစာကေျပာေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ထိ ေနမယ္ဆိုလားလို့ ...
... ဟုတ္တယ္ႏွင္း ... အစကေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ထိေနျပီး အိမ္ထိ လိုက္ပို့မလို့ပဲ။ ခုေတာ့ မလိုအပ္ေတာ့မွန္းသိသြားျပီ၊ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ ...
... ေကာင္းပါျပီတဲ့ရွင္ ... ေနာက္လဲ အားရင္ လာလည္ေနာ္ ... ဟိဟိ ...
ေဆာင့္ျကီးေအာင့္ျကီးလွည့္ထြက္သြားေသာ ငေျကာင္ေကာင္ကိုျကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို့ေတြ ရီမိသည္။ ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုေတာ့ ျပန္မလႊတ္။ cut လို့ေအာ္ေပးမည့္ ဒါရိုက္တာဘယ္နားေရာက္ေနမွန္းမသိ။

ေနာက္တစ္ပတ္ကစျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့။ အတန္းတင္စာေမးပြဲနီးျပီမို့ private study ယူလုိက္သည္။ ႏွင္းနဲ့လဲ မေတြ့ျဖစ္ေတာ့။

အဲဒီလိုႏွင့္ တစ္ႏွစ္ခန့္ျကာသြားသည္။ ဇြန္လ၏ မိုးေတြသည္းေနေသာ ရက္တရက္၊ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့မွာ ေလွ်ာက္လာသည္။ မိုးသည္းေတြထဲမွာ ထီးလဲမပါ၊ မိုးေရေတြ တစ္ကိုယ္လံုးရႊဲလို့။ ႏွင္း ... ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကို ထီးမိုးေပးလုိက္သည္။
... ကိုကို ... ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲေဆာင္းေတာ့။ ႏွင္းက စိုျပီးသား ကိုကို့ကိုပါ စိုကုန္မယ္။ ..
...မေတြ့တာျကာျပီႏွင္း ... ဘာေတြလုပ္ေနလဲ။ ...
... ဒီလိုပါပဲကိုကိုရယ္။ အိမ္နဲ့ သိပ္အဆင္မေျပလို့ ခု ဒီလမ္းထဲမွာ ႏွင္းတစ္ေယာက္တည္း ငွားေနတယ္။ ေနာက္ အားရင္ လာလည္ေပါ့ ...
ေျပာျပီး ႏွင္း လမ္းထဲကို ေျပးဝင္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္မဝင္သြားမိ။
ေနာက္ သံုးလခန့္အျကာ ႏွင္းအစ္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ျပန္ေတြ့ျဖစ္သည္။ စကားစပ္မိျပီး ႏွင္းနဲ့ေတြ့ေျကာင္း အိမ္မွာမေနဘူးလို့ေျပာတယ္။ မင္းညီမ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲလို့ ေမးမိသည္။

... ႏွင္းဆံုးသြားျပီကြ။ ပုဇြန္ေတာင္ Trade Center ဗံုးေပါက္တုန္းက သူက အဲဒီေရွ့တည့္တည့္ stage ေပါ္မွာ catwalk ေလွ်ာက္ေနတာ။ ဗံုးေပါက္တဲ့ေနရာနဲ့ သူနဲ့အနီးဆံုးပဲ။ ... ညီမေလးကို အစအနေတာင္ ျပန္မရလိုက္ဘူးကြာ ...

ပုဇြန္ေတာင္ Trade Center ဗံုးေပါက္တာ ေမလျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နွင္းနဲ့ မိုးေရထဲမွာဆံုမိတာက ဇြန္လျဖစ္သည္။ အဲဒီအေျကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကို မေျပာျဖစ္ပါ။

ဒီလုိနဲ့ ႏွစ္ေတြျကာခဲ့သည္။ ဒီေန့ ဘာမွ မတိုက္ဆိုင္ပါပဲ သတိရမိသည္။

testing from Android

2010-06-23T14:25:00.001+08:00

I'm testing blog from android application

Published with Blogger-droid v1.3.6

အိပ္မက္ဆိုး

2010-05-31T22:43:00.003+08:00

အိပ္မက္ဆိုးေတြမက္တယ္။ ... Zombie ေတြျကားထဲ အသက္လုျပီးေျပးရတယ္။ ေနာက္ဆံုး လြတ္လမ္းမျမင္ ... မိုးပ်ံတိုက္ေခါင္မိုးေပါ္မွာ ငါပိတ္မိသြားခဲ့တယ္။ ... အရွင္လတ္လတ္ေတာ့ အစားမခံဘူး ... ငါ့ဘဝငါစီရင္မယ္... လက္ႏွစ္ဘက္ကိုဆန့္တန္း ျပံုးျပံုးေလးေနာက္လွန္ခ်လိုက္တယ္။ ငါဟာေလထဲမွာပ်ံသန္းလို့။

တစ္ထပ္ျပီးတစ္ထပ္၊ ဆံနြယ္စေတြ ေလမွာပ်ံဝဲ ျမန္ျမန္ေအာက္ေရာက္မွာလဲ ေျကာက္ရေသးတယ္။ အသည္းက ေအးကနဲ ႏွလံုးက ေႏြးကနဲ ငါေျကာက္ေနတုန္း ... ျဗဳန္းဆို အဲဒီဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈသားေကာင္ေတြ ငါ့ေနာက္ကို လိုက္ခုန္ခ်လာျကတယ္။ အာ ... ဒီေကာင္ေတြ ... ေလထဲမွာမိရင္ ေလထဲမွာစားပစ္မွာ။ အေျကာက္အလန့္မရွိ ခံစားမႈမရွိ ... နာက်င္မႈကိုမသိ၊ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ဆာေလာင္ေနသတဲ့လား။ တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္ သူတို့က ပိုျမန္တယ္။ ငါ ... ေအာက္ကိုေရာက္မွာလဲေျကာက္၊ အေပါ္ကေကာင္ေတြကိုလဲေျကာက္ ... ႏွလံုးသားဟာ ေျကာက္လန့္မႈနဲ့ ျဖစ္ညွစ္ခံထားရတယ္။

ေရာက္ေတာ့မယ္၊ ေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့မယ္ .... ေပ်ာ္တာလား။ ေျကာက္တာလား။ ေရာက္ခ်င္တာလား၊ မေရာက္ခ်င္တာလား။

၁၀ . ၉ . ၈ . ၇ . ၆ . ၅ .. အထပ္ေတြ ငါေရတြက္ေနတယ္။

၂ . ၁ . ... ဟာ .....

ဟာကနဲျဖစ္သြားတယ္ ... တံု့ကနဲ ... ဆိုင္းျကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ့ဆြဲထားသလိုလုိ ... ေအာက္ကိုဆက္မက် ... ေလထဲမွာ တန္းလန္း ... ဟိုေကာင္ေတြျကည့္ေတာ့လဲ ငါ့လိုပဲ ေရာက္ရာေနရာမွာ ရပ္ေနၾကတယ္။ ... ငါေအာ္ရယ္ပစ္လုိက္တယ္။

မၿပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္

2009-12-18T14:18:00.002+08:00

ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၈ - ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မၾကည္ျပာ

2009-10-26T11:13:00.000+08:00

ကိုရဲဆံုးၿပီလို႕ ေအာင္ဘာေလက လာေျပာသည္။ သိပ္ေတာ့ မယံုခ်င္ေသး။ သူက သတင္းအခိုင္အမာရလို႕ေျပာတာပါ လို႕ ဆိုလာသည္။ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ဆက္ေစာင့္ရသည္။ သိပ္မၾကာခင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က link တစ္ခုလွမ္းေပးသည္။ အစ္မ မေနာ္ဟရီရဲ႕ blog။ သတင္းေသခ်ာသြားၿပီေပါ့။

စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ပဲ လက္ခံလိုက္ရသည္။ ကိုရဲစာေတြ ေနာက္ထပ္ဖတ္ရဖို႕မရွိေတာ့။ အစ္မမေနာ္ဟရီက သူ႕ကိုဆူေတာ့ သူက ဟိုမွာသားႀကီးရွိတယ္။ ေရႊဘုန္းရွိတယ္ ကိုေအာင္မင္းသိမ္းရွိတယ္ ေပ်ာ္စရာႀကီးလို႕ ျပန္ေျပာဖူးသည္။ ခုေတာ့လဲ သူတို႕ေတြနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ မၾကည္ျပာဇာတ္လမ္းေတြမ်ား ဆက္ရိုက္ေနေလမလား။ (အတည္ေျပာရင္းနဲ႕ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ကိုမ်ိဳးနဲ႕ ဒါရိုက္တာကိုမ်ိဳး (ေမာင္မ်ိဳးမင္း) တို႕ပါအတူတူရွိရင္ သူပိုေပ်ာ္မယ္ လို႕ေတြးမိသည္္။ ဆရာေတြေတာ့ ၾကားရင္ ဆဲေနေတာ့မွာပဲ)

အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ားကို ဆက္မေရးျဖစ္ခဲ့တာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရမွာေတြ နည္းနည္းရွက္ေနတာလဲပါသည္။ ခု ကိုရဲကိုေခါင္းထဲေရာက္လာေတာ့ နီကိုရဲနဲ႕ တြဲလွ်က္ပါလာတာက မၾကည္ျပာ။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရဲဝင္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ေသာ မၾကည္ျပာတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ကိုရဲအမွတ္တရ ကၽြန္ေတာ့္မၾကည္ျပာအေၾကာင္းကို အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ားထဲမွ တစ္ခုအျဖစ္ ဆက္ေရးရေသာ္ ေကာင္းမည္ဟုေတြးမိသျဖင့္ ဆက္ေရးပါသည္။ ထိုမၾကည္ျပာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို "ရဲဝင္း" လို႕ေခၚၾကပါသည္။ ရိုက္ကြင္းေပၚမွအလြဲမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ကိုရဲက မၾကည္ျပာ ကို ကားႀကီးအျဖစ္ ရိုက္စဥ္က ရဲဝင္း လုိ႕ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း တစ္ခါ ဝမ္းသာလိႈက္ေမာရသည္ ဟုေျပာဖူးပါသည္။ ခု ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲဝင္း ဟု တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မၾကည္ျပာ၊ ကိုရဲ၏မၾကည္ျပာ ႏွင့္ ကိုရဲတို႕ကို သတိရ ဝမ္းသာလိႈက္ေမာေနရေတာ့မည္။

ထိုေန႕က မိုးမရြာပါ။ ေလတိုက္လားမတိုက္လား ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့။ ၈ တန္းေက်ာင္္းသားမ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း က်ဴရွင္ဆရာ မလာခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆာ့ေနၾကသည္။ ဖိုးေဇာ္ယူလာေသာ ရာဘာေျမြရုပ္ေလးႏွင့္ေဆာ့ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိပါသည္။ အခ်င္းခ်င္း စရင္းေနာက္ရင္းျဖင့္ တစ္ခါတြင္ ထိုေျမြရုပ္မွာ ဘယ္သူပစ္လိုက္မွန္းမသိပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕အုပ္စုတြင္းမွေက်ာ္ၿပီး အတန္းေရွ႕ဘက္ရွိ မိန္းကေလးအုပ္စုအတြင္းသို႕ က်သြားပါသည္။ လန္႕ေအာ္သံမ်ားၾကားရၿပီး ဆူဆူညံညံျဖစ္ကုန္သည္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေမ့လဲသြားသည္တဲ့။ ရုပ္ရွင္ထဲကလိုေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့အဲဒီေကာင္မေလးႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို သူ႕အိမ္ကေခၚသလိုပင္ မိငယ္ဟုေခၚပါသည္။ မိငယ္က ေခ်ာသည္။ ယဥ္သည္။ အၿမဲတမ္း ရင္ဖံုးအကၤ်ီႏွင့္ လံုခ်ည္ႏွင့္ အျပင္ထြက္တတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... သို႕ေသာ္သူသည္ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက အေတာ္ေလးရည္းစားမ်ားသူျဖစ္ေလသည္။

သို႕ႏွင့္ပဲ ရွစ္တန္းမွ ကိုးတန္းသို႕ေရာက္လာသည္။ သူ ရည္းစားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျပတ္ျပန္သည္။ အသည္းကြဲသည္ဟုေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ထိုင္ငိုေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီးသူ႕ကိုဆူသည္။ မိန္းကေလးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားရေၾကာင္း၊ ရည္းစားမ်ားတာမေကာင္းေၾကာင္း။ လူမေလးစားေၾကာင္း။ ရည္းစား ခဏခဏ မေျပာင္းသင့္ေၾကာင္း သူ႕ကို ဆူေနမိသည္။

မိငယ္အငိုတိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျပာပါသည္။ "စေန ... ငါနင့္နဲ႕ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းေတာ့ဘူးေလ ... ေနာ္" တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ကိုရီးယားကားေတြ အခုလိုေခတ္မစားေသးပါ။ တီဗီမွာ မင္းသားေခ်ာစြန္းဝူခုန္း အထူးပါဝင္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အေနာက္သို႕ခရီးသြားျခင္း ဇာတ္လမ္းက နာမည္ႀကီးေနသည္။ ဒါေပမယ့္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ သမီးရည္းစားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

ေပ်ာ္ခဲ့ေသာအေၾကာင္းမ်ားေတာ့ စာမဖြဲ႕လိုေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကေလးသဘာဝ ရည္းစားထားသည္ ဆိုသည္မွာ အတူသြားအတူလာျခင္း၊ မုန္႕အတူစားျခင္း၊ တစ္ေယာက္ပါးကို တစ္ေယာက္နမ္းျခင္း စသည္မွ်သာျဖစ္သည္ဟု နားလည္ရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုစဥ္ကအခ်စ္သည္ ယခုအခ်စ္ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ေသာ ပကတိ ျဖဴစင္သန္႕ရွင္းေသာ ေမတၱာသက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ခဲ့ရသည္။

နင္နဲ႕ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး ဟုဆိုခဲ့ေသာ မိငယ္သည္ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာ၊ ဆယ္တန္းေက်ာင္းမ်ား ျပန္ဖြင့္ၿပီး တစ္လခန္႕အၾကာတြင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ရက္ရက္စက္စက္ဟူေသာစကားကို ကၽြန္ေတာ္မသံုးပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိငယ္သည္ မရက္စက္တတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ျငင္ျငင္သာသာေလးပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီသို႕ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။

ေမာင္ ... နင္နဲ႕ငါ သူငယ္ခ်င္းပဲျပန္လုပ္ရေအာင္ဟာ။ ေနာ္။ ေနာ္လုိ႕။

နင္ ဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီလိုေျပာရတာလဲငယ္ရယ္။ မေျပာပါနဲ႕ဟာ။ ေနာ္။

နင္က ငါ့ကို ဂရုမွ မစိုက္ေတာ့တာ။ ငယ္ပ်င္းတာေပါ့။ ေမာင္ကေက်ာင္းလဲေန႕တိုင္းတက္တယ္။ က်ဴရွင္လဲ ငယ္နဲ႕ အတူမတက္ေတာ့ဘူး။ ငယ့္ဆီကို တစ္ပတ္တစ္ခါေတာင္ မနည္းလာေနရတာမဟုတ္လား။ သူငယ္ခ်င္းပဲျပန္လုပ္ပါေမာင္ရာ။ လိမၼာပါတယ္ဟာ။ ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ....

ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲငယ္။ နင့္ကို ငါ့ထက္ပိုဂရုစိုက္တဲ့သူ ရွိေနၿပီမို႕လို႕လား။

ဟုတ္တယ္ေမာင္။ သူက ငယ္နဲ႕ က်ဴရွင္အတူတူတက္တာဆိုေတာ့ ေမာင့္ထက္ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး အခ်ိန္ေပးႏိုင္တယ္။ ငယ့္ကိုလဲ အရမ္းခ်စ္တယ္။ ငယ္ သူ႕ကို ျပန္ႀကိဳက္ခ်င္လို႕။ အဲဒါ ေမာင္ ငယ္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ေပးကြာ။ ေနာ္။

... ေအးပါငယ္ရယ္။ ... အဲဒီလိုလုပ္မွ နင္ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါနင့္သေဘာအတိုင္း လုပ္ေပးဖို႕အဆင္သင့္ပါ။

ေဝး ... ဒါမွေမာင္ကြ (ရႊတ္) ဒါမို႕လို႕ ေမာင့္ကိုငယ္အရမ္းခ်စ္တာ။ လာ .. သူငယ္ခ်င္းျပန္ျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ မုန္႕သြားစားမယ္။ ေလွ်ာက္လည္မယ္။

ငယ္သည္ ဤသို႕တတ္ႏိုင္ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူ ျငင္ျငင္သာသာေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုထားခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငင္ျငင္သာသာေလး အသည္းကြဲခဲ့ပါသည္။ ငယ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး (အမ်ားႀကီးဟုထင္ပါသည္) ကြဲကြာသြားခဲ့ပါသည္။

တစ္ရက္၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ယုန္ေလးႏွင့္ ပိပိ တို႕ ျမရိပ္ညိဳရိႈးပြဲ သြားၾကည့္ၾကသည္။ ျပန္ထြက္အလာတြင္ လူအုပ္ထဲမွ ေခၚသံတစ္သံၾကားလိုက္ပါသည္။

ေမာင္ ... ေမာင္ေရ။ ငယ္ဒီမွာ။

၅ ႏွစ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ မေန႕တစ္ေန႕ကပင္ ေခၚခဲ့ေသးသလိုမ်ိဳး၊ အသံသည္ စိမ္းမေနပဲ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးေနသည္။

ငယ္ .... ကၽြန္ေတာ္ ကမန္းကတမ္း လိုက္ရွာမိသည္။ ေဟာ ... ေတြ႕ပါၿပီ။ လူအုပ္ၾကားထဲမွာ ငယ့္မ်က္ႏွာေလးေတြ႕ရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ ႏွစ္ကလိုပင္ လန္းဆန္းႏုပ်ိဳဆဲဟု စိတ္ထဲမွာထင္မိသည္။

ငယ္ ... ဟယ္ .. .နင္ ဝလာလိုက္တာ ... အဲေလ ... ဟိုက္ ....

ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိပဲ စကားတစ္ဝက္တစ္ပ်က္မွာ ရပ္သြားပါသည္။

ေမာင္။ နင္ကေတာ့လုပ္ၿပီ။ ဒါ ဝ တာျဖစ္မလား။ ေသခ်ာလဲၾကည့္ပါဦး။

ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္စရာမလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါသည္။ ငယ့္မွာ ကိုယ္ဝန္ႀကီးႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ကိုယ္ဝန္ႀကီးမွ အေတာ္ကို ေန႕ေစ့လေစ့ျဖစ္ေနေသာ ကိုယ္ဝန္ႀကီးျဖစ္သည္။

ေနဦး။ ငယ္မိတ္ဆက္ေပးဦးမယ္။ ဒါ ငယ့္အမ်ိဳးသားေလ။ ကို ........... ေပါ့။

ကို .. ဒါ ငယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလ။ .............. ေပါ့။

ဟုတ္ ... ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ (လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္)

ငယ္ စကားေတြေျပာပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေရာ ဘာေရာ ... ကၽြန္ေတာ္ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။ အသံတို႕သည္ ေဝးသြားလိုက္ နီးလာလိုက္ ...

ေမာင္ ... နင္ကလဲ စကားေလးဘာေလးေျပာေလဟာ

ေအာ္ ... ေအး။ နင္ ဘယ္ေတာ့ေမြးမွာလဲ။ ultra-sound ေရာ ရိုက္ၾကည့္ၿပီးၿပီလား။ ဘာေလးလဲ။

ဟြန္း .. ခုမွေမးေဖာ္ရ ... ေယာက္်ားေလးပါတဲ့ရွင္။ ရိုက္ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ ေရွ႕လထဲေမြးမွာ။ ေမာင္ ... သားကို နင့္နာမည္ ေပးလိုက္မယ္ေနာ္။ မေကာင္းဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေတြ ပူထူသြားပါသည္။

အာ နင္ကလဲ။ မေနာက္ပါနဲ႕ဟာ။

ေနာက္တာမဟုတ္ဘူး ေမာင္ရဲ႕။ အေကာင္းေျပာတာ။ သားကို နင့္နာမည္ေပးလုိက္မယ္။ ေနာ္။ ခုေတာ့ သြားၿပီ။ ငါ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတာ။ ငါတို႕အိမ္က ဒီေရွ႕လမ္းထဲမွာပဲ။ သြားၿပီေနာ္ ေမာင္။ တာ့တာ။

ကၽြန္ေတာ္ က်န္ခဲ့ျပန္ပါသည္။ ငိုင္၍ က်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ပိပိက တခြိခြိရီေနၿပီ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့့ ပိပိက ယုန္ေလးကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဖြသည္။ ယုန္ေလးက chat room ထဲမွာ ဖြထားႏွင့္သည္။ ေနာက္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ chat-room ထဲေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ဝိုင္းႏုတ္ဆက္ၾကသည္။ ...

ကိုရဲဝင္းလာၿပီ။ ကိုရဲဝင္း ... မၾကည္ျပာနဲ႕ေတြ႕ခဲ့တယ္ဆို။ ဝါးဟားဟား ...

ထိုစဥ္က လြင္မိုးႏွင့္ ထြန္းအိျႏၵာဗို သရုပ္ေဆာင္ထားေသာ ၾကည္ျပာေရာင္ နကၠတစ္မ်ား ဇာတ္ကား ရံုတင္ေနသည္။ လြင္မိုးကို ၆၄ ေပါင္သာရွိေသာ ရဲဝင္းႏွင့္ အစားထိုးရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ ဂြတီးဂြက် ႏိုင္လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ နာမည္တစ္လံုးထပ္တိုးသြားသည္။

ယခုထိ ယေန႕ထိ ... ထိုကိစၥကိုသိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရဲဝင္းဟု ေခၚဆဲ။ ေခၚၾကဆဲ။

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

ကိုရဲေရ ... ရဲဝင္း လုိ႕ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း ... ခင္ဗ်ားကိုေရာ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မၾကည္ျပာ (သို႕မဟုတ္ မသီတာ)၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မၾကည္ျပာ၊ အကုန္လံုးကို သတိရေနဦးမွာပါ။ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း တစ္ခါ ရင္မွာ ေႏြးေထြးလိႈက္ေမာေနရဦးမွာပါ။

အဲဒီေန႕ဟာ မိုးမရြာ၊ ဖုန္ထူၿပီး ေလတိုက္တဲ့ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုပါေပါ့။

ထူးအိမ္သင္

2009-08-16T23:11:00.004+08:00

ကိုငွက္ဆံုးတဲ့ႏွစ္ပါတ္လည္ဆိုေတာ့ ကိုငွက္သီခ်င္းေတြပဲ နားေထာင္ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ပုဒ္ကိုတစ္မ်ိဳး မရိုးရေအာင္ကို ေကာင္းလြန္းတဲ့ ကိုငွက္သီခ်င္းေတြထဲမွာ အႀကိဳက္ဆံုးနဲ႕ အထိရွဆံုးသီခ်င္းကေတာ့ အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး သီခ်င္းပဲ။ ဖိုးစေန အေမ့ကိုခၽြဲခ်င္တိုင္း အိမ္မွာဖြင့္ေနက်သီခ်င္းေပါ့။ Jazz ဂီတကိုလဲ နက္နက္နဲနဲ ခံစားတတ္ေစခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေပါ့။

Homesick

2009-08-12T16:25:00.003+08:00

ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ Home sick ျဖစ္ေနပါသည္။ ရယ္ေတာ့လဲရယ္ခ်င္စရာ၊ ျခေသၤ့ကၽြန္းေရာက္လို႕ပဲ တစ္ေယာက္တည္းေနလာတာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ ႏွစ္နီးပါးရွိေနၿပီ ေရာက္တဲ့ေန႕ကတည္းကစလို႕ ခုထိအိမ္မလြမ္းဖူးတဲ့ေကာင္က ခုမွ အိမ္လြမ္းသူျဖစ္ေနသည္။

မတတ္ႏိုင္။ မတတ္ႏိုင္ေျခ။ အိမ္ကိုလဲ ၿခေသၤ့ကၽြန္းကို မ ယူလို႕မရ။ ဖိုးစေနလဲ အလုပ္ေတြပိၿပီး အိမ္မျပန္ႏိုင္ေသး။ သတိရရံု ဖုန္းဆက္ရံုမွတစ္ပါး မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေျခ။

Pics

2009-08-04T23:55:00.004+08:00

ဒါက West Coast ေရာက္တုန္းက ရိုက္ထားတာပါ။

Quay Cranes

Into The Storm

Dark & Light

Sentosa Island ေရာက္တုန္း အပ်င္းေျပရိုက္လာတဲ့ပံုေလးေတြပါ။

Beach Hut

Beach Hotel

Beach Guards

Weekend Diary

2009-08-03T00:54:00.006+08:00

စေနတနဂၤေႏြကေတာ့ ဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းမသိလိုက္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္္အိမ္မွာ ကခ်င္္မနဲ႕ မြန္မ ၂ ေယာက္ေပါင္းၿပီး ရွမ္းေခါက္ဆြဲခ်က္ၾကမယ္ဆိုတာနဲ႕ ေသာၾကာေန႕ ညကတည္းက ရံုးကျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ေစ်းဝယ္ထြက္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မုန္႕စားစကားေျပာၿပီး ေနာက္ဆံုးဘတ္စ္ကားနဲ႕ အိမ္ျပန္အိပ္။ မနက္အိပ္ယာႏိုးတာနဲ႕ Peninsula မွာ ရွမ္းေခါက္ဆြဲနဲ႕ ပဲငပိဝယ္ၿပီးေတာ့ ခ်က္မယ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို သြားပါတယ္။ ဟိုအိမ္ေရာက္မွ ပဲငပိနဲ႕ ငရုတ္ဆီနဲ႕ မွားဆြဲလာမွန္းသိပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ SharePoint Portal က error alert mail ေတြ ဖုန္းထဲကို တတိန္တိိန္ဝင္ေနတာနဲ႕ အထုတ္ေတြ ကမန္းကတန္းခ် သူငယ္ခ်င္းေတြေအာ္ေနတာ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ပဲ ကြန္ပ်ဴတာခ်က္ခ်င္းဖြင့္ၿပီး server နဲ႕ နပမ္းလံုးရျပန္ပါတယ္။ ၿပီးမွ တစ္ေန႕ကုန္ စားလိုက္ေသာက္လိုက္ စကားေျပာလုိက္နဲ႕ ေန၊ ညဘက္က်မွ အိမ္အျပန္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႕ စကားမ်ားပါတယ္။ အျပန္္ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာအိပ္ေပ်ာ္သြားလို႕ မွတ္တိုင္ေက်ာ္သြား၊ အဲဒီကားကိုပဲ ျပန္ပတ္စီးလာေတာ့ နာရီဝက္ပိုၾကာသြားပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္၊ ေဗာ့ဒကာကို မုန္လာဥနီေဖ်ာ္ရည္နဲ႕ ၃ ခ်ိဳး ၁ ခ်ိဳး ေရာ ေရခဲတံုး ၃ တံုးေလာက္ထည့္ၿပီး ေကာ္ဖီမတ္ခြက္နဲ႕ ၂ ခြက္အျပည့္ေသာက္၊ ေမွာက္သြားပါေတာ့တယ္။

တနဂၤေႏြမနက္ အိပ္ယာထထခ်င္း ေခါင္းနည္းနည္းအံုေနပါတယ္။ အဲဲဒီကေန ဗိုက္ဆာလို႕ burger တစ္ခုနဲ႕ ေကာ္္ဖီတစ္ခြက္အေသာက္ အစာဝင္တာနဲ႕ အန္ခ်င္သလိုျဖစ္လာပါတယ္။ ေရေသာက္ခ်လိုက္ေတာ့ အစာအိမ္နံရံကပ္ေနတဲ့ alcochol အကြၽင္းအက်န္ေလးေတြ အူထဲေပ်ာ္ဆင္းၿပီး ျပန္မူးပါတယ္။ မူးၿပီးေတာ့ ေခါင္းပါ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ကိုက္လာျပန္ပါတယ္။ တစ္ေန႕လံုး သံပုရာရည္ေသာက္လိုက္ Panadol ေသာက္လိုက္နဲ႕ အိပ္ယာထဲမွာေခြရင္း တနဂၤေႏြေန႕လဲ ေအာင္ျမင္စြာကုန္ဆံုးသြားပါေတာ့တယ္။

Schumacher in for Massa!

2009-07-30T09:56:00.004+08:00

Well well well,

F1 Race is getting more and more interesting one race after another this season. Earlier, it’s very boring with only Bawrn Mercedes cars dominating the circuit with their cut-through double diffusers. After some races, the red and blue colored Red Bull is surprisingly chasing white Bawrn cars. Vettle taking podiums and winnings as a youngest F1 racer are really challenges to Bawrn as well as the come-back Webber with his first win to the 130th F1 race.

Till then I though “Oh! Ok, rookies rocks”. Nothing more than that. But now!!! The Red and Silver McLaren Mercedes came back with the beloved KERS as well as the wicked red Ferrari devils. After Michael Schumacher retired in 2006, I’ve become the fan of “Nior” rookie who shook the F1 world, named “Lewis Hamilton”. This season, he’s faced with very tough events but this little English blackie never give up. Sloppy car at the start of the season, the “Lie-gate” scandal and unfortunate accidents all cannot hold him back for long time and last week, he came back to podium, not only to stand there but to grab the winning award. At the same time, our beloved “Red Devil” Massa was hit by a debris and warded in the ICU of a hospital. His come-back for next race has been ruled-out and also the rest of the season is not certain.

A lot of rumors came out of grapevines who’d replace to Massa’s seat and Michael Schumacher’s name was at the top of the list. But earlier, his spoke-person, and other people closed to him denied that he’s coming back highlighting the neck injury he’s got last April, as well as his age. Now, this morning, he announced that he’ll take that Ferrari seat again till Massa is fit enough to drive again. (That mean at least end of this season).

What can I say more. My favorite drivers, better cars, new teams, F1 is full of surprise and I can’t wait to see how Michael and Lewis race against each other. That’s a dream come true.

ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၇ - အတိတ္ခါးခါး

2009-07-22T21:25:00.003+08:00

ငစေနတစ္ေယာက္ ဘေလာ့ဘက္ ေျခဦးလက္ဦး ဘာဦးမွ မလွည့္ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ၾကာေခ်ၿပီ။ ဟိုအေၾကာင္းျပ ဒီအေၾကာင္းျပ ျပခ်င္ရာျပလို႕ရေသာ္လည္း တစ္ကယ့္အေၾကာင္းအစစ္မွန္က ျပန္မလွန္လိုေသာ အတိတ္တို႕ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း အတိတ္ဆိုသည္မွာမဖ်က္စေကာင္း၊ ေပးထားေသာေခါင္းစဥ္ကလဲ ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ဆိုေတာ့ မေရးခ်င္လဲ ေရးရေတာ့သည္။ သူမ်ားအတြက္ အထူးအဆန္းေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မည္။ ငစေနအတြက္ေတာ့ အေသအမႊားသည္လဲ မေမ့ႏိုင္စရာေတြပင္ျဖစ္သည္။

ခ်န္လွပ္သင့္တာကို ခ်န္လွပ္၍ ဇာတ္လမ္းကိုဆက္ရေသာ္ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကို သည္းမခံႏိုင္ေသာသူတို႕သည္ ၁၉၈၈ တြင္ မိမိတို႕ဆႏၵကို ထုတ္ေဖာ္ျပသၾကေလေတာ့သည္။ ထိုႏွစ္အေစာပိုင္းေလတြင္ပဲ ငစေန႕အေဖသည္ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ဖ်ားပိုင္း ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေစ ဟူေသာ အမိန္႕စာတစ္ေစာင္ကို လက္ခံရရွိခဲ့သည္။ အေဖကေတာ့ ဘာမွတုန္႕ဆိုင္းမေန၊ သြားဆိုလွ်င္ ေၾကာပိုးအိတ္တစ္လံုးလြယ္ၿပီး ဘယ္လိုသြားရသြားရ ဘယ္ကိုသြားရသြားရ သြားလိုက္သည္သာျဖစ္သည္။

အေျခအေနေတြက မေကာင္းရာက ပိုပိုဆိုးလာသည္။ တစ္ရက္ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း အတန္းထဲသို႕ အေဖအစ္ကိုဝင္လာသည္။ မလာစဖူး ေရာက္လာေသာ ဘဘႀကီးကိုၾကည့္၍ ဖိုးစေန အံ့အားသင့္သြားသည္။ ဘဘႀကီးႏွင့္ ဆရာမတို႕ တီးတိုးတိုင္ပင္ေျပာဆိုၾကၿပီးေနာက္ ဆရာမကဖိုးစေန၊ ဘဘႀကီးနဲ႕ ျပန္လိုက္သြားလိုက္ ဟိုေျပာသည္။ ထိုစဥ္မွာပဲ တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြကိုလဲ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ လာေခၚၾကသည္။ အျပင္မွာ အေမႏွင့္ ဘဘႀကီးသားအလတ္ ကိုေလးတို႕က ကားႏွင့္ေစာင့္ေနၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဖိုးစေနတို႕ အိမ္ကိုျပန္လာၾကသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့့ ေမေမက ဖိုးစေနတို႕ေက်ာင္းေတြ ခဏပိတ္သည္ဟုေျပာသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ ဆႏၵျပၾကသည္တဲ့။ ရဲေတြ လံုထိန္းေတြက ေသနတ္ႏွင့္ပစ္ၾကသည္တဲ့။ ကံေကာင္းျခင္း ၂ ဆင့္ထပ္ေသာ ၇ ရက္ ၇ လသည္ ရုတ္တရက္ အက်ည္းတန္ေလသည္။

ေဖေဖႏွင့္ အဆက္အသြယ္မရ။ ရန္ကုန္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္ေျမာက္ဖ်ားပိုင္းဆက္သြယ္ေရးက လံုးဝျပတ္ေတာက္လုနီးပါး။ တိုင္းရင္းသားတပ္ဖြဲ႕မ်ားႀကီးစိုးရာနယ္ေျမမို႕ အစိုးရဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ အေတာ္ပင္ အႏၱရာယ္မ်ားလွသည္။ လမ္းမေတြမွာ ဘုန္းေမာ္ ဘုန္းေမာ္ ဟူေသာအသံေတြ ဆူညံေနသည္။ ေမေမ့ကို ဘုန္းေမာ္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္တဲ့။ ဆႏၵျပရင္း လံုထိန္းေတြလက္ခ်က္နဲ႕ ေသသြားတယ္တဲ့။

လူေတြမေက်နပ္ခ်က္က ပိုမ်ားလာသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးက စစ္တပ္ဆိုတာမိုးေပၚေထာင္မပစ္ဘူး ပစ္ရင္ တည့္တည့္ပစ္တယ္ ဟုေျပာသည္။ သို႕ေသာ္ သူအလုပ္ကထြက္သြားသည္တဲ့။ သူ႕ေနရာတြင္ ေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္ဝင္လာသည္။ ဆႏၵေတြ မေစာၾကပါနဲ႕၊ ဒီမိုကေရစီပန္းတိုင္ကို အတူတူခ်ီတက္ၾကတာေပါ့ ဟုေျပာသည္။ ဒီမိုကေရစီဆိုေသာ စကားလံုးအသစ္တစ္ခု ထိုရက္ပိုင္းတြင္ ေတာ္ေတာ္ၾကားလာရသည္။ ထို နဖူးေျပာင္ေျပာင္လူႀကီးလဲ သိပ္ၾကာၾကာမခံလိုက္ပါ။ အလုပ္ထြက္သြားျပန္သည္။ ေမေမက ရံုးသြားေနရဆဲျဖစ္သည္။ ဖိုးစေနတို႕ေက်ာင္းမွာ ေရတပ္က စစ္သားမ်ားဝင္ေနၾကသည္ဟုေျပာသည္။ စစ္တပ္ကိုမႀကိဳက္လို႕ စစ္တပ္ကေန ခြဲထြက္လာသည္တဲ့။ လမ္းထိပ္မွာ TE11 စစ္ကားႀကီးႏွင့္ စစ္သားမ်ား သီခ်င္းေတြဖြင့္ၿပီးေရာက္လာသည္။ လူေတြကစံပါယ္ပန္းေတြ သေျပပန္းေတြႏွင့္ ႀကိဳဆိုၾကသည္။ စစ္တပ္သည္ ျပည္သူဘက္ကတစ္သားတည္းေနသည္ဟု သူတို႕ကေျပာၾကသည္။ ဘာေတြမွန္းမသိပါ။ စစ္တပ္က လူထုဘက္ကဟုေျပာေသာ္လည္း ဖိုးစေနတို႕ဦးေလးမ်ား၊ လမ္းထဲမွ အစ္ကိုႀကီးမ်ား အလုပ္ရႈပ္ေနၾကသည္။ လမ္းကို ဟိုဘက္ဒီဘက္ပိတ္၍ နံရံအျမင့္ႀကီးမ်ားကာၿပီး ကင္းစင္မ်ားေဆာက္သည္။ လူႀကီးမ်ားအကုန္လံုး အလွည့္က်ကင္းေစာင့္ရသည္။

ရုတ္တရက္ အေၾကာင္းမၾကားပဲ ေဖေဖျပန္ေရာက္လာသည္္။ ခြင့္ ၃ ရက္ရ၍ ျပန္လာသည္တဲ့။ သံႀကိဳးရိုက္ထားတယ္ မရဘူးလားဟုေမးသည္။ ေၾကးနန္းရံုးႀကီးမွာ ဝန္ထမ္းေတြမရွိေတာ့တာ ေဖေဖမသိ။ ေျမာက္ဖ်ားပိုင္းတြင္ ရန္ကုန္သတင္း ဘာမွမၾကားဟုေျပာသည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္နီးလာမွ သတင္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဆက္တိုက္ၾကားလာရသည္တဲ့။ ေဖေဖသည္ ဝန္ထမ္းေကာင္းပီသစြာပင္ ခြင့္ ၃ ရက္ေစ့ေသာအခါ ေက်ာပိုးအိတ္ေကာက္လြယ္ေလသည္။ ျပန္ေတာ့မည္ဟုေျပာသည္။ ေမေမက အေျခအေနမေကာင္း၊ ရန္ကုန္မွာပဲခဏေနၿပီးမွ ေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္မွ ျပန္ရန္ေျပာသည္ကိုလက္မခံ၊ အတင္းျပန္သြားသည္။ ထိုညတြင္ ႏိုင္ငံတစ္ကာသတင္းဌာနမ်ားမွ ေနာက္ေန႕တြင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ အေထြေထြသပိတ္ႀကီးဆင္ႏႊဲမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကျငာၾကသည္။ တရုတ္မ်ား၏အယူအဆ ၈ ႏွစ္ထပ္ကြမ္းသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကို တစ္ကယ္ေဆာင္က်ဥ္းမေပးႏိုင္ေၾကာင္း သိလုိက္ရေလသည္။

ေနၾကတ္ျခင္း

2009-07-22T18:03:00.004+08:00

မေန႕က ေခါင္းကိုက္တာနဲ႕ ေဆးေသာက္ၿပီးအိပ္လိုက္တဲ့ဖိုးစေန မနက္အိပ္ယာႏိုးေတာ့ အေတာ္ေလးကိုေမွာင္ေနပါေသးတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဘယ္ႏွနာရီေလာက္မ်ားရွိပါလိမ့္ ဆိုၿပီး နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၇း၄၅ ရွိေနပါၿပီ။ ၈ နာရီတက္တဲ့ရံုး၊ တက္ဆီနဲ႕ေတာင္ နာရီဝက္သြားရတဲ့ခရီးမို႕ ဒီေန႕ေခါင္းကိုက္ၿပီး အိပ္ယာထေနာက္က်လို႕ ခြင့္ယူတယ္လို႕ပဲ မန္ေနဂ်ာဆီ အီးေမးလ္ ပို႕လိုက္ပါတယ္။ အျပင္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေမွာင္ေနတုန္းပဲ။ မိုးလဲရြာထားေတာ့ မိုးအံု႕ၿပီးေမွာင္တယ္ပဲေအာက္ေမ့လိုက္ပါတယ္။ မန္ေနဂ်ာက ခြင့္တစ္ရက္အလကားကုန္သြားမယ္။ မင္းသက္သာတဲ့အခ်ိန္လာခဲ့ ငါ HR ကိုေျပာထားေပးမယ္ဆိုၿပီး အီးေမးလ္ျပန္လာတာနဲ႕ ေအး ငါ ၁၀ နာရီေလာက္ ေရာက္မယ္ လို႕ အီးေမးလ္ ျပန္ပို႕လုိက္ၿပီး ေအးေအးေဆးေဆးမွ ရံုးကိုလာခဲ့ပါတယ္။

ရံုးေရာက္ေတာ့မွ အီးေမးလ္စစ္၊ သတင္းေတြဖြင့္ၾကည့္နဲ႕လုပ္ေတာ့ ေအာ္ ... ဒီမနက္ေနၾကတ္တယ္ဆိုပဲ လို႕ သိလိုက္ရပါတယ္။ အိႏိၵယဘက္မွာလဲ လူတစ္သိန္းေလာက္ ေနၾကတ္မယ့္လမ္းေၾကာင္းတည့္တည့္ကရြာတစ္ရြာမွာ စုၿပီး ေနၾကတ္တာၾကည့္ဖို႕လုပ္တာ မိုးေတြ မတရားအံု႕ေနလို႕ အကုန္တပ္ေခါက္ျပန္သြားရတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းလဲ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။

Call The Police

2009-07-13T15:51:00.004+08:00

ဟီး ... "တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေပၚလို႕လာ ငါသာမင္းေလာင္း ထီးျဖဴေဆာင္း" ဆိုတာေလာက္ေတာ့ မဆိုးေသးဘူးနဲ႕တူပါရဲ႕။ ၄ လေလာက္ ေပ်ာက္ၿပီး ျပန္ေပၚလာျပန္ပါၿပီ။

ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဒီေန႕ ရံုးမွာလြဲခဲ့တဲ့အလြဲေလးတစ္ခုပါ။ ညတုန္းက အိပ္ကာနီးေလးမွာ ေဘးခန္းကလင္မယား အေသသတ္ၾကပါတယ္။ အျပင္ထြက္လုိက္ အထဲဝင္လိုက္ ထုရိုက္ႏွက္သံေတြနဲ႕ ဆူညံအိပ္မရတာနဲ႕ ေနာက္တစ္ခါ အသံထြက္လာလို႕ကေတာ့ ငါရဲအေခၚပဲဆိုၿပီး ဖုန္းကိုအဆင္သင့္ကိုင္ထားပါတယ္။ ဒင္းတို႕ပဲကံေကာင္းေလသလားေတာ့မသိ၊ ဖုန္းဆက္ပါေတာ့မယ္ဆိုမွ အသံၿငိမ္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲကၽြန္ေတာ္လဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ရဲေခၚမယ္ဆိုတာက စိတ္ထဲမွာဘယ္လိုစြဲက်န္ေနမွန္းမသိလိုက္ဘူး။

ရံုးေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရင္နဲ႕ (မရို႕မေသ) အေပါ့အပါးသြားခ်င္လာတာနဲ႕ အိမ္သာသြားတက္ၿပီး ေရဆြဲအခ်မွာ ေရသန္႕ပိုက္က ေရယိုေနတာေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ သန္႕ရွင္းေရးအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကိုေခၚၿပီး "Call the police, the pipe is leaking" လို႕ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။ :D သန္႕ရွင္းေရးေကာင္ေလးက ကိုယ့္ကို ျပဴးၾကည့္ၿပီးက်န္ခဲ့တာကို ဒီေကာင္ ဘာေၾကာင္ေနလဲမသိဘူး။ အဂၤလိပ္လိုမွ နားလည္ရဲ႕လားမသိဘူး ဘာညာနဲ႕ ပြစိပြစိ လုပ္လာၿပီးေတာ့မွ လက္ေဆးေနရင္းနဲ႕ ငါဘာမ်ားေျပာမိပါလိမ့္ လို႕ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ကိုယ္ေျပာတာလြဲေနမွန္းသိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သန္႕ရွင္းေရးေကာင္ေလးကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး "sorry, I mean call the maintenance" လို႕ လွမ္းေျပာလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွလဲ ဆရာသမားေလး ရီက်ဲရီက်ဲနဲ႕ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

အလုပ္ေတြမ်ား အရႈပ္ေတြမ်ားၿပီး ဖိုးစေနေခါင္းလဲ ၾကက္ဥဟတ္ဘြိဳင္ျဖစ္ေနၿပီနဲ႕တူပါရဲ႕ဗ်ာ။

၄လစာရွင္းတမ္း - ၂

2009-03-14T23:00:00.005+08:00

အေဖ့အမိန္႕ေၾကာ္ျငာစာေတြေၾကာင့္ ဖိုးစေန စိတ္ရႈပ္အလုပ္ရႈပ္ျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ အေဖကေတာ့ အားရပါးရ သတင္းစာေတြ ကတ္ေၾကးနဲ႕ ထိုင္ညွပ္လိုက္ နီျပာတံေတြနဲ႕ တားလိုက္နဲ႕ ဖိုးစေနကို အားတက္သေရာ အလုပ္ရွာေပးေနပါတယ္။ အေဖသည္ ကြန္ပ်ဴတာဆိုေသာ စကားလံုး ပါလွ်င္ သူ႕သားလုပ္တတ္သည္ခ်ည္း ေအာက္ေမ့ေနေသာအခါ ဖိုးစေန အခက္ေတြ႕ေလသည္။ Hardware ေရာ networking ေရာ၊ computer operator ေရာ၊ ကြန္ပ်ဴတာ စာရင္းကိုင္ပါမက်န္ ကြန္ပ်ဴတာ ဟုပါေသာ အလုပ္ေၾကာ္ျငာေတြ႕သည္ႏွင့္ ငစေန႕ကို အားရပါးရ ေလွ်ာက္ခုိင္းေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ မတတ္ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မဆိုင္ပါဟုေျပာလွ်င္ အလြန္စိတ္ဆိုးေတာ့သည္။ "မင္းကို ငါကေငြကုန္ေၾကးက်ခံၿပီး ေက်ာင္းထားေပးရ ႏိုင္ငံျခားလႊတ္ရနဲ႕ ခု မင္းက ဒါေလးေတာင္ မလုပ္တတ္ဘူးလားကြ" ဟုဆူပူႀကိမ္းေမာင္းေလသည္။ အေမကလဲ "ရတာမရတာ အပထား၊ မင္းအေဖစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေလွ်ာက္္လိုက္ပါသားရယ္" ဟု အားေပးေလေသာအခါ ဖိုးစေန ေခါင္းကုတ္ရေတာ့သည္။

အလုပ္မ်ားကလဲ ဘုရင့္ေနာင္ပြဲရံု၊ ပ်ဥ္းမပင္ စက္မႈဇံု၊ လိႈင္သာယာစက္မႈဇံု စသည္ျဖင့္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚသြားရသည့္ေနရာေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။
Programmer အလုပ္၏ demand သည္ ကြန္ပ်ဴတာကို လူမ်ားမည္မွ်အသံုးခ်သည္ဆိုသည္ႏွင့္ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်ေလသည္။ လူမ်ား ကြန္ပ်ဴတာ သံုးဖို႕ မတတ္ႏိုင္ေသာအခါ မီးမလာေသာအခါ programmer မ်ားလဲ ထမင္းငတ္ေတာ့သည္။ ဖိုးစေနသည္ ျပည္တြင္းအလုပ္အကိုင္အေျခအေနကို ရိပ္စားမိေလေသာအခါ ျပည္တြင္းတြင္ အလုပ္ရွာေဖြသည့္နည္းတူ ျပည္ပကို ျပန္လည္ထြက္ခြာေရးအတြက္လည္း ႀကိဳးစားရေလသည္။ ျပည္ပအေျခအေနကား မေကာင္း၊ ျပည္ေတာ္ျပန္မည့္သူမ်ားသာ တန္းစီေနေလသည္။ ဖိုးစေန၏ အႀကံအစည္မွာ မတ္လဆန္းေလာက္တြင္ စကၤာပူသို႕ ျပန္လည္ထြက္ခြာ၍ အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြရန္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ထံုးစံအတိုင္းပင္ အေဖက အျပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္ျပန္ေလသည္။ ဖိုးစေနအား ႏိုင္ငံျခားသို႕ သြားလိုပါက မေရမရာသြား၍ အလုပ္မရပဲ ဒုကၡ ေရာက္မည့္အစား အလုပ္အကိုင္ ရွာေဖြးေရး ဌာနမ်ားႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္၍ အလုပ္ရမွသာ ျပန္လည္ထြက္ခြာရမည္ဟု အမိန္႕ခ်ေသာအခါ ဖိုးစေန စိတ္ညစ္ေလသည္။ Agent မွတစ္ဆင့္ စကၤာပူႏိုင္ငံသို႕ ျပန္လည္ထြက္ခြာမည္ဆိုလွ်င္ ကုန္က်စရိတ္မွာ ပ်မ္းမွ် သိန္း၄၀ ခန္႕ရွိၿပီး လခမွာလဲ စကၤာပူေဒၚလာ ၁၂၀၀ ထက္ မည္သုိ႕မွ် ပိုမရႏိုင္သည္ကို ဖိုးစေနသိ၏။ သို႕ေသာ္လည္း ဖခင္၏ တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႕ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လြန္ဆန္၍ကား မရ။ သို႕ႏွင့္္ ျပည္ပအလုပ္အကိုင္ရွာေဖြေရးဌာနမ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ခ်ိတ္ဆက္ရေတာ့သည္။

သို႕ေသာ္လည္း ကံေကာင္းခ်င္လာေတာ့ ျခေသၤ့ကၽြန္းတြင္ ေနာက္ဆံုးမျပန္ခင္တစ္ရက္က အင္တာဗ်ဴးဝင္ခဲ့ေသာအလုပ္က လုပ္ငန္းမ်ားစေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ အျမန္လာေစခ်င္ေၾကာင္း၊ လုပ္ငန္းကိစၥမ်ား တိုင္ပင္လို၍ ဖုန္းဆက္ခ်င္ေၾကာင္း အီးေမးလ္ပို႕ေလေတာ့သည္။ ကမန္းကတမ္း ဝမ္းသာအားရ ဖုန္းနံပါတ္ကိုျပန္ပို႕ေပးေသာအခါ ခဏအတြင္းပင္ ထိုလုပ္ငန္းမွ ဖုန္းဆက္ေလသည္။ ေန႕စြဲကား ဇန္နဝါရီ ၁၈ ရက္၊ မင္း ေနာက္လဆန္း စဝင္ႏိုင္မလား ဟု ေမးလာသည္။ ခင္ဗ်ားတို႕ဘက္က စာရြက္စာတမ္းအခ်ိန္မွီပို႕ေပးႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္လာမည္ ဟု အာမဘေႏၱခံေပးလိုက္သည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ကပ်ာကယာတန္းစီေသာ္ ဇန္နဝါရီ ၂၆ ရက္ေန႕အတြက္ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ရေလသည္။ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကလဲ အခ်ိန္မွီေရာက္လာျပန္ရာ ဖိုးစေနတို႕ ျခေသၤ့ကၽြန္းသို႕ ကဆုန္ဆိုင္းေလေတာ့သည္။

၄လစာရွင္းတမ္း - ၁

2009-03-09T17:12:00.003+08:00

ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ စိတ္္အၾကည္ဓါတ္မရလို႕ တြင္းေအာင္းေနရာကေန အခုေတာ့ တြင္းဝမွာ ျပဴတစ္ျပဴတစ္ ေပၚလာျပန္ပါၿပီ။ ဘဝဆိုတာႀကီးကလဲ Roller Coaster စီးရသလိုပါပဲ။ အရွိန္ေႏွးေႏွးနဲ႕တက္သြားလိုက္ အရွိန္ျမန္ျမန္နဲ႕ ျပန္ျပဳတ္က်လိုက္နဲ႕ပဲ သံသရာလည္ေနသည္။ ေအာက္တိုဘာလမွစ၍ စာမေရးျဖစ္သည့္ၾကားကာလမ်ားကို အၾကမ္းဖ်င္းျပန္ေဖာက္သည္ခ်ရေသာ္ ...

ေအာက္တိုဘာလဆန္းမွစ၍ ရန္ကုန္ျပန္ေနေသာ ဖိုးစေန ႏိုဝင္ဘာ၈ရက္မွာ ေလဆိပ္သို႕ဆင္းေလေသာ္ ကိုရဲဝင္းဇာတ္လမ္းက စေတာ့သည္။

ေလဆိပ္ခြန္ေဆာင္သည့္ေကာင္တာတြင္ ေလဆိပ္ခြန္ေဆာင္ပါမည္ဆိုမွ ေလဆိပ္အရာရွိက လူစာရင္းမွာ နာမည္မပါပါဟု လုပ္ေလသည္။ ထိုေန႕မတိုင္ခင္ တစ္ရက္ကလဲ ဖိုးစေနအစ္မျပန္ေသာအခါ ထိုျပႆနာပင္ ႀကံဳရ၍ ေလေၾကာင္းလိုင္းသြားေျပာ ဟိုဖုန္းဆက္ ဒီဖုန္းဆက္ႏွင့္ ကံေကာင္း၍ ေလယာဥ္က ေစာင့္ေနသျဖင့္သာ ျပန္လိုက္သြားရသည္ကို ႀကံဳထားေသာဖိုးစေန ဒီတစ္ခါေတာ့ ေပါက္ကြဲေတာ့သည္။ ကိုယ့္ဘက္က အပိုင္ပဲဟု ဖိုးစေန ျပႆနာရွာေလေသာ္ ေလဆိပ္အရာရွိက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပင္ "ညီေလး ေလေၾကာင္းလိုင္းကိုသြားေမးၾကည့္ပါဦး။ အစ္ကိုတို႕က သူတို႕ပို႕ေပးတဲ့နာမည္စာရင္းအရပဲေျပာရတာ၊ သူတို႕ရွင္းေပးရင္ ရပါတယ္" ဟုသာျပန္လည္ေျဖၾကားသျဖင့္ ဖိုးစေန ေလေၾကာင္းလိုင္းရံုးခန္းသို႕ ေဒါကန္ကန္ႏွင့္ေျပးေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ကိုရဲဝင္းဟု နာမည္ႀကီးထားသည္ကို ျပန္သတိရသျဖင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေသာ္ အျပန္ခရီးစဥ္မွာ ႏိုဝင္ဘာ၈ ရက္ေန႕ျဖစ္ရမည့္အစား ႏိုဝင္ဘာ ၉ ရက္ျဖစ္ေနေလသတည္း။ လြဲပဟ ရဲဝင္းေရ ဟုသာ ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ရိုက္ရေတာ့သည္။ စပ္ၿဖီးၿဖီးႏွင့္ပင္ အထုပ္ဆြဲၿပီး အိမ္ေပၚျပန္တက္ရတာေပါ့။ ေနာက္ေန႕ တေန႕တစ္ခါ ေလဆိပ္ဆင္းျပန္ေလေသာ္ လက္စြဲေတာ္ကင္မရာက အိမ္တြင္ ခန္႕ခန္႕ႀကီးက်န္ေနခဲ့ျပန္ေလသည္။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ျပန္ယူရင္ မမွီႏိုင္ေတာ့သည့္အေျခအေနမို႕ ထားလိုက္ရေတာ့သည္။

တနဂၤေႏြေန႕ အိမ္ျပန္္ေရာက္၍ တနလၤာေန႕ ရံုးျပန္တက္ေသာ္ ေဘာစိက အခန္းထဲၾကြပါဆိုေလသည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စာအိတ္အျဖဴေလးတစ္ခုထိုးေပးကာ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္းေျပာသည္။ (စိတ္မေကာင္းေတာ့လဲ ႏြားေမြးေပါ့ ေဘာစိရယ္) စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းအေျခအေနအရ ဖိုးစေန၏စာခ်ဳပ္ကို ထပ္မတိုးေပးႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း။ ယခု စာခ်ဳပ္ေစ့မည့္ ႏိုဝင္ဘာလကုန္လွ်င္ ကတ္ျပားအစိမ္းကို ျပန္အပ္ေစလိုေၾကာင္း ေလကိုေခၽြတာစြာျဖင့္ တိုတုတ္တုတ္သာေျပာေလသည္။ မတတ္ႏိုင္ပါ၊ ေရာင္ေတာ္ျပန္ႏွင့္ေရာလႊတ္ခံရေၾကာင္းသိသိႀကီးေပမင့္ သူ႕လက္ခုပ္ထဲကေရဆိုေတာ့လဲ ခံလိုက္ရပါသည္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ ယခုလို ခြဲခြာရသည့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ ယခု ျပန္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အလုပ္မ်ားမွာ အကုန္ရွင္းလင္းၿပီးသားျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္လဲ ရံုးလာေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ေျပာ၍ ဖိုးစေနထြက္ခဲ့သည္။ ဘဝသည္ အသစ္စမယ့္စေတာ့လဲ အလုပ္ကအစ အသစ္ျပန္္စရေလေအာင္ ဖန္တီးလာေလေတာ့သည္ကိုး။

စကၤာပူသည္ ကမၻာ့စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္း၏ ရိုက္ပုတ္မႈကို အေတာ္ေလးႀကိဳးစားက်ားကန္ေနရၿပီျဖစ္သည္။ အေျခအေနမဆိုးပါဟုေျပာေသာ္ျငားလည္း ဟိုကျပဳတ္တာေတြ ဒီကေလွ်ာ့တာေတြ အသံေတြၾကားလာရသည္။ လုပ္ငန္းေတြကလဲ ဟုတ္သည္မဟုတ္သည္အပထား ဘယ္လက ဘယ္ေလာက္ရံႈးပါသည္ဆိုၿပီး အစိုးရဆီက ပိုက္ဆံရလိုရျငား အခြန္သက္သာလိုသက္သာျငား ျခဴသံပါေအာင္ ၿငီးျပေနၾကသည္။ အလုပ္ေၾကာ္ျငာမ်ားေတြ႕ေနရေသးေသာ္လည္း ေလွ်ာက္လႊာဘယ္လုိတင္တင္ အင္တာဗ်ဴးပင္ ေခၚမည့္သူမရွိပါ။ ထိုၾကားထဲမွတစ္ဖန္ စကၤာပူအစိုးရ၏ ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားေပၚလစီႏွင့္ပက္သက္၍လည္း ေကာလာဟလ က မ်ိဳးစံုေအာင္ထြက္ေနေသးသည္။ EP ေတြခ်မေပးေတာ့ဘူး။ ရွိတဲ့ဟာေတြေတာင္ သက္တမ္းကုန္လို႕သြားတိုးတာ အလုပ္ရွင္က ေထာက္ခံေပးတာေတာင္ အစိုးရက လက္မခံဘူး ဘာျဖစ္သည္ ညာျဖစ္သည္ မ်ိဳးစံုေအာင္ အသံၾကားရေလေသာအခါ စိတ္အစံုသည္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားကုန္၏။

ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း Library မွာ မိုးလင္းမွမိုးခ်ဳပ္ထိုင္ကာ အင္တာနက္တြင္ အလုပ္ရွာလိုက္၊ စာဖတ္လိုက္ ေလ့လာလိုက္ႏွင့္ ႏိုဝင္ဘာ တစ္လသည္ ကုန္မွန္းမသိကုန္လြန္၏။ အလုပ္ကလဲ မရေသး။ ကတ္အစိမး္ကလဲ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႕တြင္ ျပန္အပ္လိုက္ၿပီမို႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ျပည္ေတာ္ျပန္ေရးသာ ေရွးရႈစီစဥ္ရေတာ့သည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္သြားဝယ္တုန္း Peninsula Plaza တြင္ ေယာက္ဖဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ရာမွ ေယာက္ဖက သူတို႕ရံုးတြင္ IT ဘက္မွာ အလုပ္လိုသည္ဟုၾကားတယ္၊ မင္းလာေလွ်ာက္ပါလား ဟို အႀကံေပးေလသည္။ စိတ္မပါတစ္ပါႏွင့္ပဲ ေယာက္ဖ၏ရံုးတြင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ အင္တာဗ်ဴးဝင္ခဲ့ၿပီး ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ဒီဇင္ဘာ၁၅ ရက္ေန႕တြင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့ေတာ့သည္။ အမိေျမသည္ ေအာင္ျမင္၍ျပန္လာသူကိုျဖစ္ျဖစ္ က်ရံႈး၍ ျပန္လာသူကိုျဖစ္ျဖစ္ တန္းတူႀကိဳဆိုေထြးေပြ႕ၿမဲေထြးေပြ႕လွ်က္ပင္ရွိသည္။

ျပန္လာေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မင္း ဆီအုန္းၿခံမွာလုပ္မလား ရာဘာၿခံမွာလုပ္မလား ဟု ဝိုင္းေမးၾကသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္း၏ ဓားစာခံ ျပည္ေတာ္ျပန္အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ဆီအုန္းစိုက္ခင္းမ်ား ရာဘာစိုက္ခင္းမ်ား အဆင္သင့္ျပင္ဆင္စိုက္ပ်ိဳးထားေၾကာင္း၊ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္မည္ကို စိုးရိမ္စရာမလိုပဲ ဝမ္းသာစြာ ျပန္လာႏိုင္ၾကေၾကာင္း သတင္းစာမ်ားတြင္အက်ယ္တဝင့္ေရးသားေဖာ္ျပေနၾကသည္။ ငါ လပၸတၱာသြားၿပီး ငါးပဲရွာစားေတာ့မယ္ကြာ ဟုျပန္ေျပာေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရီၾကသည္။ ရီစရာ၏ေနာက္တြင္ ေမာစရာမ်ားကပ္ပါေနေၾကာင္း ဆရာမင္းလူက ရီစရာေမာစရာစာအုပ္တြင္ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ရီစရာႏွင့္္ေမာစရာ အစပ္အဟပ္ တည့္မတည့္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ခံစားၾက၏။

အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးတစ္ပတ္ၾကာေသာ္ ေမြးသဖခင္သည္ ဖိုးစေနအလုပ္မရွိအကိုင္မရွိ လယ္ယာျပန္စားေရးလုပ္ေနသည္ကို ၾကည့္မရေတာ့ေၾကာင္း၊ ဒီအသက္ဒီအရြယ္မွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူရိုေသရွင္ရိုေသ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ လုပ္ေနရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေငြအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္စရာမလိုေၾကာင္း၊ ရသည့္လခႏွင့္မေလာက္လွ်င္ လိုလွ်င္လိုသလိုေထာက္ပံ့ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိႏွင့္ မိသားစု၏ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အလုပ္တစ္ခု အျမန္လုပ္ေစလိုေၾကာင္း စသည္တို႕ပါဝင္ေသာ အမိန္႕ေၾကာ္ျငာစာအမွတ္ ၁၂၇၃/၂၀၀၈ ကို ယခင္လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကိုရုပ္သိမ္းေၾကာင္းအမိန္႕ေၾကာ္ျငာစာႏွင့္တကြ တြဲဖက္ထုတ္ျပန္ေလ၏။

... to be continued

Updates and rememberance

2008-10-20T14:53:00.001+08:00

ေၾကာင္ေရခ်ိဳးေပးလိုက္၊ ၾကက္ဥကို ေကာ္ပတ္တိုက္လိုက္၊ ခ်စ္တီးေခါင္း သန္းရွာလိုက္နဲ႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ အလုပ္မ်ားခ်င္တုိင္း မ်ားေနပါတယ္။ ျပန္ခါနီးၿပီမို႕ ဝယ္စရာရွိတာ ဝယ္ျခမ္း၊ အလြမ္းသယ္စရာရွိတာသယ္နဲ႕ အားဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီရက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ညီတစ္ေယာက္ ျခေသၤ့ကၽြန္းကိုလာၿပီး အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြဖို႕စီစဥ္ေနလို႕ တတ္အားသေလာက္ ကူညီေပးေနတာေလးလဲ ပါပါတယ္။ ဒီခ်ာတိတ္ ကိစၥေပၚလာေတာ့မွ သူ႕အစ္ကို ဖိုးေဇာ္ တစ္ေယာက္ ငစေန႕ကို တစ္ခါတုန္းက ေခ်ာက္တြန္းခဲ့ပံုေလးသတိရမိပါတယ္။

ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။ ဖိုးစေန ပထမအႀကိမ္ ျခေသၤ့ကၽြန္းကို ထြက္ဖို႕လုပ္ေနစဥ္အခါေပါ့။ အကုန္စီစဥ္ၿပီးလို႕ ထြက္ဖို႕ ၁ လေတာင္မလိုေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ေပၚလာတဲ့ မိသားစုျပႆနာတစ္ခုေၾကာင့္ ျခေသၤ့ကၽြန္းလာမယ့္အစီအစဥ္ေတြကို အကုန္ရပ္လုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက အဲဒီမွာတင္ မရပ္ပါဘူး။ လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီမွာက ထြက္စာတင္ထားၿပီးသားျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေခါင္းမာတတ္တဲ့ ဖိုးစေနရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ ထြက္စာကို ျပန္ရုပ္သိမ္းေပးဖို႕လဲ မေျပာပဲ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုသာ သဲသဲမဲမဲ ဖိၿပီး အပူတျပင္းရွာေဖြရပါေတာ့တယ္။

တစ္ည သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္ၿပီး အလုပ္ကိစၥကိုေခါင္းခ်င္းရိုက္ေဆြးေႏြးေနတုန္းမွာ ဖိုးေဇာ္တစ္ေယာက္ ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ စကားဝိုင္းထဲ ဝင္ထိုင္ၿပီးေတာ့ တစ္ခုခုကို ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ခ်ိန္ဆေနတဲ့ပံုစံမ်ိဳး လုပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ မေနႏိုင္ေတာ့တဲ့ပံုစံနဲ႕ ေျပာခ်လာပါတယ္။
"ဖိုးစေန၊ မင္းအလုပ္ကိစၥ အဆင္ေျပၿပီလား"
"ေျပေသးပါဘူးကြာ ... အဲဒါမို႕လို႕ ဒီမွာ ေခါင္းမီးေတာက္ေနၾကတာေပါ့" ... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ တစ္ခ်က္ ၿငိမ္သြားျပန္ပါတယ္။
ခဏေနေတာ့မွ စကားစလာျပန္ပါတယ္။ .. "ဒီလိုကြာ ... ခု ငါ့မွာ အဆက္အသြယ္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါ မင္းလုပ္ခ်င္မလားလို႕"
"အလုပ္က မင္းနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ကြ၊ အဲဒါေတာ့ ငါအာမခံတယ္" ... ဖိုးေဇာ္တစ္ေယာက္ တစ္ကယ္ အတည္ေပါက္နဲ႕ေျပာေနတာမို႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္ဝင္စားသြားပါတယ္။
"ရန္ကုန္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြ။ အလုပ္က နယ္မွာ။ ျပင္ဦးလြင္နားမွာကြာ ... ဒါေပမယ့္ ၂ လကို တစ္ပတ္ ရန္ကုန္ျပန္လို႕ရမယ္" ...

"အလုပ္က ေတာထဲမွာဆိုေတာ့ သြားရလာရ အဆင္ေျပေအာင္ ပါဂ်ဲရိုးလို ကားတစ္စီးေပးထားလိမ့္မယ္။ မင္းတစ္ေယာက္တည္းကို တစ္စီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ကြာ။ မင္းတို႕လို အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ ၃ - ၄ ေယာက္ေလာက္ကို တစ္စီးစီ ေပးထားလိမ့္မယ္။" ...

"လခကေတာ့ မ်ားတယ္ကြ ... ခု လက္ရွိ မင္းရေနတဲ့ လခထက္ ၃ ဆေလာက္ပိုမ်ားမယ္။ မင္း စိတ္ဝင္စားရဲ႕လား"

ဖိုးစေန ေခါင္းထဲမွာ အလုပ္မ်ားသြားပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ ဒီအလုပ္ကို လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားေနတုန္း ဖိုးေဇာ္က စကားဆက္ျပန္ပါတယ္။

"ဒါေပမယ့္ စက္ရံုက အစိမ္းဝတ္ေတြရဲ႕ စက္ရံုဆိုေတာ့ မင္းလုပ္ခ်င္မလားလို႕ကြာ ... အဲဒါေလးတစ္ခ်က္ပဲ ငါစိတ္ပူတာ။ က်န္တာေတာ့ အကုန္အဆင္ေျပတယ္။"
"အစိမ္းဝတ္ စက္ရံုဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္း ျပန္စဥ္းစားရမယ္ကြ။ ေဖေဖလဲ ႀကိဳက္ခ်င္မွႀကိဳက္မွာ .... ဒါေပမယ့္ကြာ ... ေနာက္ဆံုး ဘာအလုပ္မွ ရွာမရရင္ေတာ့ မင္းေျပာတဲ့အလုပ္မွာ ခဏတျဖဳတ္လုပ္သင့္ရင္လဲ လုပ္ရမွာပဲ။ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ ၾကည့္ေျပာရမွာေပါ့။" ကၽြန္ေတာ္က ေတြးေတြးဆဆတစ္ခ်က္ျပန္ေျပာေတာ့ ဖိုးေဇာ္မ်က္ႏွာ ၿပံဳးသြားပါတယ္။ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္းတစ္ခုလံုးလဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျပာတာကိုပဲ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ ရုတ္တစ္ရက္ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု သတိရသြားတာနဲ႕ ေမးခ်လိုက္ပါတယ္။ "ေနပါဦးကြ ... မင္းေျပာတဲ့အလုပ္က ဘာလုပ္ရမွာလဲ ... ငါနဲ႕ အဆင္ေျပမယ္ဆိုတာေရာ ေသခ်ာရဲ႕လား။"

ဖိုးေဇာ္မ်က္ႏွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးမွ အမူအယာကို နည္းနည္း ျပန္ထိန္းလိုက္ၿပီး ... "မေျပစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူးကြာ ... မင္း လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ငါ သိၿပီးသားပါ။ အလုပ္က ဒီလိုကြ ... အနီးစခန္းမွာ သံရည္ႀကိဳစက္ေတြ ရွိတယ္ ... အဲဒါမင္းသိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီမွာ ႀကိဳၿပီးထြက္လာတဲ့ သံရည္ေတြကို အေပါ့အငန္ျမည္းေပးရမယ္။ အဲဒါေလးပဲ"

တစ္ဝိုင္းလံုး ရုတ္တရက္ ၿငိမ္သြားပါတယ္။ ၿပီးမွ အျဖစ္မွန္ကို အရင္ဆံုး သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ဟန္မ်ိဳးက တဟားဟားေအာ္ရီပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဖိုးစေနလဲ သေဘာေပါက္ၿပီး ဖိုးေဇာ္ကို လိုက္ထိုးပါေတာ့တယ္။ ဖိုးစေနက လိုက္ ဖိုးေဇာ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ပတ္ေျပးနဲ႕ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ကုန္ပါတယ္။ ေျပးလို႕လိုက္လို႕ ေမာေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္လည္ပင္း တစ္ေယာက္ညွစ္ ... အဲေလ တစ္ေယာက္လည္ပင္း တစ္ေယာက္ဖက္ၿပီး ဝိုင္းရွိရာကိုျပန္လာ အက်ရည္ခါးခါးကို အတူတူထိုင္ေသာက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕အတူတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြ ျပန္ၿပီးေအာက္ေမ့ပါရဲ႕။

Happy Birthday Mom!

2008-10-11T23:22:00.004+08:00

Happy Birthday Mom, ... but hey, my mom's birthday was last Friday, 10th of October.

I called mom early in the morning to wish her happy birthday. But she's not very well. Not so serious, just having a seasonal flu. As it's mom's birthday I put a message "Happy birthday Mom! I love you!" on my GTalk status. Then Tim, my new Singaporean friend asked me with a surprise "Hey, is it really your mom's birthday today?". I answered him "Yes! Of course!!!" . He said "Wow! ... it's really cool. Bcoz today is my mom's birthday also!"
Well, I can't be more delighted than him. We wish each other's mom's birthday in return. Well, at least, It's good to have a friend whose mom's birthday is same as my mom.

Happy birthday mom! I love you!!!

From Singapore with love,

ငစေန

What am I doing recently?

2008-10-10T10:57:00.003+08:00

I'm doing some bug-fixing and debugging of my old projects at office. Major updates and changes has been finished. So, I got some time to write blog posts again. What's happened to me at home? I'm washing and ironing my cloths!!! No joke, it's serious.

The old washing machine provided by my landlady has been acting strangely last few weeks and it took 4 ~ 6 hrs to finish a load of laundry. And last week, it cannot finish anything anymore. So my flat-mates went to electronic shop to buy a new washing machine. I'm a bit surprised (well, a bit astonished also) to see them coming back empty handed but when I heard that they've made a delivery order, I'm a bit delighted. (thanks mates, for taking the trouble to go and buy the machine :-) ) Yes, I haven't done my laundry jobs for the whole week because of that stupid old washing machine and all of my freshly washed clothes are nearly out of stock to wear. I'm really longing to have a new washer as soon as possible.

My wish has been fulfilled on last Wednesday. When I arrived back home from work, I saw a new washing machine. So, that night, I did 2 loads of laundries. Well, there come some problems! All of my flat-mates are in same situation with me about their laundries and they arrived back home earlier than me, so they've already done all their loads and already hanged the clothes full on the cloth line. There's no place left for me. :( so I've been forced to switch on the special function of our newly bought machine "The Wash and Iron". Yes, you washed, and when the machine stops, you take it out and iron directly, no hanging needs.

My old fashion about washing and wearing is, I wash, and then I hang the clothes, and when I want to wear, I took it out of the cloth line, iron it and wear. So I don't need to pay great amount of time to do the ironing. Now, I've got to iron the clothes again and I found out that it takes more time to iron a damp shirt than when it's dried. No choice, I've got to do it. And I think I've got to do it in future also. Why? Because one of my flat-mates have a habit of getting up early in the morning and cook the breakfast (mostly fried rice). So when he finish cooking, all the clothes hanged on the cloth line are smelled with his fried rice. :( ... so, no way of hanging them again. Wash and iron! Okay, ciao, see you again.

From Singapore with love
ငစေန

What's happened to Me?

2008-10-10T10:30:00.002+08:00

Well, it’s been so long I haven’t blog. And because of some emotional fluctuations, I’m not in a mood to type smooth words in my native language. So, here come my first blog post in English and of course, I post it via mail. I’m feeling so bored to open the Blogger.com at this moment.

Some of my blog readers might be wondering where am I , what am I doing and why I didn’t post for so long. Well, there’re many reasons, one thing is my work and another thing is my mood. I’m about to go back to my beloved Motherland for a visit and I’ve got to move all my project deadlines ahead of my vacation date. It’s the hell of busy days. My mood? Well, I’m not sure what’s happening. I’m feeling like I’m not myself. It’s not that I haven’t write any blog posts during my absent days. I wrote a lot. But every time I finished writing a post, I review it and I don’t like it anymore. So instead of posting, I just delete them away.

During these days, I’ve had some chances to go out and take some photos. But sadly, most of them are portraits of my beloved cousin sister. So I won’t be able to post it here. I still have some non-personal shots, but again, I don’t feel like editing them right now. So they’re resting in my external storage box. If I can find some time and some mood to edit them, you’ll be seeing them online here. For now, ciao, see you around. I’ll be updating my blog regularly, at least in English.

With love from the land of Merlion,
ငစေန

Money No Enough

2008-07-29T23:33:00.007+08:00

Money No Enough ဆိုတာ အခု တစ္ေလာေၾကာ္ျငာေနတဲ့ စကၤာပူ ရုပ္ရွင္တစ္ကားပါ။ တစ္မင္တစ္ကာ အဂၤလိပ္စာကိုဖ်က္ၿပီး Singlish နဲ႕ Money No Enough လို႕ ေပးထားေလရဲ႕။ အခုအျဖစ္အပ်က္နဲ႕ တိုက္ဆိုင္ေနေတာ့ အဲဒီေခါင္းစဥ္ေလးပဲ ဆြဲသံုးလိုက္တယ္။

ဖိုးစေနတို႕ အလုပ္ေတြမ်ားၿပီး ဆတ္ဆလူးပ်ားတုပ္ျဖစ္ေနရတဲ့အထဲ အျဖစ္ဆိုးပံုမ်ား ေျပာလဲေျပာခ်င္ရဲ႕ ေျပာျပန္ရင္လဲ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းသလို ျဖစ္ဦးမယ္။ ျဖစ္တာက ဒီလိုရယ္ ...

ဘဏ္ကတ္ကိုင္တာ အက်င့္ပါလာေတာ့ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ ပိုက္ဆံကို မ်ားမ်ားစားစား မထည့္ထားတတ္။ ၂၀ - ၃၀ ခန္႕သာ အမ်ားဆံုး ထည့္ထားေလ့ရွိသည္။ ဘဏ္ကတ္နဲ႕ေငြေခ်လို႕ရတဲ့ေနရာမွန္သမွ် ကတ္ေလးထုတ္ထုတ္ ေငြေခ်ရတာ အရသာကိုေတြ႕လို႕။ ဒီလထဲ ေငြသံုးက နည္းနည္းမ်ားသည္။ သေဘာကလဲ ေကာင္းၿပီး ရံုးမွာ လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းဝယ္တာေတြ၊ ဧည့္သည္ကို entertain လုပ္တာေတြမွာ ပိုက္ဆံက စိုက္ထားလိုက္ၿပီး လကုန္မွ ျပန္ claim လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ထားလုိက္တာေတြက ရွိေသးသည္။ ဒီၾကားထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား (ေကာင္မေလးမ်ား) က အေရးတစ္ႀကီး ပိုက္ဆံလိုေနသည္ဆိုလွ်င္လဲ သေဘာေကာင္းစြာ ထုတ္ေခ်းလိုက္ေသးသည္။ (ခု မေခ်းေတာ့ဘူး၊ မွတ္သြားၿပီ) အပ်င္းထူၿပီးေတာ့ ဘဏ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္က်န္လဲဆိုတာလဲ ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ေလ့မရွိ။

ဒီေန႕မနက္ ရံုးသြားခါနီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲၾကည့္ေတာ့ ၁၀ တန္တစ္ရြက္နဲ႕ အေၾကြနည္းနည္းပဲေတြ႕သည္။ မနက္စာနဲ႕ ေန႕လည္စာ ေလာက္ေသးတယ္ဆိုေတာ့ ေအးေဆးေပါ့။ ညေနက်မွ ပိုက္ဆံထုတ္မယ္ဆိုၿပီး ရံုးသြား၊ မနက္စာနဲ႕ ေန႕လည္စာ စားလိုက္ေတာ့ ၁၀တန္ေလးလဲ ကုန္ေရာေပါ့။ ညေန ရံုးဆင္းေတာ့ Peninsula ဘက္ေအးေဆးေလွ်ာက္၊ လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ့ ATM ကိုဝင္ၿပီး ပိုက္ဆံထုတ္ေတာ့မွ ဇာတ္လမ္းက စေတာ့သည္။ စက္က ေငြထုတ္မေပး၊ error ပဲျပေနေလသည္။ ကမန္းကတမ္း balance check လုပ္လုိက္ေတာ့ လက္က်န္က ၇ က်ပ္ ဟူ၏။ လက္ထဲမွာရွိတာက အေၾကြ ၃ က်ပ္ေက်ာ္ေက်ာ္။ ကဲ ... အိမ္ျပန္ၿပီး ေခါက္ဆြဲျပဳတ္နဲ႕ ႏွစ္ပါးသြားေလးကတာပဲေကာင္းပါတယ္ဆိုၿပီး MRT ထဲ ဆင္းလာတုန္း ပါေလရာဖုန္းက ပက်ိပက်ိေအာ္ေလသည္။

"Incoming call from ဘုန္းႏိုင္ .... "

“ေဟ့ေကာင္ ... ေျပာဟ” ဖိုးစေနက ႏုတ္ဆက္လိုက္ေတာ့

“ေဟ့ေကာင္ မင္းငါ့ကို ထမင္းေကၽြးခ်င္စိတ္ေလးဘာေလးမ်ား မရွိဘူးလားေဟ”

ဖိုးစေန စိတ္ေရာလူပါ ညစ္သြားသည္။ ကိုယ္တိုင္ ပိုက္ဆံမရွိလို႕ အိမ္ျပန္ၿပီးေခါက္ဆြဲျပဳတ္ေသာက္ပါမည္ဆိုမွ ေက်းဇူးရွင္က ထမင္းေကၽြးခိုင္းေနေသးသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ငယ္သူငယ္ခ်င္းႀကီးဆိုေတာ့ ေအာ္ထုတ္၍လဲမရ၊

“ဟ ... ေကၽြးခ်င္တာေပါ့ဟ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွ လာေျပာရလားဟ။ လခထုတ္ၿပီးမွ ေကၽြးႏိုင္မွာေပါ့။”

“လာမၿဖီးနဲ႕ေဟ့ေကာင္၊ မင္းလခထုတ္ၿပီးၿပီမဟုတ္လား။ စလံုးက ကုမၸဏီေတြက လမကုန္ခင္ လခေပးေနက်ပါကြာ မင္းကလဲ”

ဖိုးစေန စိတ္ထဲကေျပာမိသည္ “ဇြတ္ပါလားေက်းဇူးရွင္ရယ္”

“အရင္ကေတာ့ လမကုန္ခင္ရတာပဲဟ။ ခုမွ GYRO ဆိုတာၾကီးနဲ႕ လခေပးမယ္လုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးရက္မွ လခရရ ေနတာ ၃ - ၄ လ ရွိေနၿပီ”

“ရရ မရရ ကြာ၊ ဒီေန႕ေကၽြးမွရမယ္၊ မင္းမွာ ပိုက္ဆံမပါရင္ ငါစိုက္ထားေပးမယ္။ ေနာက္ နာရီဝက္ေနရင္ေရာက္မယ္။ ဒါပဲ”

သူေတာ္ေကာင္း မ်ား ဒုကၡေရာက္ၿပီဆိုရင္ သမၼာေဒဝ နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္မ်ား ၾကည့္မေနတတ္ၾက၊ ထမင္းငတ္ကိန္းဆိုက္ေနေသာ ဖုိးစေနဆီသို႕ ထမင္းဒကာတစ္ေယာက္ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္ေအာင္ ပို႕ေပးလိုက္ၾကေလသည္ဟုသာ မွတ္ယူရင္း Oriental House မွာ ငစေနနဲ႕ဘုန္းႏိုင္ ၂ေယာက္သား ထမင္းစားခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။

30th July Update ...
သမၼာေဒဝနတ္မင္းမ်ား ကူညီလြန္းၾကသည္ထင့္ ... ဒီမနက္ ဘဏ္လက္က်န္စစ္ၾကည့္ေတာ့ လခက မ်က္စိလည္လမ္းမွားကာ တစ္ရက္ေစာၿပီး ဝင္ေနသတဲ့ဗ်ာ။ ေပ်ာ္ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္း ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးလဲ ထပ္လုပ္ဦးမွလို႕ ေတြးမိပါတယ္။ ေရွးကလုပ္ခဲ့တဲ့ကုသိုလ္ေလးေတြေၾကာင့္ အခုဘာမွအခက္အခဲမရွိ အဆင္ေျပသြားေပမယ့္ ေနာင္ျဖစ္လာမယ့္ ျပႆနာေတြအတြက္ ကုသိုလ္ေတြမက်န္မွဒုကၡ လို႕ အေတြးေပါက္မိလို႕ ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ လုပ္လိုက္ပါဦးမယ္ဗ်ား။

Dedigated to Phone Naing who urged me to update my blog.

S P E E D

2008-07-07T23:20:00.004+08:00

ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ S P E E D ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ပံုတစ္ခ်ိဳ႕ ရိုက္ျဖစ္ပါတယ္။ အရွိန္နဲ႕ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ စတဲ့ အရာဝတၳဳေတြကို ရိုက္ၾကည့္တာပါ။ အဲဒီလိုပံုမ်ိဳးရိုက္တဲ့အခါ shutter speed ကို အရမ္း ျမန္ထားရင္ object က freeze ျဖစ္သြားၿပီး ပံုထဲမွာ သြားေနတဲ့ကားဟာ ရပ္ေနတဲ့ ကားနဲ႕ မျခားနားေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ shutter speed ကို ၁/၃၀ စကၠန္႕ ေလာက္မွာ ထားၿပီး ရိုက္ပါတယ္။ object ရဲ႕ speed က ေႏွးေနရင္ေတာ့ ၁/၂၀ စကၠန္႕ေလာက္ထားသင့္ပါတယ္။ shutter ကို ေႏွးထားၿပီး ကင္မရာကို သြားေနတဲ့ အရာဝတၳဳအတုိင္း လိုက္ေရႊ႕ၿပီး ခ်ိန္ရင္း ရိုက္လိုက္တဲ့အခါ ေနာက္ခံက movement blur ျဖစ္ေနတဲ့ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ ပံုတစ္ပံုကို ရပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္ ငွက္ေတြ ပ်ံေနတာကိုလဲ အဲဒီလို ရိုက္ၾကည့္လို႕ရပါတယ္။ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ပံုတစ္ပံု ထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ အခု ကားေတြနဲ႕ ဆိုင္ကယ္ပံုကို ခံစားၾကည့္ပါဦး။

Blaze of Glory - Jon Bon Jovi

2008-07-07T01:10:00.004+08:00

စိတ္ညစ္တာေတြ မ်ားလာရင္ နားေထာင္တတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြထဲမွာ ဒီသီခ်င္းလဲ တစ္ပုဒ္အပါအဝင္ပါပဲ။ Jon Bon Jovi ရဲ႕ Blaze of Glory သီခ်င္းပါ။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ၿပီး အားမရတာေတြ မ်ားေနတာလဲ ပါတာေပါ့။ အိပ္ယာထ - ရံုးသြား - ရံုးျပန္ - အိပ္ယာဝင္ ဆိုတဲ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ဘဝကို ေတာ္ေတာ္ေလး ၿငီးေငြ႕ေနပါတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနတယ္။ အေဖနဲ႕အေမ့ကို သတိရေနတယ္။ ကိုယ္ေထာင္တဲ့ဇာတ္မို႕ ကိုယ္တိုင္ၿပီးေအာင္ ကေနရေပမယ့္ ဇတ္ညႊန္းကိုဆက္မေရးတတ္ေတာ့ ဇာတ္ႀကီးက တဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနေလရဲ႕ဗ်ာ။ ညည္းတာေတြ အသာထားလို႕ သီခ်င္းေလးကိုေတာ့ နားေထာင္ၾကည့္လုိက္ၾကပါဦး။

City Lights

2008-07-01T01:55:00.000+08:00

City Lights in panorama view.

C I T Y L I G H T S

2008-06-29T15:00:00.002+08:00

Mt. Faber ေပၚကေန စကၤာပူရဲ႕ downtown area ကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါတယ္။ C i t y L i g h t s လို႕ပဲ နာမည္ေပးလိုက္တယ္။

B R I D G E S

2008-06-29T00:04:00.006+08:00

ဒီေန႕ ဓါတ္ပံုထြက္ရိုက္ျဖစ္တဲ့ ပံုေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ပါ။ ဒီပံုေလးကေတာ့ တံတား တဲ့။ ေထာက္ထားတဲ့တိုင္က တစ္တိုင္တည္းရယ္ဗ်။ ျပဳတ္က်မွျဖင့္ ဒုကၡေနာ္။

အေပၚက တံတားကိုပဲ ေနာက္ ရႈေထာင့္တစ္မ်ိဳးကေန ျပန္ရိုက္ထားတယ္။ ရိုက္ဖို႕ခ်ိန္ေနတုန္း တံတားမွာ ထြန္းထားတဲ့ မီးေရာင္ေတြ ေျပာင္းသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရိုက္လိုက္တဲ့ပံုစံေလးက DNA မုန္႕ႀကိဳးလိမ္ပံုနဲ႕ တူေနလို႕ DNA လို႕ပဲ နာမည္ေပးလုိက္တယ္။

ဒီတံတားတစ္ခုကေတာ့ သူတို႕က Waves လို႕ နာမည္ေပးထားတယ္။ အေဝးကေနၾကည့္ရင္ တံတားတစ္ခုလံုးက လိႈင္းတြန္႕ေတြလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္။ ဒီပံုကေတာ့ အဲဒီ တံတာေပၚကေနပဲ အေကြ႕တစ္ေနရာကို ျပန္ရိုက္ထားတာပါ။

တစ္ခါက ဧရာဝတီ

2008-06-27T03:21:00.003+08:00

ထံုးဘိုဘက္ ေရာက္ခဲ့စဥ္တုန္းက ျမစ္ဆိပ္ကမ္းမွာကပ္ထားတဲ့ စက္ေလွႀကီးေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဧရာဝတီ၊ စက္ေလွေတြနဲ႕ တိမ္ေတြရဲ႕အလွကို ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး။

Old Places

2008-06-26T23:53:00.006+08:00

ဖိုးစေနေရာက္ေနတဲ့ ျခေသၤ့ကၽြန္းဆိုတာေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ကဆို တံငါရြာသာသာေလးရယ္ရွိတာ။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕မွာ ဘာရာဇဝင္ သမိုင္းေၾကာင္းရယ္မွ တင့္တင့္တယ္တယ္မရွိရွာဘူး။ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦဆိုလို႕လဲ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္တာထက္ ပိုျပစရာကိုမရွိ၊ ဖိုးစေနတို႕ ရန္ကုန္က ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ေက်ာ္က တည္ခဲ့တာလို႕မ်ားေျပာလိုက္ရင္ သူတို႕ခင္မ်ာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးေတြနဲ႕ရယ္။ အဲဒါ ေရႊအစစ္ေတြကြ လို႕မ်ား ၾကြားလိုက္လို႕ကေတာ့ ဘာမွကို ျပန္မေျပာႏိုင္ၾကရွာဘူး။ အဲေလ ... အၾကြားက လြန္ျပန္ၿပီ။ အဂၤလိပ္မင္းမ်ား ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ၿပီး ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ ခံတပ္ၿမိဳ႕ေလး တည္လိုက္ေတာ့မွ စင္ကာပူဆိုတာ သားသားနားနားျဖစ္လာတာကလား။ အဲဒီေတာ့မွ တည္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦေလးေတြဆိုရင္ သူတို႕ခင္မ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အကုန္အက်ခံၿပီး ထိန္းသိမ္းရရွာတယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းကေတာ့ အဲဒီလို အေဆာက္အဦေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္ရင္ ဘယ္နားရိုက္ရိုက္ ေပါပါေလ့၊ ႀကိဳက္သေလာက္ရိုက္စမ္းပါ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီမွာေတာ့ ရွားပါးတယ္။ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေလးေတြ လိုက္ရိုက္ထားတာကို ျပရရင္ျဖင့္ ... ဒါေလးက ေၾကာင္လိမ္ေလွခါး လို႕ နာမည္ေပးထားတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး။

ဒီတစ္ပံုကေတာ့ Arab Street အနီးတစ္ဝိုက္မွာပါပဲ။ ေကာ္ရစ္ဒါေလးနဲ႕ တိုင္ေလးေတြရယ္။ အေပၚက မီးဆိုင္းေလးေတြရယ္။ အလင္းေရာင္က်ေနတာေလးရယ္ကို သေဘာက်လို႕ ရိုက္ျဖစ္သြားတာပါ။ နာမည္ကိုေတာ့ “စႀကၤန္” လို႕ပဲ ေပးထားပါတယ္။

R U N N I N G S H O E S

2008-06-25T01:24:00.003+08:00

ဖိုးစေန အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အပ်င္းထူေနတာနဲ႕ ခါတိုင္းလုပ္ေနက် အားကစားေလးေတာင္ မလုပ္ျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ အားကစားဆိုတာလဲ အားမွကစားတာကိုးဗ် ေနာ။ အဲဒါနဲ႕ ဟိုတစ္ရက္က ပန္းၿခံထဲေျပးရေအာင္လို႕ အေျပးဖိနပ္ေလးဆြဲၿပီးသြားပါတယ္ လက္စြဲေတာ္ ကင္မရာကလဲ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ ပါလာေလေတာ့ ကင္မရာနဲ႕ ဖိနပ္ကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တာ ေအာက္ကပံုေလးရလာပါတယ္။ သူ႕ကိုမစီးတာၾကာလို႕ ဟိုဘက္လွည့္ၿပီးစိတ္ေကာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ R U N N I N G S H O E S ေလးေပါ့။

ပန္းအလွ

2008-06-24T03:13:00.004+08:00

စကၤာပူ ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ေရာက္တုန္း ဟိုေလွ်ာက္ရိုက္ဒီေလွ်ာက္ရိုက္လုပ္ခဲ့တာ ပန္းပြင့္ပံုေလးေတြ ရလာပါတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး။

ဒါက ပိန္းပန္းပါ

ဒါကေတာ့ ဂႏၶမာ အဝါေတြရဲ႕ အလယ္ၾကားထဲက ဂႏၶမာ အျဖဴပြင့္ႀကီးတစ္ပြင့္ပါ။

ကဲ။ အားလံုးပဲ ... အိပ္လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ၃ နာရီ ၁၅ ဆိုေတာ့ အိပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။

S A R A H

2008-06-24T02:53:00.004+08:00

ၿပီးခဲ့တဲ့ဧၿပီလတုန္းက ဖုိးစေန မေလးရွားကို တစ္ေခါက္ အလည္သြားခဲ့ပါေသးတယ္။ အစ္မအိမ္ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ တူမေတာ္ အေခ်ာအလွကို ဓါတ္ပံုရိုက္လာခဲ့တယ္။ ပဲကေတာ့ မ်ားပါ့ဗ်ာ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕ ကင္မရာနဲ႕ ရြယ္လိုက္တာနဲ႕ အျပတ္အိုက္တင္ေပးေတာ့တာပဲ။ အဲဒါ ၅ လခြဲ ပါလို႕ ဘယ္သူက ေျပာလို႕ယံုမွာတုန္း။ ဒီေန႕ေတာ့ စိတ္ကူးရတုန္း ပံုေလးကို နည္းနည္းပါးပါးျပန္ျပင္ၿပီး ေဘာင္ေလးခတ္လုိက္တယ္။

စိတ္ကူးရြက္ေလွ

2008-06-23T17:57:00.005+08:00

စာမေရးျဖစ္တာၾကာၿပီဗ်ာ။ ဓါတ္ပံုလဲ ေကာင္းေကာင္းမရိုက္ျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ မေက်မနပ္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္းေပၚမွာ ဘာမွရိုက္စရာမရွိလို႕လားဆိုၿပီး ဟိုတစ္ပတ္တုန္းက Palau Ubin ဆိုတဲ့ ကၽြန္းေပါက္စဘက္ စက္ဘီးစီးထြက္ရင္းနဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕ႀကံပါတယ္ မိုးက မည္းေမွာင္လာၿပီး ခပ္သည္းသည္းကို ရြာေလေတာ့ ဟိုဘက္ကမ္းကူးေနတုန္းမွာ စက္ေလွေပၚကရိုက္လိုက္တဲ့ပံုပဲ ရလိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႕ ကင္မရာကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႕ထုတ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ၿပီး မိုးထဲေရထဲ စက္ဘီးစီးခဲ့ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၄ ေယာက္သား ၾကြက္စုတ္ေလးေတြအတုိင္းပဲ။ ဓါတ္ပံုကေတာ့ ဒီမွာပါ။ စိတ္ကူးရြက္ေလွ လို႕ နာမည္ေပးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြ အဲဒီရြက္ေလွလိုပဲ ကမ္းကပ္ၿပီး ရြက္ခ်ထားရတယ္။ ရာသီဥတုမွ မေကာင္းပဲကိုးဗ်ာ။

Camera - Fujifilm S-5700
ISO - 100
Aparture - 5.0
Focal length - 120mm
Shutter speed - 1/240

ပံုျပင္သစ္ - ၁ (ျမည္းတစ္ေကာင္နဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္ပံုျပင္)

2008-05-23T16:14:00.004+08:00

မွတ္ခ်က္။ ။ ပံုျပင္ျဖစ္ပါသျဖင့္ ပံုျပင္ဟုသာ သေဘာထားဖတ္ၾကပါခင္ဗ်ား။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ေစာင္းခ်ိတ္ေရးသားျခင္း တည့္တည့္ေျပာျခင္းမ်ား မရွိပါေၾကာင္း။

********************************************************

“ကိုကိုႀကီး ပံုေျပာျပဗ်ာ။”
ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ပိတ္ရက္ေန႕လည္ဘက္ မီးလာတုန္းေလး ဂိမ္းေဆာ့မလို႕ႀကံတုန္းရွိေသး ညီဝမ္းကြဲ ေပတူး ေရာက္လာၿပီး ဂ်ီက်ပါေတာ့တယ္။ သူေျပာခိုင္းတာကို မေျပာရင္ မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ ရစ္ၿပီး ငိုေၾကာရွည္ေတာ့မွာမို႕ ဂိမ္းကို ခဏခ်ၿပီး ေပတူးကို ပံုေျပာျပဖုိ႕ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။

“ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ဟာ ျမည္းဝယ္ဖို႕ ၿမိဳ႕ကိုလာၾကတယ္တဲ့။”
ပံုျပင္စလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေပတူးတစ္ေယာက္ အျပတ္ျငင္းပါေတာ့တယ္။ “အာ ... ရဘူးရဘူး အဲဒါ နားေထာင္ၿပီးသားႀကီး။ ေနာက္ဆံုး ျမည္းေသတာနဲ႕ ၿပီးသြားတာ။ အတစ္ေၾကာၾက။ ရဘူး”
ငစေန ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ ေပတူးနားမေထာင္ဖူးတဲ့ပံုျပင္ကလဲ ခပ္ရွားရွားမို႕ ရွိၿပိးသားအေဟာင္းကိုပဲ လုပ္ႀကံေျပာဖို႕ စဥ္းစားရပါေတာ့တယ္။
“ဒါက အသစ္ပါဟ ေပတူးရ။ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။ ဒီတစ္ခါ ျမည္းမေသဘူး။ စိတ္ခ်”
“ဂယ္ေနာ္၊ ဂယ္ေၾကာတာလား၊ ဂယ္ေသဘူးေနာ္” မေသပါဘူးဆိုတာေတာင္ အရစ္က ရွည္ေနေသးတာမို႕ “ေအးပါေက်းဇူးရွင္ရယ္၊ မေသပါဘူး။ ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္၊ ဟုတ္ၿပီလား” လို႕ေျပာၿပီး ပံုျပင္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အစျပန္ေကာက္ရပါတယ္။

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ဟာ ျမည္းတစ္ေကာင္ဝယ္ဖို႕ ၿမိဳ႕ကိုလာၾကသတဲ့။ ၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ တိရစာၦန္ေစ်းမွာ သူတို႕စိတ္ႀကိဳက္ ျမည္းတစ္ေကာင္ကိုဝယ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႕ဆြဲလို႕ အိမ္ျပန္လာၾကသတဲ့ကြယ္။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူေတြက ဒီသားအဖေတာ္ေတာ္တံုးတာပဲ ျမည္းတစ္ေကာင္လံုးရွိရဲ႕သားနဲ႕ မစီးပဲ အပင္ပန္းခံၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာၾကတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အေဖလုပ္တဲ့သူလဲ “သားေရ .. သူတို႕ေျပာတာ ဟုတ္သဟ။ ျမည္းရွိရဲ႕သားနဲ႕ မစီးတာ ငါတို႕ေတာ္ေတာ္တံုးတာပဲ။ စီးရေအာင္ လာကြာ” ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ျမည္းကို တက္စီးၾကေရာ ေပတူးေရ။ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား။ ျမည္းဆိုတာက ျမင္းလို အေကာင္ႀကီးႀကီး ဗလေကာင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူးကြ။ နားရြက္ရွည္ရွည္နဲ႕ ပုပုညွက္ညွက္ကေလးရယ္။ အဲဒါကို လူ ၂ ေယာက္တက္စီးေတာ့ ျမည္းခမ်ာ လွ်ာထြက္ေနေတာ့တာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႕ စီးလာၾကတာ ေနာက္ထပ္ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူေတြက ဒီလူေတြ အၾကင္နာတရားမရွိၾကဘူး။ တိရစာၦန္ကို ညွင္းဆဲေနလိုက္ၾကတာ ျမည္းခမ်ာ မႏိုင္ဝန္ကို ထမ္းေနရတာ သနားပါတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာၾကျပန္တာေပါ့။ လူမ်ားေျပာတာယံုတဲ့ သားအဖခမ်ာလဲ “သားေရ ဟုတ္သဟ။ ျမည္းေလး သနားပါတယ္။ ငါဆင္းၿပီးလမ္းေလွ်ာက္မယ္။ မင္းပဲ ဆက္စီးခဲ့ေတာ့” ဆိုၿပီး အေဖႀကီးက လမ္းဆင္းေလွ်ာက္သတဲ့။ ဒါကိုလဲ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူေတြက “ကေလးေလးႏွယ္ အဂါရဝျဖစ္လုိက္တာ။ သူက်ေတာ့ ျမည္းေပၚမွာ အခန္႕သား။ အေဖအိုႀကီးကိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းတယ္။ ဒီေခတ္ကေလးေတြမ်ား လူႀကီးကို ရိုေသရေကာင္းမွန္း မသိၾကဘူး” ဆိုၿပီး ကဲ့ရဲ႕ၾကျပန္သတဲ့။ ဒါနဲ႕ သားလုပ္တဲ့လူလဲ “ အေဖေရ သူတို႕ေျပာတာလဲ ဟုတ္သဗ်။ အေဖပဲစီးေတာ့ သားလမ္းေလွ်ာက္မယ္” ဆိုၿပီး ေနရာလဲၾကျပန္တာေပါ့။

ဒါလဲမရျပန္ပါဘူး။ လူေတြက အဖိုးႀကီးက ကေလးက်ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းၿပီး သူက်ေတာ့ ျမည္းစီးလို႕။ ကေလးကို မသနား မညွာတာ ေတာ္ေတာ္လဲ ရက္စက္တာပဲ” ဆိုၿပီး ေျပာၾကျပန္ပါေလေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ႀကံရာမရတဲ့အဆံုး ျမည္းကို ေျခေတြလက္ေတြ တုပ္ၿပီး ဝါးလံုးနဲ႕ ထမ္းလို႕ ျပန္လာၾကသတဲ့။ လမ္းမွာ ေရစီးသန္တဲ့ ေခ်ာင္းတစ္ခုကိုအျဖတ္ သားလုပ္တဲ့သူက ေခ်ာ္လဲေလေတာ့ အေဖေရာ သားေရာ ျမည္းေရာ ေရထဲျပဳတ္က်ၾကပါေရာလား။ အဲဒီမွာ အေဖနဲ႕သားကေတာ့ ျပန္ထ ႏိုင္ေပမယ့္ ေျခေတြလက္ေတြ အတုပ္ခံထားရတဲ့ျမည္းခမ်ာ ျပန္မထႏိုင္ပဲ ေရစီးနဲ႕ ေျမာပါၿပီး ေသသြားရွာသတဲ့ ေပတူးေရ။
“အာ ... ကိုႀကီးကလဲ။ ေျပာေတာ့ မေသဘူးဆို။ ခု ေသသြားၿပီ။ ကိုႀကီး သားကိုညာတယ္”
“ေနပါဦးဟ မင္းကလဲ။ ေနာက္ မေသတဲ့တစ္ေကာင္လာလိမ့္မယ္။ ခုမွ ပံုျပင္က တစ္ဝက္ပဲရွိေသးတာ။ ဒီတစ္ခါ ပံုျပင္အသစ္ပါဆို”

သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲစိတ္ညစ္သြားတာေပါ့။ အိမ္ျပန္လို႕ ျမည္းမပါလာရင္ မိန္းမက ဆူဦးမွာကိုး။ ဘတ္ဂ်က္ကလဲ ျမည္းတစ္ေကာင္စာပဲ ေပးလိုက္ေလေတာ့ အေဖလုပ္တဲ့သူခမ်ာ ေနာက္ထပ္ျမည္းတစ္ေကာင္ဝယ္ဖို႕ သူ႕ ဘတ္ေငြထဲကပဲ ထုတ္ရေတာ့တာေပါ့။
“ကိုႀကီး ဘတ္ေငြ ဆိုတာဘာတုန္းဗ်”
“ဘတ္ထားတဲ့ေငြ .... အဲေလ ... ဟိုဟာကြာ ... အန္ကယ္စိုး အခု ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာ သိတယ္မဟုတ္လား။ ဘန္ေကာက္ေလ ... အဲဒီမွာသံုးတဲ့ေငြကို ဘတ္ေငြလုိ႕ေခၚတယ္။”
“အဲဒီသားအဖကေရာ ဘန္ေကာက္မွာမို႕လို႕ ဘတ္ေငြသံုးတာလား”
“ေအး အစက ပက္ပံုးသြားဖို႕စု ... အဲေလ ဟို... နယ္စပ္ကြာ သိတယ္မဟုတ္လား။ ျမဝတီတို႕ မဲေဆာက္တို႕။ အဲဒီဘက္မွာက ဗမာေငြေရာ ဘတ္ေငြေရာ ၂ ခုလံုးသံုးတယ္။ ေတာ္ေတာ့ ထပ္မရွည္နဲ႕ေတာ့ ပံုျပင္ကို ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္”
ဒီလိုနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ျမည္းတစ္ေကာင္ထပ္ဝယ္ၿပိး ျပန္လာၾကတာေပါ့။ လူေတြကလဲ အရင္တစ္ေခါက္အတိုင္းပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာၾကဆိုၾက ျပန္တာေပါ့ကြာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သားအဖ၂ေယာက္လဲ ျမည္းကို မထမ္းရဲၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ ေခ်ာင္းထဲက်သြားမွာစိုးတာကိုး။ ဒါနဲ႕ ႀကံရာမရ ျဖစ္ၿပီး ငုတ္တုတ္ပဲ ထိုင္မိႈင္ေနၾကေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီမွာ စပ္စုတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ေရာက္လာေတာ့ စပ္စပ္စုစုနဲ႕ ဘာမ်ားထိုင္လုပ္ေနၾကတာလဲ ဘာညာ နဲ႕ ေမးတာေပါ့ကြာ။ အေၾကာင္းစံုကိုသိရေတာ့ ကိုစပ္စုက ဟား .. ဒါဆိုရင္ေတာ့ မပူနဲ႕ ေရွ႕ကရြာထဲမွာ ပညာရွိႀကီးဘိုးစေန ဆိုတာရွိတယ္ သူ႕ဆီသာသြားၿပီး အႀကံေတာင္း အဆင္ေျပလိမ့္မယ္လို႕ ၫႊန္ေပးလိုက္တာေပါ့။

သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ဟုတ္ၿပီဟုတ္ရဲ႕ နဲ႕ ဘိုးစေနဆီ ကိုစပ္စု ညႊန္လုိက္တဲ့အတိုင္းသြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘိုးစေနႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ညစ္ေနတာေပါ့။ ဒီတစ္ပတ္ အပိုင္ပဲဆိုၿပီး အကုန္ ပံုေအာလိုက္တာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသြားတယ္ေလ။ သူနံပါတ္ေပးတာ မမွန္ေတာ့ လူေတြလဲ သူ႕ဆီ သိပ္မလာၾကေတာ့ ဘိုးစေနႀကီးခမ်ာ ဘိုင္ျပတ္ေနတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ဟိုသားအဖ၂ေယာက္က ဝင္လာေလေတာ့ ဘိုးစေနလဲ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ...
“လာၾကလာၾက။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ၂ ေကာင္းသေဟ့။ ပတ္လည္သာကိုင္လုိက္”
“မဟုတ္ဘူးဘိုးဘိုး ... ကၽြန္ေတာ္တို႕ အကူအညီေတာင္းစရာေလးရွိလို႕ပါ။”
“ေအးေလ ... မင္းတို႕က အကူအညီလိုမယ္မွန္းသိလို႕အခု တန္းေပးၿပီပဲဟာကို။ ၂ ေကာင္းတယ္။ စိတ္သာခ်၊ ပတ္လည္ထိုးလိုက္။ ေပါက္မွာဗ်ား”
“ဟုတ္ဘူး ဘိုးဘိုးရဲ႕။ ေမးစရာေလးရွိလို႕ပါဆို။”
“ထိုးရမယ့္ေနရာမသိတာကလား။ ေအးေလ ဒီနယ္ကမွ မဟုတ္ပဲကိုး။ ဟိုးေရွ႕က တရုတ္အစိန္ ဆိုင္မွာသြားထိုးဗ်ား။ ဘိုးဘိုးလႊတ္လိုက္တယ္လို႕သာေျပာ” (ဒါမွ ငါေကာ္မရွင္ေလးဘာေလးရမွာဟ)
“ဟုတ္ဘူးဘိုးဘိုးရဲ႕။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ ျမည္းကိစၥ ျမည္းကိစၥ။ ျမည္းကိစၥေမးခ်င္တာ”
“ေဟ ... ျမည္းသားတင္တာေတာ့ ငါမကၽြမ္းဘူးကြ။ ရြာေနာက္ပိုင္းက ကိုမူတူးကိုသြားေမးေခ်။ သူက ေတြ႕သမွ်အကုန္သားတင္တယ္။ မိန္းမေတာ့ ေခၚမသြားေလနဲ႕ေနာ္။ ၾကားရဲ့လား။”
“ခက္ေတာ့ ေနပါၿပီဘိုးဘိုးရယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေလးလဲ နားေထာင္ပါဦး။ ဒီလိုဗ် ဒီလို ...

“...................................
“...................................
“...................................”

“ေအာ ... မင္းတို႕က ေစာေစာမွ မေျပာပဲကိုးကြ”
“ေျပာဖို႕လုပ္ေနတာပဲ။ ဘိုးဘိုးမွ အခြင့္မေပးတဲ့ဟာကို”
“ကဲကဲ .. ဒီလိုလုပ္ဗ်ား။ (ဘိုင္ျပတ္ေနတာနဲ႕ အေတာ္ပဲဟ)။ ေဟာ ဟို ၿခံဝိုင္းထဲမွာ လွည္းတစ္စင္း ေတြ႕လား။ အဲဒီလွည္းကိုဝယ္။ မင္းတို႕ျမည္းကို လွည္းမွာတပ္ၿပီးေတာ့သာ ဆြဲခိုင္းေပေတာ့ဗ်ား။ အားလံုးအဆင္ေျပလိမ့္မယ္။ (ငါလဲအဆင္ေျပတာေပါ့။ ဘိုင္ျပတ္လို႕ ေရာင္းစရာရွာေနတာ ေဟးေဟး)။”
“ေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္ဘိုးဘိုးရယ္။ ဥာဏ္ပူေဇာ္ခေလးေတာ့ လက္ခံပါေနာ။ ကန္ေတာ့ပါရေစ”

ကဲ ေပတူးေရ။ အဲဒီလိုနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ျမည္းကို လွည္းမွာတပ္လို႕ အတူတူ လွည္းစီးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ ျပန္သြားၾကသတဲ့ကြယ္။ ပညာရွိႀကီးဘိုးစေနလဲ သူ႕ရဲ႕ ေရာင္းမစြံတဲ့လွည္းကို ေရာင္းလိုက္ရလို႕ ဝမ္းသာပီတိေတြ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ပံုျပင္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ အိပ္ေတာ့ ငါဂိမ္းေဆာ့ေတာ့မယ္။
“ကိုႀကီး လူလည္က်တယ္။ ပံုျပင္အေဟာင္းကို ႀကံဖန္ၿပီး အသစ္လုပ္သြားတယ္။ ဒီတစ္ခါမို႕ ခြင့္လႊတ္လိုက္တာ။ ေနာက္တစ္ခါမရဘူး။ ဒါပဲ” လို႕ ေျပာၿပီး ထြက္သြားတဲ့ ညီေတာ္ေမာင္ ေပတူးကိုၾကည့္ရင္း ဂိမ္းကိုျပန္ေဆာ့မယ္အလုပ္မွာပဲ မီးပ်က္သြားပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ား။
ၿပံဳးရယ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

တန္ေဆးလြန္ေဘး

2008-03-14T01:54:00.002+08:00

မယံုရင္ ပံုျပင္မွတ္လို႕သာ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ ေပၚဦးေပၚဖ်ားကာလတုန္းက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။ နာမည္မ်ားကို လႊဲထားသည္မွအပ က်န္တာေတြ ဟုတ္သလိုလုိ ရွိပါေၾကာင္း။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိေသာ္ တမင္တကာ ေရးသည္ဟု ယူဆေစလိုေၾကာင္း အရင္ေျပာလိုက္ပါရေစ။ ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။

ကိုဇင္ႏွင့္ ဖိုးစေနမွာ ကိုးတန္းႏွစ္မွ စ၍ တြဲျဖစ္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့လဲ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြ အတူတကြ တက္ၾကျပန္သည္။ ထိုစဥ္က အင္တာနက္ဆိုသည္မွာ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ျဖစ္သည္။ ဖိုးစေနတို႕ အင္တာနက္ဆိုတာကို ကြန္ပ်ဴတာျပပြဲႀကီးႀကီးေတြရွိမွ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးရသည္။ ဒါေတာင္ သူမ်ားလုပ္တာ ထိုင္ၾကည့္ရတာ။ ကိုယ့္ေရွ႕ခ်ေပးလွ်င္ ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမယ္မွန္းမသိ။ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ၿပီးေတာ့ ကိုဇင္က အိမ္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္လိုက္ၿပီး အင္တာနက္ လိုင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေလသည္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ၿပီမို႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့ေသာ ကိုဇင္ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံသာ ေတြ႕ျဖစ္သည္။ တစ္ျခား သင္တန္းေတြ ဆက္တက္ခ်င္သျဖင့္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ကိုသာ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ကိုဇင့္ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီမ မိုးမိုး မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ စကၤာပူတြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနေၾကာင္း ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းမ်ားကို ကိုဇင္ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ အၿမဲလို ၾကားရေလ့ ရွိသည္။ တစ္ရက္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခား ေပါက္ခ်လာသည္။ မ်က္ႏွာကလဲ မိႈရတဲ့မ်က္ႏွာ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သည္။

"ဖိုးစေန ... ငါရည္းစားရၿပီကြ"

"ဒါမ်ားကိုဇင္ရာ အထူးအဆန္းလုပ္လို႕၊ ခင္ဗ်ားလိုက္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ရာ့တစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္အရုပ္ဆိုးဆိုး အသားမည္းမည္း ေကာင္မေလးက ခင္ဗ်ားကို ျပန္ႀကိဳက္လိုက္သလဲ ... ေျပာ" ကၽြန္ေတာ္က အရႊန္းေဖာက္၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

"ဟားဟား ... ဖိုးစေနရယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားလုပ္ေနၿပီး ဒီေလာက္တံုးရသလားဟ။ ငါရည္းစားရတာ အျပင္မွာမဟုတ္ဘူးေမာင္၊ online မွာရတာဗ်။ chatting ထဲမွာေတြ႕ရင္း ႀကိဳက္ၾကတာ။"

ကိုဇင့္စကားေၾကာင့္ ဖိုးစေန မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ... ကိုဇင္တို႕ အေတာ္ တိုးတက္ေနပါလား။ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသား ဖိုးစေနပင္ ေက်ာင္းမွာ အင္တာနက္ မေျပာႏွင့္ ရိုးရိုး Local Network ကိုေတာင္ မျမင္ဖူးလို႕ စာေတြ႕ႏွင့္သာ မွန္းရမ္ေနရတာ၊ ကိုဇင္တို႕က ကမၻာ့ကြန္ယက္ထဲ ရည္းစားေတာင္ရေနၿပီဆိုပဲ။

"ဟ လုပ္စမ္းပါဦးဆရာသမားရ၊ ခင္ဗ်ားေတာ့ ေကာ္တာပဲ။ ေကာင္မေလးက အေမရိက တို႕ အဂၤလန္တို႕ကဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကိုလွမ္းေခၚရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ထ လိုက္သြားယံုပဲ၊ ပိုင္ပါ့ဗ်ာ။"

"ႏိုးႏိုး ... ဖိုးစေန၊ ငါက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိတယ္ဟ။ တိုင္းတပါးသူ မ်က္ႏွာျဖဴမ်က္ႏွာဝါမ်ားေတာ့ ေယာင္လို႕ေတာင္ ႀကိဳက္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႕။ ျမန္မာမိန္းကေလးပဲႀကိဳက္တာ။ ေကာင္မေလးက ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတာကြ။"

ဖိုးစေန ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ျပန္ရိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။

"ၾကည့္လဲလုပ္ပါဦးကိုဇင္ရာ၊ ေတာ္ၾကာေနမွ ကိုဇင့္ညီမ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလို႕ ဟိုက အိမ္ျပန္တိုင္ေနရင္ ခင္ဗ်ား ေျပးေပါက္မွားေနပါဦးမယ္"

"စိတ္မပူပါနဲ႕ဖိုးစေနရာ ငါ check ၿပီးပါၿပီ။ ညီမေလးနဲ႕ ေက်ာင္းမတူဘူးကြ။ သူတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက သပ္သပ္"
"အင္းေပါ့ဗ်ာ ... ေကာင္းပါေလ့။ ခင္ဗ်ားတို႕ေခတ္ဆိုေတာ့လဲ လုပ္ၾကေပါ့"
ငစေနတစ္ေယာက္ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ကုတ္ရေတာ့သည္ေပါ့။

ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္၊ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္း ေခ်ာင္းေပါက္ရံုမက ျမစ္ပါ ေပၚေလာက္ေအာင္ေျပးေနရေသာ ငစေနတစ္ေယာက္ သစ္ရြက္တို႕ တေဖြးေဖြးေၾကြမွပင္ ေႏြေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိေတာ့သည္။ အရြက္မရွိ အရိပ္မရွိေသာ္ ေနပူရွိန္က ျပင္းလြန္းလွသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႕ သႀကၤန္ေတာင္ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ငစေန ေက်ာင္းအားရက္တစ္ရက္ ကိုဇင္ ေရာက္ခ်လာျပန္သည္။

"ေဟး ဖိုးစေန။ လုပ္ပါဦးဟ။ ကိုယ္ ေမာင္ရင့္အကူအညီလိုတယ္။"

လူမျမင္ရေသး အကူအညီေတာင္းသံက အရင္ထြက္လာသည္။

"ဆို ဆရာသမား။ ဘာေတြ ေဂ်ာက္ေပါက္က်ေအာင္ လုပ္ဦးမလို႕တုန္း။ ခင္ဗ်ားကို လိုက္ကူညီရင္းနဲ႕ ေျပးေပါက္မွားေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ဘူး"

ဖုိးစေနက အရႊန္းေဖာက္ၿပီးေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ႕မဲ့သြားသည္။

"ဒီတစ္ခါ အေကာင္းပါ ဖိုးစေနရာ။ ဒီလိုကြ ... ဒီသႀကၤန္က်ရင္ ငါ့ေကာင္မေလး ျပန္လာလိမ့္မယ္"

"အဲဒီေတာ့? ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ေပးရမွာတုန္း"

"ဒီလို ဖိုးစေနရာ ... ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က မသိေအာင္ျပန္လာမွာ။ ငါနဲ႕အတူတူ သႀကၤန္မွာ အတူတူေပ်ာ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ ျပန္လာတာ။ အဲဒါ ငါ သြားႀကိဳမွရမယ္။ သြားႀကိဳတဲ့ေန႕ မင္းပါ လိုက္ခဲ့ပါကြာ၊ အထုပ္ေလးဘာေလးထမ္း .... အဲေလ ... အေဖာ္ရတာေပါ့။"

ျမတ္စြာဘုရား ... ေလာကႀကီး ဘာေတြ ေဇာက္ထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ငစေနတစ္ေယာက္ စိတ္ေရာ လူပါ ညစ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးက အိမ္က မသိေအာင္ ျပန္လာမတဲ့။ သႀကၤန္မွာ အတူတူ ေပ်ာ္ၾကမတဲ့။

"ျဖစ္ပါ့မလား ကိုဇင္ရာ။ သႀကၤန္ လည္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ညက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးကို ဘယ္နားသြားထားမွာတုန္း။ ခင္ဗ်ားအိမ္ေခၚသြားမလို႕လား" ငစေနက တမင္ ရြဲ႕ၿပီးေမးလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။

"ဖုိးစေန ... ေမာင္ရင္ တံုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ကယ္ပဲ တံုးလြန္းေနတာလားဟ။ ငါ အကုန္စီစဥ္ထားၿပီးၿပီကြ။ ေကာင္မေလးအတြက္ ဟိုတယ္မွာတည္းဖို႕ စီစဥ္ထားတယ္။ ေန႕ဘက္ သႀကၤန္လည္။ ညဘက္ ဟိုတယ္မွာ နားေပါ့ကြာ။ အိမ္ကိုေတာ့ မ႑ပ္မွာပဲ အိပ္မယ္လို႕ ေျပာထားတယ္။ က်န္တာေတာ့ ဟဲဟဲေပါ့ကြာ ... ဟဲဟဲ။ "

ကိုဇင့္ဟဲဟဲက ငစေန႕ကို ပိုၿပီး စိတ္ညစ္သြားေစသည္။

"တိဘူးဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားတို႕ဟာေတြ တစ္ကယ္ကို လိုက္မမွီေတာ့ဘူး။ တတ္လဲတတ္ႏိုင္ၾကပါေပ့။ စိတ္ႀကီးကိုညစ္တယ္"။ ငစေနတစ္ေယာက္ ကေလးေပါက္စ ေလသံႏွင့္ ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္၍ေျပာေတာ့ ကိုဇင့္ရယ္သံက ပို၍ပို၍သာ က်ယ္လို႕လာေလေတာ့သည္။

"ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ဘယ္ေန႕ ျပန္လာမွာလဲ"

"သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ ၂ ရက္"

အခ်ိန္က ငစေန႕အတြက္ ျမန္လြန္းလွေသာ္လည္း ကိုဇင့္အတြက္မူ ေႏွးလြန္းလွေပသည္။ ေကာင္မေလး လာမည့္ရက္ကိုသာ လည္တစ္ဆန္႕ဆန္႕ ႏွင့္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ ကိုဇင့္ကိုေတြ႕တိုင္း ငစေန ရယ္ရမလုိ ငိုရမလို ျဖစ္ရသည္။ သြားႀကိဳမည့္ေန႕သို႕ေရာက္ေသာ္ မနက္အေစာႀကီး ကိုစေနတစ္ေယာက္ အိမ္သို႕ ေရာက္လာေတာ့သည္။ ငစေနကေတာ့ အိပ္ေကာင္းတုန္း။

"ဟာ ... ေဟ့ေဟ့ ဖိုးစေန။ ထပါဟ။ ဒီေန႕သြားႀကိဳရမွာေလ။ ေနာက္က်ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ " ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ပင္ ငစေန႕ကို အိပ္ယာေပၚမွ အတင္းဆြဲခ်သျဖင့္ ငစေန ထလိုက္ရသည္။

"ကိုဇင္ လုပ္ၿပီဗ်ာ။ မနက္ အေစာႀကီးပဲရွိေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလး ေလယာဥ္က ေန႕လည္မွ ဆိုက္မယ့္ဟာ။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာတုန္း" ငစေန အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ေအာ္ေတာ့ ကိုဇင္ စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ျပသည္။

"ငါ စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနလို႕ပါကြာ။ အေစာႀကီးလဲ ႏိုးေနတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မေနခ်င္တာနဲ႕ မင္းဆီထြက္လာတာ။ လာလာ ... မ်က္ႏွာသစ္လုိက္၊ ၿပီးရင္ အျပင္မွာ breakfast ထြက္စားရေအာင္၊ ေမာ္ဒန္ သြားမလား၊ သေျပရိပ္သြားမလား ... မင္းႀကိဳက္တာေျပာ။"

"ကဲပါ ... ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႕ အိပ္ခ်င္စိတ္လဲ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ခဏေစာင့္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အဝတ္အစား လဲလိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးရင္ ေမာ္ဒန္ပဲသြားၾကတာေပါ့။"

လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္၊ နံျပားႏွင့္ ဆိပ္စြပ္ျပဳတ္ တပြဲမွာၿပီးေတာ့ ငစေန ဟာေနေသာ ဗိုက္ကို အရင္ျဖည့္လုိက္သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ စီးကရက္ကိုသာ တစ္လိပ္ၿပီးတစ္လိပ္ ဖြာေနသည္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္က အရာမယြင္းေသး။

"ကိုဇင္ ... ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ေခ်ာလားဗ်"

"ေအာ္ ... ေက်းဇူးရွင္ ... ေမးေဖာ္ရေသးတယ္ေနာ္။ ဒီေလာက္ ၾကာလွၿပီ ခုမွပဲ ေမးေတာ့တယ္။ ... ဟီးဟီး ... အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္ကြာ ... ငါ သူ႕ကို မေတြ႕ဖူးေသးဘူးကြ"

"ေအးေလ ... ခင္ဗ်ားတို႕က ခုမွေတြ႕မယ္ဟာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာက ဓါတ္ပံုထဲမွာ လွလားလို႕ေမးတာ။"

"ဟီး ... ဓါတ္ပံုကို မေတြ႕ဘူးေသးတာဖိုးစေနေရ။ ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က သိမွာစိုးလို႕ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတာင္ ပို႕မေပးဘူး။"

ထင္သည္ ... ကိုဇင္တို႕ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္လြဲလုပ္ရမွ ေက်နပ္သည္ကို ဖုိးစေန သိၿပီးသား။ ခု ဇာတ္လမ္းက စၿပီ။

"ကဲ .. အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ ဘယ္ေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုႀကိဳမွာတုန္း လုပ္စမ္းပါဦး။ ေလယာဥ္ေပၚပါသမွ်လူကို ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးလား လို႕ လိုက္ေမးရမွာေတာ့ မနိပ္ေသးပါဘူးဗ်ာ"

ငစေန နံျပားတဖဲ့ကို ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္ရင္း ပလုပ္ပေလာင္းေမးေတာ့ ကိုဇင္က ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ေထ့ေထ့ ၿပံဳးျပန္သည္။

"လူျမင္ဘူးမွ ႀကိဳလို႕ရမွာလား ငစေနရယ္။ နည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီမွာ ... ဦးေႏွာက္ကို လႊာၿပီးသံုး သိလား။ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေတြ သိ္ပ္မလုပ္နဲ႕။ ေမာင္ရင့္ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ ဒီလို အႀကံမ်ိဳးေတြ ထုတ္ႏို္င္မွာမဟုတ္ဘူး။"
ကိုဇင္က ႏိုင္ဖဲကို ကိုင္ထားေသာ ေလသံႏွင့္ ေျပာေလသည္။

"ေဟ့လူ ေျပာမွာေျပာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာခ်ည္းပဲ လာထိခိုက္မေနနဲ႕"

"ေကာင္မေလးနဲ႕ငါနဲ႕က အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ထားတယ္ကြ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္တဲ့"

"ဟားဟား ... ေကာင္းလိုက္တဲ့ မဟာအႀကံအစည္ႀကီး။ အကၤ်ီအမည္းက ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးမွာပဲ ရွိတာက်ေနတာပဲ။ ေလယာဥ္တစ္စီးလံုး အကၤ်ီအမည္းဝတ္လာရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္မလဲ" .. ငစေန ၾကားျဖတ္၍ တဟားဟား ေအာ္ရီေတာ့ ကိုဇင္က

"ဟ ... ျဖတ္မေျပာနဲ႕ေလ ဖိုးစေနရ။ ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦးဟ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္ကြာ။ ၿပီးရင္ ေလဆိပ္ထဲမွာ အသိေတြ ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္မယ္။ မရွိဘူးဆိုရင္ အခ်က္ျပတဲ့အေနနဲ႕ ပန္းအနီေရာင္ေလးတစ္ပြင့္ ရင္ဘတ္မွာ ထိုးလိုက္မယ္တဲ့။ အဲဒါဆိုရင္ ငါက ဖဲျပား အနီေရာင္ေလးကို ရင္ဘတ္မွာ ထိုးၿပီး သူ႕ဆီကို သြားလိုက္ယံုပဲ။ ရွင္းၿပီလား"

"ကဲပါဗ်ာ ... ထားပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက သူ႕အသိေတြအမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေတြ႕ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ မေတာ္ အိမ္က လူေတြပါ ေရာက္ေနရင္ ျပႆနာ တက္ကုန္မွာေပါ့။ တစ္ကယ္ပဲ မစဥ္းမစားနဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမသာ ဆိုလို႕ကေတာ့ ဇက္ပိုးကိုခ်ည္းပဲ နာနာအုပ္ပစ္မွာ"

"ဟားဟား ... ေမာင္ရင့္ညီမေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဖိုးစေန။ သူ႕ဥာဏ္ကလဲ ေမာင္ရင့္ထက္ ေျပးသဗ်။ ကိုယ္ အဲဒါကို ေမးၿပီးၿပီ။ သူက အိမ္ကလူေတြကို လြမ္းလို႕ surprise လုပ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ျပန္လာတယ္လို႕ ေျပာမွာေပါ့ တဲ့။ ကဲ ... ဒီေလာက္ ဥာဏ္ေကာင္းေနမွေတာ့ ေမာင္ရင့္ညီမ ဘယ္ကလာ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွာတုန္းကြ။ ဟားဟား"

ငစေနတို႕ ေလဆိပ္ထဲေရာက္ၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ေလယာဥ္ဆိုက္ေလသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ ခရီးသည္မ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳ သက္ဆိုင္ရာ ေကာင္တာမ်ားမွ ထြက္လာၾကသည္။

"ငစေန ... လုပ္ပါဦးဟ ... ကူၿပီးရွာပါဦး။ အကၤ်ီအနက္နဲ႕ က ေလးေယာက္ေလာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲမသိဘူး"

ငစေန ေလဆိပ္အတြင္းပိုင္းထဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အခုထြက္လာတဲ့ အကၤ်ီအနက္ လက္ျပတ္နဲ႕ေကာင္မေလးကို ျမင္ဖူးသလိုလို ....

"ဟိုက္ ... ကိုဇင္ ... ဟိုမွာ မိုးမိုးဗ် ... ခင္ဗ်ားညီမ မိုးမိုး။ ကြိဳင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲမသိဘူး"

ငစေန ျပမွပင္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမကို ျမင္ေလသည္။

"ဟာ ... ဖိုးစေန ... ဟိုတစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ထား။ ငါ ညီမေလးဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္။"

ကိုဇင္ ေျပးသြားရာေနာက္သို႕ ငစေနပါ ေျပးလိုက္သြားရသည္။ အကၤ်ီအနက္ေရာင္ႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားကေတာ့ ပန္းအနီကို ရင္ဘတ္မွာ မထိုးၾကေသး။

"မိုး ... ဘာျဖစ္တာလဲညီမေလး။ နင္ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲ။ ေနေရာေကာင္းရဲ႕လား။ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား။ ငါစိတ္ပူလိုက္တာဟာ။"

ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမပုခုန္းကိုကိုင္ရင္ တတြတ္တြတ္ ေမးေလသည္။

"ဟိုေလ ... ညီမေလး ကိုႀကီးတို႕ ေဖႀကီးတို႕ကို လြမ္းလို႕ ခဏျပန္လာတာ။ ညီမေလးသူငယ္ခ်င္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ ဝယ္ၿပီးမွ မျပန္ျဖစ္တာနဲ႕ သူ႕လက္မွတ္ ကိုညီမေလး ယူလိုက္တာ။ ကိုႀကီးတို႕ အံ့ၾသသြားေအာင္လို႕ အေၾကာင္းမၾကားပဲ ျပန္လာတာေလ။"

မိုးမိုးအေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကိုဇင္ပါ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားပါသည္။

"ဘာ .... နင္ဘာေျပာတယ္" ရုတ္တရက္ ေအာ္လုိက္သည့္ ကိုဇင့္အသံေၾကာင့္ မိုးမိုး ဆတ္ကနဲတုန္သြားကာ လက္ထဲမွာ အရာတစ္ခု လြတ္က်သြားသည္။

ႏွင္းဆီ အနီေရာင္တစ္ပြင့္ .... အကၤ်ီတြင္ အသင့္ထိုးရန္ ကလစ္ေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ထားေသာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီ။

"ကိုႀကီး ... ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္။ ... ဘာျဖစ္သြားလို႕လဲ။ ကိုႀကီးကေရာ ဘာလို႕ ေလဆိပ္ကိုိေရာက္ေနတာလဲ။ ညီမေလး ျပန္လာမွာကို သိလို႕လား"

မ်က္လံုးအဝိုင္းသားႏွင့္ အျပစ္ကင္းသူ ဘာမွ မသိသူတစ္ေယာက္ပမာ ေမးေသာေမးခြန္းကို ကိုဇင္ ျပန္မေျဖႏိုင္ပါ။ လက္ထဲမွ ကိုင္ထားေသာ အရာတစ္ခုကိုသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕ ေဒါသတစ္ႀကီး ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္ ...

အနီေရာင္ ဖဲျပားေလးတစ္ခု

ဘာမွ ထပ္ရွင္းျပစရာ မလိုေတာ့ပါ။ အားလံုးကို အလိုလိုနားလည္သြားေသာ မိုးမိုးတစ္ေယာက္ တသိမ့္သိမ့္ ရိႈက္ကာ ငိုေတာ့သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ ဝုန္းကနဲလွည့္ကာ ေလဆိပ္အျပင္ဘက္သို႕ ေျပးထြက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ငစေနတစ္ေယာက္သာ ကိုဇင့္ေနာက္သို႕ လိုက္သြားရေကာင္းႏိုး၊ ငိုေနသူကို ေခ်ာ့ရေကာင္းႏိုးျဖင့္ ေဝခြဲမရႏိုင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။

ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၆ - မူလတန္း၏ ေနာက္ဆံုးေန႕မ်ား

2008-02-28T11:25:00.000+08:00

ငစေနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြမ်ားလုိက္တာမွ အေမတို႕ေျပာသလို ယားတာေတာင္ မကုတ္အားလို႕ ထံုးတို႕ၿပီးမွတ္ထားရတယ္ ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ မယားလို႕ ထံုးမတို႕လိုက္ရေပမယ့္ တစ္ပတ္ေလာက္ဆက္တိုက္ ေန႕လည္စာလြတ္သြားတဲ့ဒဏ္က အရင္ရွိထားဖူးတဲ့ အစာအိမ္ျပႆနာကို ျပန္အစေဖာ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိၿပီး ျခေသၤ့ကၽြန္းမွာ ေရာဂါတစ္ခါျဖစ္ရင္ အနည္းဆံုး ၃၀၀ ေလာက္ ေအာက္ထစ္ကုန္တတ္တာမို႕ အေျခအေနမဆိုးခင္ အလုပ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီး က်န္းမာေရးအေျခအေနကို ကမန္းကတမ္းျပန္ထိန္းလိုက္ရတယ္။ အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြကလဲ ေအာ္လွၿပီမို႕ ဒီေန႕ေတာ့ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး Blog တင္မယ့္ post တစ္ခု ခိုးေရးျဖစ္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ အသစ္ေရးဖို႕ အႀကံမရေတာ့လဲ ေရးလက္စ အေဟာင္းျဖစ္တဲ့ ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကိုပဲ ဆက္ေရးရတာေပါ့။

ငစေန၏ငယ္ဘဝ၌ အထင္ရွားဆံုးအမူအက်င့္ကိုေျပာျပပါ ဆိုလွ်င္ အပ်င္းထူျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းစာကိုလုပ္ရမွာပ်င္း၏။ အေမကေတာ့ ငစေနတို႕မ်ား ေက်ာင္းစာဆိုရင္ တီ ဆားေၾကာက္တာထက္ေတာင္ ေၾကာက္ေသးတယ္ လို႕ေျပာတတ္သည္။ ဟုတ္ပ။ ထိုေက်ာင္းစာလုပ္သည့္အထဲမွာမွ အပ်င္းဆံုးမွာ ေက်ာင္းမွ သင္ၿပီးသားစာမ်ားကို ျပန္လုပ္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ငစေနတို႕ငယ္ငယ္တုန္းက က်ဴရွင္သင္ၾကားပံုမွာ ယေန႕ဆရာမ်ားကဲ့သို႕မဟုတ္ေပ။ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက ဒီေန႕ ေက်ာင္းမွာ ဘာသင္လဲ ဆိုတာ အရင္ေမးသည္။ သခၤ်ာသင္သည့္ေန႕ဆိုလွ်င္ အကုန္ အစအဆံုး တစ္ေခါက္ျပန္တြက္ရသည္။ က်က္စာပါလာလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း က်က္ၿပီး ျပန္အံ (အလြတ္ျပန္ဆို) ရသည္။ ငစေနကလဲ ဒါမ်ိဳးဆို ပ်င္းမွပ်င္း။ က်ဴရွင္ဆရာမႏွင့္ ခဏခဏ ျပႆနာတက္ဖန္မ်ားလာေတာ့ အေမ့ကို က်ဴရွင္မတက္ေတာ့ဟု ငစေနေၾကျငာေလသည္။ (အဲဒါ ၂ တန္းေက်ာင္းသားတဲ့ေနာ္)။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္၊ “ေအးေလ။ နင္ပ်င္းရင္လဲ မတက္နဲ႕ေပါ့။ လပတ္စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ ၁၀ ေအာက္ မက်ေစနဲ႕။ က်ရင္ေတာ့ နင့္ကိုက်ဴရွင္ျပန္ပို႕မယ္” ဟုသာ ေျပာေလသည္။ အလြန္ေပ အလြန္ကတ္ေသာ ငစေနကလဲ အဆင့္ ၇၊ ၈၊ ၉ တို႕ကိုသာ တစ္လွည့္စီယူ၍ က်ဴရွင္တက္ျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေအာင္ႀကံေဆာင္ေတာ့သည္။

စတုတၳတန္းသို႕ေရာက္ေသာခါ ငစေနတစ္ေယာက္ ရင္တထိတ္ထိတ္ေပါ့။ အစိုးရစစ္ေပကိုး။ အစ္မလုပ္သူက ေလးတန္းအစိုးရစစ္မွာ ဂုဏ္ထူးေတြ တေပြ႕တပိုက္ ရထားေလေတာ့ ငစေန႕အလွည့္က်မွ ဘာမွမရရင္ ေခါင္းက်ိန္းေပေတာ့မည္။ ကိုယ့္မာနနဲ႕ကိုယ္ က်ဴရွင္ကလဲ ျပန္မတက္ခ်င္သည္မို႕ စာကိုသာ အေသကုန္းရုန္းက်က္ရေတာ့သည္။ ေက်ာင္းမွ ဆရာမမ်ားကလဲ “ေလးတန္းကို ဘာမွတ္ေနလဲ။ ဒါ အစိုးရစစ္ စာေမးပြဲ၊ ၈တန္းတို႕ ၁၀ တန္းတို႕နဲ႕ အတူတူပဲ ” ဟုဆိုကာ အတင္းေမာင္းအ တင္းတြန္းၾကသည္။ မႏွစ္က စာေမးပြဲတုန္းက ေက်ာင္းမွ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ပထမရသူတစ္ေယာက္ ပါသည္မို႕ ဒီႏွစ္ ၿမိဳ႕နယ္ဆုေတြ ပိုမ်ားမ်ားခ်ိတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ ပထဝီက အဆိုးဆံုး။ သခၤ်ာဆိုလွ်င္ တစ္ခါသင္လွ်င္ အခန္းတစ္ခန္း ျပတ္ေအာင္သင္ၿပီး ရွိသမွ် ေလ့က်င့္ခန္းအကုန္ အိမ္စာေပးပစ္ေလ့ရွိသည္။ အိမ္မွာ ငစေနတစ္ေယာက္ စာခ်ည္းပဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနသည္မို႕ လူႀကီးမ်ားကပင္အံ့ၾသေသာ အမူအယာ ျပၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲႀကီးမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေလေတာ့သည္။

ပထမအစမ္း စာေမးပြဲစစ္ခါနီး တစ္လခန္႕အလိုတြင္ေတာ့ ဆရာမက ငစေနတို႕ကို အလြန္ဝမ္းသာစရာ သတင္းစကားတစ္ခု ေပးေလေတာ့သည္။ ထိုသတင္းမွာကား ယခုႏွစ္မွစ၍ ေလးတန္းစာေမးပြဲကို အစိုးရမွ တာဝန္ယူစစ္ေဆးျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းၿပီး မိမိ သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းမ်ားအလိုက္သာ စာေမးပြဲမ်ား က်င္းပၾကရန္ ဟူေသာ သတင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕ ေပ်ာ္လိုက္တာမွ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေလးတန္းႏွစ္ကား အေပ်ာ္မ်ား စုေနေသာႏွစ္ဟု ဆိုရမလားပင္ မေျပာတတ္၊ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲၿပီး၊ သတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပင္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ပထဝီမွာ သင္ရိုးအကုန္ ကၽြတ္ေသာအေျခအေနသို႕ေရာက္ေတာ့သည္။ သင္ရိုးကုန္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အတန္းပိုင္ဆရာမက ခြင့္ရက္ရွည္ယူေလသည္။ မီးဖြားခြင့္ တဲ့။ မင္းတို႕ အတန္းတင္စာေမးပြဲနားနီးမွ ျပန္လာမယ္။ သိပ္မေဆာ့နဲ႕၊ ငစေန၊ ဆရာမမရွိရင္ မင္းအတန္းထိန္းရမယ္ေနာ္။ ဟု ႏႈတ္ဆက္ကာ ခြင့္ယူသြားေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕မွာ ေပ်ာ္မဆံုးေတာ့။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ သမိုင္းတို႕သာ သင္ရန္က်န္ေတာ့သည္ကိုး။ အားေနေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ငစေနတို႕ ၂ တန္းႏွင့္ ၃ တန္းမွ ဆရာမမ်ားကို အမွတ္ကူျခစ္ေပးျခင္း၊ စာေမးပြဲကူစစ္ေပးျခင္း၊ စာကူသင္ေပးျခင္း စသည္ျဖင့္သြားေရာက္ကူညီကာ အငယ္တန္းမ်ားအား ဆရာႀကီးလုပ္ၾကသည္။

အတန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုေသာ တာဝန္မွာ ဆရာမမရွိေသာအခါ အတန္းေသာ့ကို ထိန္းသိမ္းရေသာ တာဝန္လဲ တစ္ခုပါလာေလသည္။ ေသာ့ကိုင္ရေတာ့ မနက္ကို သူမ်ားမေရာက္ခင္ ေစာေစာေရာက္ေအာင္သြားၿပီး အတန္းဖြင့္ေပးရတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲမဝင္ပဲ အျပင္မွာေသာင္းက်န္းေနရင္ ငစေနနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကြိဳင္တက္ေပလိမ့္မည္။ ငစေနက ေက်ာင္းႏွင့္အ ေမ့ရံုးႏွင့္ နီးသည္မို႕ အၿမဲတမ္း အေမ့ရံုးကားႏွင့္သာ လိုက္ေလ့ရွိသည္။ ယခု ေစာေစာသြားဖို႕က်ေတာ့ ရံုးကားစီး၍ မျဖစ္ေတာ့။ အေဖကလဲ နယ္မွာတာဝန္က်ေနသည္မို႕ လိုက္မပို႕ႏိုင္၊ အေမကလဲ မနက္စာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိစၥ အလ်င္မွီေအာင္ လုပ္ရေတာ့ ေစာေစာလိုက္မပို႕ႏိုင္ေပ။ အေမ့ကိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေမးေတာ့ “ငစေနရယ္။ နင္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သြားေပါ့။ ငါေရာက္ေတာ့မွ ထမင္းခ်ိဳင့္လာေပးမယ္” ဟုေျပာေလသည္။ ဤသို႕ႏွင့္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား ငစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာက္ေျမာင္းရွိအိမ္မွ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ရွိေက်ာင္းသို႕ မနက္ေစာေစာ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းတက္ေလေတာ့သည္။ ေဆြမ်ိဳးမ်ားသိေသာ္ အေမ့ကို ဝိုင္းအျပစ္တင္ၾကသည္။ ကေလးကို တစ္ေယာက္တည္းလႊတ္ရေကာင္းလားေပါ့။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ “သူသြားတတ္ပါတယ္” ဟုသာ ျပန္ေျပာတတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က နယ္ေရာက္ေနေသာ အေဖ့ကို လွမ္းတိုင္ၾကသည္။ အေဖကလဲ “နင္တို႕သားအမိနဲ႕ေတာ့ ခက္ပါတယ္” ဆိုတာထက္ ပိုမေျပာေပ။ အေမသည္ ငစေန႕အတြက္ တစ္ကယ္ပင္ အေရးပါေသာ ပဲ့ကိုင္တစ္ေယာက္၊ ပန္းပြတ္သမတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။

ဒီလိုနဲ႕ပဲ ငစေန၏ မူလတန္းရက္မ်ား ကုန္ဆံုးခဲ့ေတာ့သည္။

ဖ်က္မရေသာ အတိတ္ ၅ - ရာထူး၊ ထိုင္ခံုႏွင့္ အာဏာ

2008-02-02T22:06:00.001+08:00

ငယ္ဘဝအေၾကာင္းနည္းနည္းျပန္ဆက္ဦးမည္။

ရာထူးဆိုတာ ရူးတာ လို႕ေတာ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ အၿငိမ့္မွာ ပ်က္လံုးထုတ္ၾကသည္။ အမွန္က ရာထူးဆိုတာ မရသူေတြအတြက္သာ မေကာင္းတာ၊ ရထားသူေတြအတြက္က ေကာင္းမွေကာင္းဗ်။ ငစေန ရာထူးအေၾကာင္းစသိတာ ၁ တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းကေပါ့။ ငစေနက အသက္ ၅ ႏွစ္ခြဲမွာမွ ေက်ာင္းစတက္ရတာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ နည္းနည္း အေကာင္ႀကီးသည္။ ဆရာမေတြ သတိထားၾကတာေပါ့။ သူငယ္တန္းေက်ာင္းစဖြင့္လို႕ ဘာမွသိပ္မၾကာလုိက္ ျပႆနာက တက္ေတာ့သည္။ ျဖစ္တာက ဒီလို၊ မင္းမင္းဆိုတဲ့ေကာင္က ငစေနနဲ႕ တစ္ခံုတည္းထိုင္တာ၊ ေတာ္ေတာ္ခင္သည္။ တစ္ရက္ ငစေနက ေဘးကခံုေပၚကို ေျခေထာက္လွမ္းတင္ၿပီးထိုင္ေနတာကို ဒီေကာင္က အဲဒီေျခေထာက္ကို ႀကိဳးခုန္သလို လာခုန္ေနသည္။

“ေဟ့ေကာင္၊ ျပဳတ္က်မယ္ေနာ္”

ငစေန လွမ္းသတိေပးလိုက္ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ေက်းဇူးရွင္က ရပါတယ္ကြာ ဟုဆိုကာ ဆက္ေဆာ့ေနသည္။ ဘာမွမၾကာလိုက္ လြတ္ေအာင္မခုန္ႏိုင္တဲ့တစ္လွည့္ ငစေန႕ေျခေထာက္ႏွင့္ ခလုတ္တိုက္မိကာ ေရွ႕ကို ဟပ္ထိုးလဲက်ေတာ့သည္။ သံမံသလင္းႏွင့္ ေမးစိ မိတ္ဖြဲ႕ေလေသာ္ ေသြးမ်ား ျဖာကနဲ က်ေလသည္။ ရလာဒ္က ေဆးခန္းသို႕ေျပး၍ ေလးခ်က္ခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အျဖစ္အပ်က္က ငစေန ေျခေထာက္ထိုးခံေသာေၾကာင့္ မင္းမင္း ျပဳတ္က်ၿပီး ေမးစိကြဲသည္ဟူသတတ္။ ဆရာမမ်ားၾကားတြင္ ငစေန နာမည္ႀကီးသြားသည္။

“တယ္မလြယ္တဲ့ေကာင္၊ တစ္ခံုတည္းထိုင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေမးစိကြဲေအာင္လုပ္သတဲ့”။

အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို ငစေနႏွင့္ မင္းမင္းႏွစ္ေယာက္သာ သိၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ဒီတိုင္းသာေနၾကသည္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရွင္းမျပၾက။ ဆရာမမ်ားက မင္းမင္းကို ခံုေျပာင္းထိုင္ဖို႕ေျပာေသာ္လည္းမေျပာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ လည္ပင္းဖက္ၿပီး ေပါင္းၿမဲေပါင္းၾကသည္။

ပထမတန္းသို႕ေရာက္ေသာ္ အတန္းပိုင္ဆရာမက ထိုအခ်က္ကို ေထာက္၍ ငစေန႕အား ရာထူးတစ္ခု အပ္ႏွင္းေလသည္။ “ေမာ္နီတာ” တဲ့။ အတန္းေခါင္းေဆာင္၊ သို႕မဟုတ္ လူဆိုးထိန္းဆိုပါေတာ့။ ရာထူးႏွင့္အတူ ပါလာတာက ထိုင္ခံု။ ဒါေၾကာင့္မို႕ တစ္ခ်ိဳ႕က ရာထူးကို ထိုင္ခံုဟု သြယ္ဝိုက္ေခၚၾကတာျဖစ္မည္။ ငစေန တို႕ ေက်ာင္းသားေတြ ထိုင္ရတဲ့ခံုက ေနာက္မွီမပါေသာ ခံုတန္းရွည္ႀကီးေတြ။ တစ္တန္းကို ၂ ေယာက္၊ သို႕မဟုတ္ ၃ ေယာက္ ထိုင္ရေလသည္။ ဆရာမ ထိုင္ေသာခံုက ေနာက္မွီေရာ လက္တန္းပါ ပါေသာခံု။ ငစေနတို႕ အလြန္ထိုင္ခ်င္ၾကေပမယ့္ မည္သူမွ မထိုင္ရဲၾက။ ဆရာမ စားပြဲ၏ ေဘးတြင္ ထိုခံုကဲ့သို႕ ေနာက္တစ္ခံုရွိေသးသည္။ ေနာက္မွီေတာ့ပါသည္။ လက္တန္းမပါ။ ငစေန ေမာ္နီတာ ရာထူးရေသာအခါ ဆရာမက ငစေနကို ထိုခံု၌ ေပးထိုင္ေလသည္။ အၿမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္။ ဆရာမ အျပင္သြားစရာရွိ၍ ငစေန အတန္းထိန္းရသည့္အခါမ်ိဳးဆိုလွ်င္ ထိုခံုမွာ ထိုင္ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္ခံုတစ္ခု တရားဝင္ရေသာအခါ ေသြးနားထင္ေရာက္တတ္ေသာ လူ႕သဘာဝကို ငစေန ငယ္စဥ္ကတည္းက သိျမင္ခြင့္ရခဲ့သည္။

ရာထူးႏွင့္အတူ ေနာက္တစ္ခုပါလာတာက အာဏာျဖစ္သည္။ ေမာ္နီတာဆိုတာ ဆရာမမရွိရင္ သူအႀကီးဆံုးဗ်။ ဆရာမက “ငစေနေရ၊ ဆရာမ အစည္းအေဝးသြားဦးမယ္ အတန္းထိန္းထား၊ စကားေျပာတဲ့ေကာင္ေတြနာမည္မွတ္ထားလိုက္၊ ငါျပန္လာမွ ေဆာ္မယ္” ဆိုလို႕ကေတာ့ ငစေနတို႕ အလြန္ မ်က္ႏွာပြင့္ေလၿပီ။ ငစေန႕အတြက္ နာမည္မွတ္စရာ ဗလာစာရြက္ေပးေသာသူႏွင့္၊ ခဲတံခၽြန္ေပးေသာသူႏွင့္၊ အဟဲ ... ငစေနတို႕ ေကာင္းစားေနတာေပါ့။ မ်က္ႏွာခ်ိဳ မေသြးလို႕လဲမရ၊ ငစေနတို႕ မ်က္လံုးထဲ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ျဖစ္လာလို႕ကေတာ့ စကားေျပာေျပာမေျပာေျပာ ထိုနာမည္စာရင္းထဲ ပါၿပီသာမွတ္။ ဆရာမ ျပန္လာလို႕ကေတာ့ အဲဒီေကာင္ အစစ္အေဆးအေမးအျမန္းမရွိ အနည္းဆံုး ၃ ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ဖင္ခၽြတ္ၿပီး အရိုက္ခံရေလၿပီ။ အတန္းထဲမွာ အကုန္လံုး စကားသံမထြက္ရ၊ အကုန္ ေမွာက္အိပ္ေနရသည္။ ေခါင္းပင္မထူရဲ။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေရွ႕ဆံုးမွာ ေနာက္မွီပါေသာ ထိုင္ခံုမွာ မိန္႕မိန္႕ႀကီးထိုင္၍ စာရြက္တစ္ကိုင္ကိုင္ ခဲတံတစ္ဝင့္ဝင့္ႏွင့္ ဟန္ေရးျပေနေသာ ငစေနကို ျမင္ေယာင္သာၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။

အထီးက်န္

2008-01-27T19:02:00.001+08:00

ဒီပံုေလးကို “အထီးက်န္” လို႕ နာမည္ေပးျဖစ္တယ္။ သူ႕ကို စီးမယ့္ ပိုင္ရွင္ကို ေစာင့္စားရင္း အထီးက်န္ေနရွာတဲ့ စက္ဘီးေလးေပါ့။

ေဒါသထြက္ျခင္း

2008-01-27T18:36:00.000+08:00

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဒါသေတြ အႀကီးအက်ယ္ထြက္ေနတယ္ဗ်ာ။ ေအာ္ ... ဘာကိုထြက္ေနတာလဲ ဟုတ္လား? ကၽြန္ေတာ့္ လက္စြဲေတာ္ ပါေလရာဖုန္းကိုေပါ့။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ ... ဘာေကာင္မွန္းကိုမသိဘူး။ ေျပာေတာ့ Smart Phone တဲ့။ အရမ္း smart ျဖစ္လြန္းတယ္။ တစ္ကယ္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ အၿမဲတမ္း ကြက္တိ hang တယ္။ သံုးထားတာက Windows Mobile 6။ Windows ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ... ဘာမွ အေၾကာင္းအရင္း ရွာမရပဲကို hang တာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လြန္လြန္းသြားလို႕ ေဒါသ အႀကီးအက်ယ္ထြက္ေနတယ္။ Bill Gate ကို တရားစြဲခ်င္တယ္။ ဒီေလာက္ အသံုးမက်တဲ့ OS ေတြကို လိမ္ညာေရာင္းခ်မႈနဲ႕။

ျဖစ္ပံုက ဒီလို .... ဒီေန႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ခ်ိန္းထားတယ္။ ခါတိုင္း ထိုင္ေနက် Starbucks ဆိုင္မွာပဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ထက္ ေစာေရာက္ေနပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုင္က တနဂၤေႏြဆိုေတာ့ နည္းနည္း လူျပည့္ေနတယ္။ ခါတိုင္း ထိုင္ေနက်ခံုမွာ ေနရာမရဘူး။ ဒါနဲ႕ နည္းနည္း အတြင္းက်တဲ့ စားပြဲမွာပဲ သြားထိုင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ၿပီး အသည္းေက်ာ္ Native Myanmar Forum ကိုဖတ္။ အထဲမွာ ေရးထားတာေတြကိုၾကည့္ၿပီး တခြိခြိ ရီေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ခဏၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေလးဆီက message ဝင္လာတယ္။ သူ ေနာက္ ၆ မိနစ္ေလာက္ၾကာရင္ေရာက္မယ္တဲ့။ အခု ရထားေပၚမွာ ဆိုေတာ့ OK လို႕ reply လုပ္ၿပီး ဖုန္းကို ခ်ထားလိုက္ၿပီး ဖတ္လက္စ Forum ကို ဆက္ဖတ္ေနတာေပါ့။

နည္းနည္းၾကာသြားၿပီလို႕ စိတ္ထဲမွာထင္လို႕ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က ဘာမွ အေၾကာင္းအရင္း အထူးအေထြမရွိပဲ hang ေနေလရဲ႕။ သြားၿပီ ... ထင္လုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းဆီ ကမန္းကတမ္း ဖုန္းလွမ္းဆက္ရတယ္။ သူျပန္သြားၿပီတဲ့။ ဆိုင္ေရွ႕မွာ အၾကာႀကီးရပ္ေစာင့္ေနေသးတယ္တဲ့။ အထဲကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေတြ႕လို႕ မဝင္ေသးပဲ အျပင္မွာ နာရီဝက္နီးပါးေစာင့္ေနတာတဲ့။ ဖုန္းဆက္တာလဲ ဖုန္းမကိုင္လို႕ ျပန္သြားၿပီတဲ့။ ေသဟဲ့ရဲဝင္း လို႕ပဲ ေအာ္မိတယ္။ ေဒါသထြက္လိုက္တာ လြန္ပါေရာဗ်ာ။ ဒီေန႕ ၿမိဳ႕ထဲကို လာရတာ သူနဲ႕ခ်ိန္းထားတာ တစ္ခုထဲ။ တစ္ျခား ဘာကိစၥမွမရွိဘူး။ အဲဒါကို လြဲၿပီး ဒီလိုျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဖုန္းကိုမွ ေဒါသမထြက္ရင္ ဘယ္သူ႕ကိုေဒါသထြက္ရမလဲ ... ကဲ ... ခင္ဗ်ားပဲေျပာေတာ့ စာဖတ္သူေရ။

ေအာ္ ... ေနဦး ... ခင္ဗ်ား အဲဒီဖုန္းကို မဝယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိေပးဦးမယ္။ HP ကထုတ္တဲ့ iPAQ 500 series ဖုန္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္က 512 Voice Messenger. Asia version ေပါ့။ ဥေရာပအတြက္ကေတာ့ 510 Voice Messenger ဆိုၿပီးထုတ္တယ္။ အဲဒီဖုန္းဆို ေဝးေဝးက ေရွာင္စမ္းပါဗ်ာ။ အဲဒီ ေအာက္က ေကာင္ေပါ့။

ဧဝံေမသုတံ (၁၀၉ - ၁၁၀ ေနာက္ဆက္တြဲ ၃)

2008-01-18T12:50:00.000+08:00

ၿပီးခဲ့သည္ စေနေန႕က ငစေနတစ္ေယာက္ ကတ္အစိမ္းေလး ျပန္ထုတ္လိုက္မဟဲ့ ဟု အားတင္းခါ MOM ရံုးသို႕ သြားခဲ့သည္။ လက္ထဲမွာေတာ့ “မူအားျဖင့္ ခြင့္ျပဳသည္ (Approved in principally)” ဆိုတဲ့ စာရြက္ေလး ကိုင္လို႕ေပါ့ဗ်ာ။ အတိုခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ Officer က ငစေနကို ကတ္ ထုတ္မေပးႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး ျငင္းပါေလေရာ။ ဘယ္လိုျဖစ္သတုန္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းက ကုန္ခါနီးေနလို႕ပါတဲ့။ ငစေနပဲ ဘာရမလဲ။

“ဘာလို႕ကုန္ရမွာလဲဗ် ... ဒီမွာၾကည့္ ၆ လနဲ႕ ရက္ ၂၂ ရက္ေတာင္ က်န္ေသးတာကို”

“ငါတို႕က ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းကေန တစ္လတိတိ ေလွ်ာ့ၿပီး အနည္းဆံုး ၆ လက်န္မွ ကတ္ထုတ္ေပးလို႕ရတယ္ကြဲ႕။ မင္းစာအုပ္က တစ္လ ႏုတ္လိုက္ရင္ ၅ လနဲ႕ ၂၂ ရက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ စည္းကမ္းနဲ႕ မကိုက္ညီဘူး။ သက္တမ္းျပန္သြားတိုးၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါ။ အဲဒီေတာ့မွ ထုတ္ေပးမယ္၊ ေလာေလာဆယ္ ေနထိုင္ခြင့္ကို ၂ ပတ္ ထပ္တိုးေပးလိုက္မယ္။ ဟုတ္ၿပီလား”။

ေျပာေျပာဆိုဆို ဘာမွ ျပန္မျငင္းႏိုင္ခင္မွာပဲ တံဆိပ္တံုး ႀကီးႀကီးတစ္ခုကို ဒုံးကနဲထုခ်ၿပီး အေပၚက စာတစ္ေၾကာင္း ေရးေပးလိုက္သည္။ “ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းတိုးရန္အတြက္” တဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဖိုးစေန ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ သံရံုးသို႕ သြားရေလေတာ့သည္။

ဖိုးစေန သံရံုးသြား အခြန္ေဆာင္မည္၊ စာအုပ္သက္တမ္းတိုးမည္ဟု ၾကားသည္ႏွင့္ စိတ္ပူေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဖုန္းလွမ္းဆက္ကာ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား ေပးၾကေတာ့သည္။

“ ...... ဟဲ့ေကာင္၊ မိတၱဴေတြ စံုေအာင္ကူးသြားေနာ္။ ဓါတ္ပံုပါတဲ့ စာမ်က္ႏွာ၊ ကတ္အစိမ္း ေရွ႕ေနာက္၊ နင္က ပထမဆံုး စေဆာင္မွာဆိုေတာ့ အလုပ္ခန္႕စာ မိတၱဴလဲလိုတယ္။ လစာျဖတ္ပိုင္းေတြလဲ ၄ လစာေလာက္ မိတၱဴဆြဲသြား။ ေတာင္းၾကည့္တတ္တယ္။ ၾကားလား။ မိတၱဴကို ညကတည္းက ကူးထား။ သံရံုးက မိတၱဴကူးစက္က တစ္ခါတစ္လ ပ်က္ေနတတ္တယ္။ ပိုက္ဆံကို အိမ္က မထြက္ခင္ ႀကိဳထုတ္သြား။ ဟိုမွာ အနီးအနားမွာ ATM မရွိဘူး။ ကတ္နဲ႕လဲ ေပးလို႕မရဘူး။ cash ပဲ လက္ခံတာ။ ဟိုေရာက္ရင္ ေၾကာင္ၿပီး ငိုင္မေနနဲ႕။ ေငးမေနနဲ႕။ ငမ္းမေနနဲ႕။ ပံုစံ စာရြက္ျဖည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းထပ္ထား။ ၿပီးရင္ ဘယ္မွမသြားပဲထိုင္ေစာင့္။ နာမည္ေခၚတာ ေက်ာ္သြားရင္ နင္ ေအာ္ခံထိေနမယ္ ...... မွာတဲ့အတိုင္းလုပ္ေနာ္ ... ေသာက္တလြဲလုပ္လာလို႕ကေတာ့ နင္အေသပဲ .... ”

“ ... ေဟ့ေကာင္။ ငစေန။ မင္းအခြန္သြားေဆာင္မလို႕ဆို။ ေစာေစာသြား။ မနက္ေစာေစာထ၊ ေနာက္မက်ေစနဲ႕ ... ၾကားလား .... ဘာ ... ၈ နာရီ ဟုတ္လား .... ေသခ်င္ေနလား။ မနက္ ၇ နာရီအေရာက္သြား မဟုတ္ရင္ မင္း ညမိုးခ်ဳပ္ေအာင္ ေစာင့္ရမွာ။ ေသာၾကာေန႕မွသြားမွာ ဟုတ္လား။ ေအး .. ကိုယ့္တြင္းသာ ကိုယ္တူးထားေတာ့။ ေသာၾကာေန႕က လူအမ်ားဆံုးပဲ။ မင္းကေလ ... ဘာမွ မေမးမစမ္း လုပ္လိုက္ရင္ တစ္လြဲ .... ေသခ်ာလုပ္ေနာ္ ေဟ့ေကာင္ ၾကားလား ... လြဲလာလို႕ကေတာ့ မင္းအေသပဲ။ .... ”

ဤသို႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ႏႈတ္၏ ေစာင္မမႈမ်ားႏွင့္ ဖုိးစေနတစ္ေယာက္ လိုအပ္သည့္ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ျပင္ဆင္ၿပီးေသာအခါ ည (သို႕မဟုတ္ မနက္) ၁ နာရီခြဲေနေလၿပီ။ မနက္ အိပ္ယာမွ ေစာေစာထမဟဲ့ဟု အားတင္းကာ အိပ္လိုက္ေတာ့သည္။

မနက္က်ေတာ့ ပါေလရာဖုန္းက တာဝန္ေက်စြာပင္ ၆ နာရီတိတိမွာ ပိက်ိပိက်ိ ေအာ္ကာ ဖိုးစေနကို ႏိႈးေလသည္။ ... အင္း ... နည္းနည္းေမွာင္ေသးတယ္။ ခဏ ေမွးလိုက္ဦးမယ္ ၆ နာရီ ၁၅ ေလာက္မွ ထတာေပါ့ ဟူေသာ ငစေနတစ္ေယာက္ ဖ်တ္ကနဲ ျပန္ႏိုးေသာအခါ အျပင္မွာ မိုးစင္စင္လင္းေနေပၿပီ။ ဟိုက္ ... သြားပဟ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၆း၅၈။ ကမန္းကတမ္း အိပ္ယာမွထ။ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္ ... ေရခ်ိဳးရင္း သြားတိုက္ကာ တစ္ခါတည္း ရွဴရွဴးေပါက္ ေသာ ဖိုးစေန၏ Morning express 3 in 1 ကို လုပ္ကာ ကမန္းကတမ္း အျပင္ထြက္ဖို႕ျပင္ရသည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ အထဲမွာ ၁၀ တန္ ၃ - ၄ ရြက္ခန္႕ေတြ႕ရသည္။ အိုေက .. ဒါဆိုရင္ Taxi ဖိုး ေလာက္ပါတယ္။ စားပြဲေပၚက ေတြ႕ကရာ စာရြက္အကုန္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲ ပစ္ထည့္ကာ ေအာက္အျမန္ေျပးဆင္းၿပီး ေတြ႕ရာ Taxi တစ္စီးေပၚ ေျပးတက္ရေတာ့သည္။

“ဘယ္ေလာက္ က်သလဲ?”

“၁၀ ေဒၚလာပါ” ... “အိုေက ... ေရာ့” ဖိုးစေန ၁၀ ေဒၚလာတန္တစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။

Taxi driver က အိတ္ထဲထည့္မလိုလုပ္ၿပီးမွ ... “ေနာက္တာလား ... မင္းေပးတဲ့ ပိုက္ဆံကို ၾကည့္ပါဦး” ဟုဆိုကာ ဖိုးစေနကို ျပန္ေပးသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ...
“ဟိုက္ ... မေလးရွား ေငြ ၁၀ ရင္းဂ်စ္တန္ႀကီးပါလား။ sorry ပဲ” ... ပိုက္ဆံအိတ္ကို ဖြင့္ကာ ေနာက္တစ္ရြက္ဆြဲထုတ္ ... အဲ ... ဒါလဲ မေလးရွားပိုက္ဆံ။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို အတင္းၿဖဲၾကည့္ေတာ့ ေစာေစာက အိမ္မွာ ေတြ႕ခဲ့ေသာ ၁၀ တန္ ၄ ရြက္မွာ အကုန္လံုး မေလးရွာေငြ ၁၀ တန္မ်ားသာ ျဖစ္ေနေလသည္။ ပိုက္ဆံကို ေသေသခ်ာခ်ာမၾကည့္ပဲ အေရာင္ကိုပဲၾကည့္ကာ ထြက္လာေသာ ငစေနတစ္ေယာက္ ငါးပါးေမွာက္ေတာ့သည္။ ဒီနားမွာ ATM လဲမရွိဘူး ကြိဳင္ပဲ။ ရုတ္တရက္ တစ္ခုခုဆို ေခါင္းက ထူပူကာ ဘာမွ စဥ္းစားမရ ျဖစ္တတ္သည္မွာ ဖိုးစေနအက်င့္။ ယခုလဲ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ေနေသာ ဖိုးစေနကို driver က ၾကည့္ၿပီး

“မင္းမွာ credit card ရွိလား။ ငါ့ကားမွာ credit card နဲ႕ ေပးလို႕ရတယ္။” ....

ငစေန credit card မကိုင္ႏိုင္ပါ။ သို႕ေသာ္ ကံေကာင္းစြာျဖင့္ credit card အေယာင္ေဆာင္ထားေသာ debit card တစ္ကတ္ေတာ့ ငစေန႕ အိတ္ထဲတြင္ ပါလာေသးသည္။

“ခင္ဗ်ား Master Card လက္ခံလား။” “ OK ရတယ္။”

ဒီေတာ့မွပဲ ငစေနတစ္ေယာက္ က်သင့္ေငြကို ေပးၿပီး ကားေပၚက ဆင္းႏိုင္ေတာ့သည္။ ျမန္မာသံရံုးေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ မနက္ ၇း၄၅။ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ကိုယ့္ထက္ ဝီရိယ ေကာင္းသူ ၄ ေယာက္ေလာက္ ေရာက္ေနေလၿပီ။ သံရံုးမွာ ပံုစံျဖည့္၊ စာရြက္ထပ္ လုပ္ၿပီးေတာ့မွပဲ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ အမွတ္စဥ္ ၆။ သိပ္မဆိုးပါ။ ေန႕လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ မေရာက္မီ ၿပီးႏိုင္သည္ပဲ။ ငစေန အျပင္ျပန္ထြက္ၿပီး ATM စက္လိုက္ရွာ၊ ေငြထုတ္၊ ၿပီးေတာ့ နီးရာ McDonald မွာ မနက္စာ ဝင္ဆြဲရေတာ့သည္။

သံရံုးထဲက လုပ္ငန္းမ်ားကေတာ့ ကိုကေဒါင္း အခြန္ေဆာင္စဥ္က အတိုင္းပင္။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မရွိလွ။ ထိုစဥ္မွာပင္ ထို သံရံုးက အန္တီမမ ႏွင့္ ငစေန႕ ေဘးမွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ စကားေျပာခန္းက ဖိုးစေနကို ဆြဲေဆာင္လိုက္သည္။

“အစ္မေရ ... စာအုပ္ သက္တမ္းတိုးခ်င္လုိ႕ပါ။ မွီခို ေနထို္င္ခြင့္နဲ႕ သက္တမ္းတိုးမွာပါ”

“ဒါဆို ေယာက္်ားက အခြန္ေက်ရဲ႕လား။ ေျပစာျပ”

“ဟိုေလ ... ေယာက္်ားက စလံုး ႏိုင္ငံသားျဖစ္သြားၿပီရွင့္”

“ႏိုင္ငံျခားသားကို ယူထားတာဆိုရင္ ၅၀၀ ေဆာင္ရမယ္။ ေဆာင္ၿပီးၿပီလား”

“က်မက ႏိုင္ငံျခားသားကို ယူတာမွမဟုတ္တာ”

“ညီမ အမ်ိဳးသားက ျမန္မာလူမ်ိဳးေပမယ့္ စလံုးႏိုင္ငံသားျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားသားေလ။ အဲဒါကိုေျပာတာ”

“ေအာ္ ... မသိလို႕ေနာ္။ ဟုတ္ကဲ့။ ဒါနဲ႕ အဲဒီ ၅၀၀ က ဘာအတြက္လဲဟင္။ မေပးလို႕ မရဘူးလား”

“အျပန္ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုး” ... အန္တီမမ၏ စကားေၾကာင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးတင္မဟုတ္ပဲ ဖိုးစေနပါ မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။

“ရွင္ .... က်မက ျပန္ဦးမွာမွ မဟုတ္တာ”

“ဒီလိုရွိတယ္ .... မွီခိုေနထိုင္ခြင့္ကို စြန္႕လႊတ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို အၿပီးျပန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာသံရံုးက အျပန္အတြက္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ထုတ္ေပးတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖိုးကို အခုကတည္းက ေပးထားရတယ္။ ကဲ .... ေပး ၅၀၀။ ေျပစာ မေပ်ာက္ေစနဲ႕ ေပ်ာက္ရင္ လက္မွတ္ ထုတ္မေပးဘူး။”

“မွီခိုေနထိုင္ခြင့္ကို စြန္႕လႊတ္တယ္ဆိုတာ ေယာက္်ားနဲ႕ ကြာရွင္းၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို အၿပီးျပန္တာကိုေျပာတာ”

ေဘးမွ လူတစ္ေယာက္က ဝင္ေျပာသည္။

ဟိုက္ရွာလပတ္ရည္ ... ငစေနတစ္ေယာက္ ဖ်ားသြားသည္။ ေအာ္ ... တို႕မ်ား ျမန္မာ သံရံုးက ႏိုင္ငံျခားသားကို လက္ထပ္ထားေသာ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ ေယာက္်ားက ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းၿပီး ကြာရွင္းစြန္႕ပစ္ခဲ့ရင္ျဖင့္ ဒုကၡမေရာက္ရေလေအာင္ အေျမွာ္အျမင္ႀကီးႀကီးျဖင့္ ႀကိဳတင္ စီမံေပးထားပါတကားဟု ဧဝံ ဤသို.၊ ေမ ကၽြႏု္ပ္သည္၊ သုတံ ၾကားနာခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။

အမွတ္တရ

2008-01-16T00:30:00.000+08:00

(11-Jan-2008) ေသာၾကာေန႕ ...

ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ အသည္းအသန္ အလုပ္မ်ားေနသည္။ MSRS 2005 ကို အခုမွ စကိုင္တာမို႕ ဘာေတြမွန္း မသိတာေတြနဲ႕ ခ်ာလပတ္လည္ေနေပမယ့္ ေသာၾကာေန႕မို႕ ေစာေစာရံုးဆင္းခ်င္သည္ႏွင့္ မီးကုန္ရမ္းကုန္ က်ဲေနမိသည္။ နာရီက ၅ နာရီခြဲ ေက်ာ္ေနၿပီ။ ၆ နာရီ တိတိမွာပင္ ဖိုးစေန၏ ပါေလရာဖုန္းက ပက်ိပက်ိႏွင့္ ထျမည္ပါေတာ့သည္။ phone screen ေပၚမွာ ေပၚေနသည့္ နာမည္ကို ၾကည့္ၿပီး ဖိုးစေန မ်က္ခံုးတစ္ဖက္ တြန္႕တက္သြားသည္။

"Incoming call from ဘုန္းႏိုင္ ... "

ဘာပါလိမ့္။ ဒီေကာင္ႀကီးက ကိစၥအထူးမရွိပဲ ဖုန္းဆက္ေလ့မရွိ။ GTalk ထဲလွမ္းၾကည့္ေတာ့လဲ သူ႕ status က busy တဲ့။ သိခ်င္ေဇာႏွင့္ ဖုန္းကို ေကာက္ေျဖလိုက္သည္။

“ေဟး ဘုန္းႏိုင္ ေျပာ ... ဘာတုန္းဟ”

“ဟာ ... ေဟ့ေကာင္ ... မင္းညီမအေၾကာင္း ေျပာမလို႕ကြ”

ကိုင္ရံုရွိေသး မင္းညီမအေၾကာင္းဆိုပါလား။ ဒါေနာက္စရာအခ်ိန္မဟုတ္ .... ဖိုးစေန ရင္ထဲ ထိတ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။

“ဘယ္ညီမလဲဘုန္းႏိုင္ ... ဘာျဖစ္လို႕လဲ”

“ေမၿဖိဳး”

သြားၿပီ ... ဘုန္းႏိုင္ ဆက္မေျပာခင္မွာတင္ ဆံုးၿပီ ဟူေသာ အသိတစ္ခု ေခါင္းထဲမွာ လက္ကနဲေပၚသည္။ ကိုယ့္စိတ္ကို မယံုတစ္ဝက္ႏွင့္ ဘုန္းႏိုင္ကို ခပ္ေလာေလာပဲ ေမးရသည္။

“ေမၿဖိဳးဘာျဖစ္လုိ႕လဲ”

“မင္းညီမေလး အခုပဲ ဆံုးတယ္ငစေန။ ငါ့ညီမ ရန္ကုန္ကေန လွမ္းေျပာလို႕သိတာ။ အဲဒါ မင္းသိေအာင္ ခ်က္ခ်င္းလွမ္းေျပာတာ။ စိတ္မေကာင္းဘူးကြာ သူငယ္ခ်င္း”

ဘုန္းႏိုင္ စကားအဆံုးမွာ ငစေနတစ္ေယာက္ ငိုင္က်သြားသည္။

“ေအးကြာ ... သတင္းေပးတာ ေက်းဇူးပဲ။ ငါ ရန္ကုန္ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္။”

ဖုန္းခ်ၿပီး အေတာ္ၾကာသည္အထိ ငစေန ငိုင္ေနမိသည္။ လုပ္လက္စ အလုပ္ကို အၿပီးသတ္ဖို႕ ႀကိဳးစားၾကည့္ေပမယ့္ အရာမထင္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားကေတာ့ ငစေနတစ္ေယာက္ solution ရွာမရလို႕ ငိုင္ေနသည္ပဲ ေအာက္ေမ့ၾကသည္ထင့္၊ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ႏုတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သြားၾကသည္။ ငစေနကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့သည္အထိ ငိုင္ေကာင္းတုန္းပင္ ျဖစ္သည္။ မငိုပါဘူးဟု တင္းထားသည့္ၾကားမွပင္ မ်က္ရည္ႏွစ္ေပါက္ ပါးေပၚသို႕ က်လာခဲ့ေသးသည္။

ေမၿဖိဳးတစ္ေယာက္ မၾကာမီအခ်ိန္မွာပင္ ဖိုးစေနတို႕ကို ႏႈတ္ဆက္ထြက္သြားေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဖိုးစေန သိခဲ့သည္မွာ ၃ ႏွစ္ခြဲခန္႕ ရွိခဲ့ၿပီ။ ဆရာဝန္၏ ခန္႕မွန္းခ်က္အရ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္ခန္႕သာ ဆက္လက္ ေနႏိုင္ေတာ့မည္ဟု ၾကားခဲ့ရစဥ္ကလဲ ဖုိးစေန ငိုခဲ့ဖူးပါသည္။ သိေနသည့္ ၾကားမွပင္ ယခု တစ္ကယ္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားေတာ့လဲ အလြန္စိတ္ထိခိုက္မိသည္။ ေအာ္ ... သံေယာဇဥ္ႀကိဳးကေတာ့ျပတ္ခဲလွသည္ပဲေလ။

ဆရာတစ္ေယာက္အေၾကာင္း

2008-01-10T15:06:00.000+08:00

အမွန္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ အေၾကာင္းကို ဖ်က္မရတဲ့ အတိတ္ မွာ သူ႕အခန္းေရာက္လာမွ ေရးမလို႕ပဲ။ အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာလာနဲ႕ ႀကိဳေရးလိုက္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတြထဲမွာ ၁ ရက္ (၄၅ မိနစ္) ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာ ျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ဆရာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ lecture ကို ဒီေန႕အထိ မေမ့ေသးပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ စတက္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ အတန္းေတြအားလံုး ျမန္မာစာကို မသင္မေနရ စံနစ္နဲ႕ သင္ရပါေတာ့တယ္။ ေက်ာင္းက ေသးေသးဆိုေတာ့ ျမန္မာစာ ဌာနမွာ ဆရာ/ဆရာမ အင္အားက ေျပးၾကည့္မွ ၃ ေယာက္ပဲရွိတယ္။ ပါေမာကၡရယ္။ ကထိက ရယ္ လက္ေထာက္ကထိက ရယ္။ ၃ ေယာက္တည္း။ ပထမ တစ္ပတ္မွာ ပါေမာကၡနဲ႕ ကထိက ဆရာမေတြ အတန္းဝင္ၿပီး ေနာက္တစ္ပတ္လည္းက်ေရာ အဲဒီ ဆရာ အလွည့္ေရာက္လာပါေလေရာ။ မွတ္မိသေလာက္ ဆရာက အသားညိဳညိဳ ပိန္ပိန္ပါးပါး ပါပဲ။ အတန္း စစဝင္တာနဲ႕ သူ႕ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေဌးဝင္းပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႕အတန္းကို အေထြေထြျမန္မာစာ ဆိုတဲ့ အပိုင္းကို သင္ေပးဖို႕လာတာပါ။”

“စာမသင္ခင္ နည္းနည္းေျပာရဦးမယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဌာနမွာ ပါေမာကၡ ဆရာမႀကီးက အရမ္းေတာ္တာ။ သူက အရမ္းေတာ္ေတာ့ ျမန္မာ ကဗ်ာ အပိုင္းကို သင္ရတယ္ဗ်”

“ကထိက ဆရာမႀကီးလဲ ေတာ္တာပဲ။ သူက်ေတာ့ ျမန္မာစကားေျပ သင္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ညံ႕တယ္ဗ်။ အဲဒီေတာ့ အေထြေထြျမန္မာစာ ဆိုတာကိုပဲ သင္ရတယ္။”

“ကၽြန္ေတာ္က ျမန္မာစာ တင္ညံ႕တာလားဆိုေတာ့ အဂၤလိပ္စာလဲ မေတာ္ဘူးဗ်၊ ခင္ဗ်ားတို႕ကေတာ့ ေတာ္မွာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေက်ာင္းမွာ လာတက္ၿပီဆိုမွေတာ့ အဂၤလိပ္စာ မေတာ္လို႕ ဘယ္ရမလဲ”

“အဲဒီေတာ့ တစ္ခုေလာက္ ေမးပါရေစဦး။ အေထြေထြဆိုတာ အဂၤလိပ္လို ဘယ္လိုေခၚသလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က အဂၤလိပ္စာ ညံ႕ေတာ့ အဲဒါကိုေတာင္ မသိဘူး”

ဖိုးစေန စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဟ ... ဒီဆရာ ဘယ္လိုလဲဟ။ စာေတာင္ မသင္ရေသးဘူး၊ သူညံ႕ပါတယ္ခ်ည္း လွိမ့္ေျပာေနပါလား။ ဘာအကြက္ေတြပါလိမ့္ လို႕ စဥ္းစားရင္ တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြနဲ႕အတူတူ
General လို႕ေခၚပါတယ္ဆရာ လို႕ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့မွ ကိုယ့္ဆရာက

“အဲအဲ ... ဟုတ္ၿပီဗ် .... အဲဒီ ဂ်င္နရယ္ ဆိုတာ .... ကၽြန္ေတာ္က အေထြေထြျမန္မာစာကို သင္တဲ့ ေဌးဝင္းဆိုေတာ့ အေထြေထြေဌးဝင္းေပါ့ဗ်ာ။ အဂၤလိပ္လို ဆိုရင္ေတာ့ ဂ်င္နရယ္ ေဌးဝင္းေပါ့”

ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ၿပံဳးစိစိ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္က ညံ႕လို႕ အသံုးမက်လို႕ အေထြေထြေဌးဝင္းျဖစ္တာဗ်။ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႕မွတ္ထားၾက။ အသံုးမက်ရင္ ဂ်င္နရယ္ ျဖစ္တတ္တယ္”

ရယ္တာလား ေအာ္တာလားမသိ တစ္တန္းလံုး ေဝါကနဲ ဆူညံသြားပါတယ္။ ဆူေပမေပါ့ ... အတန္း တစ္ဝက္ေလာက္က စစ္တပ္အရာရွိေတြရဲ႕ သားသမီးေတြျဖစ္ေနတဲ့ အတန္းမွာ ဒါမ်ိဳးေျပာရဲတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့ သတၱိမွာ မဟုတ္တာ။ မသိလို႕ေျပာတာလဲမဟုတ္။ ေက်ာင္းထဲက car parking မွာ စစ္တပ္အရာရွိကားေတြနဲ႕ခ်ည္း ျပည့္ေနတာ။ ေစာေစာကေလးတင္ အဲဒီဆရာ car parking ေဘးက ကင္န္တင္းမွာ ထို္င္ေနေသးတာပဲ။ မသိပဲ ေနမလား။ သိသိႀကီးနဲ႕ေျပာခ်သြားတာပါ။ ၿပီးမွ စာဆက္သင္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႕ေတြ ဆရာ ေက်ာင္းလာတာ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ သူသင္တဲ့ အေထြေထြျမန္မာစာကိုလဲ လက္ေထာက္ကထိက ဆရာမ က ဆက္သင္ပါတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက အဲဒီ စာသင္ၿပီး တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္းမွာပဲ ဆရာေဌးဝင္း အဖမ္းခံရတယ္တဲ့။ ေနာက္ပိုင္း ျပန္လြတ္လာသလိုလို ... ေထာင္ထဲမွာပဲ ဆံုးသြားသလိုလို သတင္းေတြထြက္လာေပမယ့္ ဆရာ့သတင္းကို အတိအက် မရပါဘူး။ သိပ္မၾကာေသးခင္ကမွ ဆရာ ျပည္ပ ႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတယ္ဆိုတဲ့သတင္းကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ေျပာင္ေျမာက္လြန္းတဲ့ ဆရာ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုတိုင္း ေျပာမိေနတုန္းပါပဲ။

The Lion Sleep Tonight

2008-01-04T12:30:00.000+08:00

အႏွစ္၆၀

2008-01-04T00:17:00.001+08:00

အမိျမန္မာျပည္

သင္ အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားခဲ့သည္မွာ ယေန႕ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ေလၿပီ။ အို ... မိခင္ ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာ ရွိပါ၏ေလာ။ ေရာဂါဘယတို႕ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ပါ၏ေလာ။ ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးတို႕ ႏွိပ္စက္ျခင္းဒဏ္မွ ကင္းေဝးပါ၏ေလာ။ ကပ္ဆိုးအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕၏ ေဘးအႏၱရာယ္မွ ကင္းလြတ္ပါ၏ေလာ။ ထို ေဘးရန္တို႕မွ ကင္းေဝးေအာင္ ငါဆုေတာင္းပါ၏။ သင္၏ေမြးေန႕ကို ငါတို႕ အမွတ္ရပါ၏။ သင့္ထံ ျပန္မလာႏိုင္ျခင္းအတြက္ အမ်က္ ေဒါသမထြက္ပါလင့္ မိခင္။ အားမေလွ်ာ့ပါလင့္။ သင္အားကိုးအားထားထိုက္ေသာ သားေကာင္းသမီးေကာင္းတို႕ မ်ားစြာ ရွိေနၾကပါသည္။ သင့္အား ၿငိမ္းခ်မ္းေစရန္ သူတို႕ ႀကံေဆာင္ေနၾကပါသည္။ ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းပါေလာ့။ ေနာက္ထပ္ အသစ္တစ္ဖန္ ျပန္လည္ေမြးဖြားရန္အတြက္ အားယူပါေလာ့။

ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။
သင့္ ... ခ်စ္သား

၂၀၀၇ အခ်ဳပ္

2008-01-02T02:06:00.000+08:00

ဘေလာ့မိတ္ေဆြတို႕ေရ
၂၀၀၇ ဆိုတာႀကီးကေတာ့ ကုန္သြားပါၿပီ။ ၂၀၀၈ ဆိုတဲ့ ႏွစ္ထဲကို ေရာက္လာခဲ့ၿပီေပါ့။ ၂၀၀၇ ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ အေနနဲ႕ကေတာ့

၁၀၉ - ၁၁၀ ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႕ ငစေနတစ္ေယာက္ S-pass အသစ္ကိုင္ဖို႕ ၂၇ ရက္ေန႕က approval က်လာပါတယ္။ ဒီေန႕ မိုးလင္းရင္ MOM ကိုသြားၿပီး အေဟာင္းျပန္အပ္၊ အသစ္ျပန္လဲတဲ့ကိစၥေတြ အလုပ္ရႈပ္ရပါဦးမယ္။

ပ်င္းေၾကာထူတဲ့ ေပါက္စန ငစေန႕တူမကေတာ့ ပ်င္းေၾကာထူရံုမက အစားကပါ ပုပ္ေသးေတာ့ သူနည္းနည္းႀကီးရင္ ဝတ္ဖို႕ ၆ လကေန ၁ ႏွစ္အတြင္း ကေလးမ်ားဝတ္ရန္ဆိုတဲ့ အကၤ်ီေလးမွာ အဲဒီ တစ္လသမီးနဲ႕ မဆိုစေလာက္ကေလး ပြသေယာင္ေယာင္ကလြဲလို႕ ကြက္တိ ေတာ္ေနပါတယ္။

ေရာင္စံုေဘာလံုးကေတာ့ Native Myanmar Forum ရဲ႕ Weekly Photo Contest မွာ ဒုတိယဆု ခ်ိတ္သြားေလရဲ႕။ ဟီး ... ၾကြားရတာ ရွက္ေတာ့ရွက္သား။

သူမ်ားဘေလာ့ေတြကေတာ့ ႏွစ္သစ္မွာ အသြင္သစ္ template အသစ္ေတြနဲ႕ ထင္တိုင္းလွေနၾကပါတယ္။ ငစေနတစ္ေယာက္လဲ template လဲဖို႕နဲ႕ WEFT သံုးဖို႕ ႀကိဳးစားလုိက္ပါဦးမယ္။

ကဲ ... အိပ္မယ္ဗ်ာ။ ၂း၁၅ ရွိေနၿပီ။ Good Night everybody.

Merry Christmas and Happy New Year 2008

2007-12-24T11:05:00.000+08:00

မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကို ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ Christmas နဲ႕ ႏွစ္သစ္ကူး ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္စေနတစ္ေယာက္ေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႕ ရြာရိုးေလွ်ာက္ဦးမွာမို႕ ေနာက္ႏွစ္က်မွပဲ ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾကပါစို႕ဗ်ာ။ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေကာင္း၊ ပံုေကာင္းေကာင္းေလးေတြေတာ့ ရေလာက္ပါရဲ႕။

ေရာင္စံုေဘာလံုး

2007-12-21T09:58:00.000+08:00

ကိုသခင္ႀကီးက Native Myanmar Forum မွာ weekly photo contest တစ္ခုလုပ္ပါတယ္။ ဒီတစ္ပတ္ ေခါင္းစဥ္က Colors ပါ။ အဲဒီ title ေလး ဝင္ၿပိဳင္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္းနဲ႕ ဒီပံုေလးျဖစ္လာပါတယ္။ “ေရာင္စံုေဘာလံုး” တဲ့။

Knockin' On Heaven's Door (Bob Dylan)

2007-12-19T08:49:00.000+08:00

Bob Dylan ရဲ႕ Knockin' On Heaven's Door ပါ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး။ Avril ဆိုထားတာကိုႀကိဳက္သလို ဒီ version ကလဲ ရသတစ္ခု ေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

ဒါကေတာ့ Guns N' Roses ရဲ႕ original version ပါ။

မူတူးဆာမိစံ

2007-12-18T09:25:00.000+08:00

ဒီ post ကို ေရးမယ္လို႕ စဥ္းစားေနတာ ၾကာပါၿပီ။ မူရင္း၀တၳဳကို အစအဆံုး စဥ္းစားလို႕ မရေသးတာနဲ႕ ၾကာေနတာ။ ခုေတာ့ စဥ္းစားလို႕ ရသေလာက္ေလးပဲ ျဖတ္ၿပီး တင္လိုက္ေတာ့တယ္။ တစ္ရက္က ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုၾကေတာ့ စပ္မိစပ္ရာေျပာၾကရင္းနဲ႕ ကိုယ့္အလုပ္အေၾကာင္း ကိုယ္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ သိပ္အဆင္မေျပၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ သူေဌးက ကပ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အထက္ကလူက ကိုယ့္ကို သူမ်ားေလာက္ တန္းတူအခြင့္အေရးမေပးတဲ့အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ေပါ့ ... မေကာင္းတာခ်ည္းပဲေျပာလို႕ အလုပ္ေတြအကုန္ မေကာင္းဘူးလို႕ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြလဲ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူမ်ားေရွ႕သြားၿပီး ငါ့အလုပ္က ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတာလို႕ေျပာေနရင္ အသားလြတ္ လႊတ္ၾကြားသလိုျဖစ္ေနမွာ စိုးၾကေတာ့ မေကာင္းတာေတြပဲ ေျပာၾကတာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မေက်နပ္တာေလးေတြ ေျပာလိုက္ရေတာ့ ေပါ့သြားတာေပါ့။ အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မင္းတို႕ ဒီသီခ်င္း နားေထာင္ၿပီးၿပီလား ဆိုၿပီးေတာ့ သူ႕ဖုန္းထဲက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဖြင့္ျပတယ္။ 9MM ရဲ႕ သီခ်င္းသံစဥ္ကို စာသားေျပာင္းထားတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ဘြဲ႕ရေတာသားတစ္ေယာက္ ရွိသမွ် ေရာင္းခ်ေပါင္ႏွံၿပီး မေလးရွားကို အလုပ္လုပ္ဖို႕ ထြက္လာတဲ့အေၾကာင္းေလး ဆိုထားတာပါ။ ရီရေပမယ့္ ခါးလည္းခါးတယ္။ အဲဒါေလး နားေထာင္မိေတာ့ အခု ေရးမယ့္ ၀တၳဳတိုေလးကို သြားသတိရမိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္း၊ စာေကာင္းေကာင္းဖတ္တတ္စ အရြယ္တုန္းက ကလ်ာ မဂၢဇင္းမွာ ဖတ္ခဲ့တာ ဆိုတာရယ္၊ ေရးတဲ့သူကစာေရးဆရာမတစ္ေယာက္ ဆိုတာရယ္ပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ အလည္ပိုင္းက စာသားေတြကလဲ ေမ့ေနၿပီဆိုေတာ့ သတိရသေလာက္ေလးပဲ ခံစားၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီဝတၳဳတိုေလးကို သိတဲ့သူရွိရင္ သူ႕ blog မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ post ရဲ႕ comment ထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္တင္ေပးပါလို႕လဲ ေတာင္းဆိုပါတယ္ဗ်ာ။ ခံစားၾကည့္ၾကပါ။

ဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝဝ

“မူတူးဆာမိစံ”

“မူတူး ....”
“ဆပ္”

“ဆာမိ ....”
“မမ္ ဆပ္”

မူတူးနဲ႕ ဆာမိဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက အိမ္မွာ ခိုင္းဖို႕ဝယ္ထားတဲ့ ေငြဝယ္ကၽြန္ ၂ ေယာက္ပါ။ ဘဂၤလားက လာၾကတဲ့ ကုလားလူမ်ိဳး ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္ေပါ့။ မူတူးက အေဖခိုင္းတဲ့ အလုပ္ေတြ အကုန္လုပ္ေပးရတယ္။ ထင္းခြဲတာ ေရခပ္တာ၊ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္တာက အစ အေဖနဲ႕ ပက္သက္တဲ့ ဗာဟီရကိစၥေတြ အကုန္လုပ္ေပးရသလို ဆာမိကလဲ အေမခိုင္းတဲ့ အဝတ္ေလွ်ာ္ ၾကမ္းတိုက္၊ ေစ်းသြားတာ၊ ခ်က္ျပဳတ္တာက အစ၊ ကေလးထိန္းတာအဆံုး အကုန္လုပ္ေပးရတယ္။ သူတို႕ကိုေပးတဲ့ လုပ္အားခက မျဖစ္စေလာက္ အနည္းငယ္ေလးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လဲ သူတို႕ ၂ ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္မွာ ေနၿပီး ခိုင္းသမွ်ကို လုပ္ကိုင္ေပးေနၾကတယ္။

တစ္ခါတုန္းက အေဖက မူတူးကို ေမးဖူးတယ္။

“မူတူး ... မင္း ဘဂၤလားကို မျပန္ခ်င္ဘူးလား၊ ဟိုက ေဆြမ်ိဳးေတြကို မလြမ္းဘူးလား”

“ဆပ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ဘဂၤလားျပန္ရင္ ဟိုမွာ ဘာအလုပ္အကိုင္မွလဲ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး။ လမ္းေဘးပဲ ျပန္ေရာက္သြားမွာ။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လုပ္စရာ အလုပ္ရွိတယ္။ ေနစရာလဲ ေနရာရွိတယ္။ ေကာင္းေကာင္းလဲ စားရတယ္။ (အေရွ႕နားမွာ သူတို႕ထမင္းစားရင္ ထမင္းကို ဆားနဲ႕ ငရုတ္သီးနဲ႕ပဲ စားတယ္ဆိုတာေလး ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေနရာမမွတ္မိလို႕ မထည့္လိုက္ရဘူး)။ ၿပီးေတာ့ ေငြစုၿပီး ဘဂၤလားက အေဖနဲ႕အေမဆီကို ျပန္ပို႕ေပးလို႕ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီမွာပဲ ေပ်ာ္တယ္။ ဘဂၤလားကို မျပန္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆပ္”

ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရတက္လာၿပီး ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို သူတို႕တိုင္းျပည္ကို ျပန္ခိုင္းတဲ့အခါ မူတူးနဲ႕ ဆာမိလည္း ဘဂၤလားကို ျပန္သြားခဲ့တယ္။ အေဖ့လုပ္ငန္းေတြ ျပည္သူပိုင္သိမ္းခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနလည္း တျဖည္းျဖည္း က်ပ္တည္းလာခဲ့တယ္။ အက်ပ္အတည္းၾကားထဲမွာပဲ ရုန္းကန္ရင္းနဲ႕ အေဖ အိပ္ယာထဲ လဲတဲ့အခါမွာေတာ့ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ညီအစ္ကို ၂ ေယာက္ရဲ႕ ပုခံုးေပၚကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။

(ၿပီးေတာ့ ညီအငယ္က အရင္ shore job လုပ္ဖို႕ ဂ်ပန္ကို ထြက္သြားတဲ့အေၾကာင္းနဲ႕ ေနာက္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါမွာ ဟိုမွာ အလုပ္အကိုင္ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး သူ႕ကိုပါ လိုက္လာဖို႕ေခၚလို႕ သူပါ ဂ်ပန္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ၁၉၇၀ နဲ႕ ၁၉၈၀ ၾကားျဖစ္မယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ခန္႕မွန္းမိပါတယ္)

အငယ္ေကာင္က သူလုပ္ေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အလုပ္သြင္းေပးတယ္။ သူက ေရာက္ေနတာ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာၿပီ၊ ဂ်ပန္စကားေျပာတတ္ေနၿပီဆိုေတာ့ အေရွ႕ပိုင္းမွာ စားပြဲထိုးအလုပ္လုပ္ေနရၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုမွ ေရာက္စ ဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပန္းကန္ေဆးတဲအလုပ္ကေန စလုပ္ရတာေပါ့။ မနက္မိုးမလင္းခင္ ဆိုင္ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္က စလို႕ ညမိုးခ်ဳပ္လို႕ ဆိုင္ပိတ္တဲ့အခ်ိန္အထိ လာသမွ် ပန္းကန္ေတြကို ဒိုင္ခံ ေဆးေပးရတယ္။ တစ္ရက္က်ေတာ့ ညီငယ္က သတင္းတစ္ခု လာေပးတယ္။ ဆိုင္က အလုပ္သိပ္မေကာင္းလို႕ လူေလွ်ာ့ခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို အရင္ဆံုး အလုပ္ထုတ္မယ္လို႕ ၾကားမိတယ္လုိ႕ ေျပာလာတယ္။ ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္ပဲ အလုပ္လုပ္ေနတုန္း သူ႕ကို မန္ေနဂ်ာက ေတြ႕ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတယ္။ ရံုးခန္းကိုသြားတဲ့လမ္းမွာ သူက ေျပာတယ္

“အခု မန္ေနဂ်ာက အလုပ္သမားေတြကို ေခၚေတြ႕ၿပီးေတာ့ အလုပ္ျဖဳတ္ဖို႕ ၾကည့္တာ။ တစ္ကယ္လို႕ သူက အိမ္ကိုလြမ္းလား အိမ္ျပန္ခ်င္လားလို႕ ေမးရင္ မျပန္ခ်င္ဘူးလို႕သာေျပာ။ လြမ္းတယ္ဆိုလို႕ကေတာ့ တစ္ခါတည္း အိမ္ျပန္ပို႕လိမ့္မယ္။ မင္းက ဂ်ပန္လို႕မတတ္ေတာ့ ငါ စကားျပန္လုပ္ေပးမယ္။ ၾကည့္သာေျပာ။ ငါလည္း အေျခအေနၾကည့္ၿပီး ျပင္ေပးမယ္”

အငယ္ေကာင္ေျပာတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ စကားနည္းနည္း ေျပာၿပီးေတာ့ အိမ္အေၾကာင္းေတြ ေမးပါတယ္။ အိမ္ကိုမလြမ္းဘူးလား။ မျပန္ခ်င္ဘူးလား လို႕ ေမးတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ မူတူးနဲ႕ ဆာမိကို သတိရမိတယ္။ အိမ္ကို မျပန္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ ေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္း။ ဝင္ေငြလည္း ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ မန္ေနဂ်ာက

“ေကာင္းၿပီေလ။ ထြန္းစံ ၾကိဳးစားပါ။ ဂ်ပန္စကားကိုလည္း ႀကိဳးစားၿပီးသင္ပါ။ ဒါမွ ဒီထက္ ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ လုပ္ရၿပီး လခ ေကာင္းေကာင္းရမွာ။ ဒါထက္ ထြန္းစံရဲ႕ နာမည္ အျပည့့္အစံုကို ကၽြန္ေတာ္ မေခၚတတ္ဘူး။ ဘယ္လိုေခၚရတယ္ဆိုတာ ေျပာျပပါဦး”

ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ရုတ္တရက္ နာမည္တစ္ခုဝင္လာၿပီး အားရပါးရပဲ ၿပံဳးၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

“မူတူးဆာမိစံ”

မန္ေနဂ်ာက အလြန္အဲ့ၾသတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕

“မူတူးဆာမိစံတဲ့လား?”

ဟိုဟိုဒီဒီ UPDATE

2007-12-14T10:58:00.000+08:00

ကၽြန္ေတာ္ blog စေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ငါ့ blog ငါေရးတာပဲ။ ေရးခ်င္ေရးမယ္ မေရးခ်င္ မေရးဘူး ဆိုတဲ့စိတ္တစ္ခု ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ကိုယ့္ blog ကို ကိုယ့္ အိမ္ယာတစ္ခုလို သေဘာထားလာမိတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ကို လာလည္တဲ့သူေတြ ဘာမွ မေကၽြးေမြးလိုက္ရပဲ ျပန္သြားရတာကို အားနာသလို ကိုယ့္ blog ကို လာတဲ့သူေတြလဲ လာၿပီးေတာ့ post အေဟာင္းေတြပဲ ၾကည့္ၿပီး ျပန္သြားရမွာ အားနာမိေနတယ္။ Blog ေရးတာဟာ တာဝန္တစ္ရပ္လို ခံစားလာရတယ္။ ခုရက္ပိုင္းကေတာ့ အသည္းကြဲသီခ်င္းေတြနဲ႕ပဲ လံုးလည္ျခာလည္ေနလို႕ ငစေနတစ္ေယာက္ blog ဘက္ကို စာဦးမလွည့္ျဖစ္ပဲ ပတ္ေျပးေနမိတယ္။ စိတ္ေလတာ ေပ်ာက္လုိေပ်ာက္ျငား ကၽြန္းေသးေသးေလးကိုပတ္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြ ေလွ်ာက္ရိုက္ေနေပမယ့္ ဓါတ္ပံုေတြကလဲ အသက္မပါသလုိျဖစ္ေနတယ္။ ဘာကိုမွ စိတ္တိုင္းက မက်မိ။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ခုရက္ပိုင္း blog လာဖတ္တဲ့သူေတြကို အရမ္းအားနာပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္း စိတ္အေျခအေန ေကာင္းရင္ေကာင္းသလို စာျပန္ေရးပါ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလး လာေျပာတာပါ။ ေဘာ္ဒါႀကီး ညီလင္းဆက္ ကေတာ့ ဘယ္သူနဲ႕သြားၿပီး အဗ်ဴးခံတယ္မသိဘူး သူ႕ဗ်ဴးကို ုအျဖတ္ခံရလို႕ဆိုၿပီး ေဒါကန္ေနေလရဲ႕။ သူက ေလးေထာင့္ႀကီးေျပာလဲ ေထာင့္ေတြ အသပ္ခံရေတာ့ အဝိုင္းလိုလုိ ျဖစ္ရင္ ျဖစ္သြားေပမေပါ့ေလ။

some test shots

2007-12-05T10:01:00.000+08:00

ၾကြားၿပီဗ်ိဳ႕။ မေန႕က စမ္းၿပီးရိုက္လာတဲ့ ပံုေလးေတြ တင္လိုက္ၿပီ။ Tripod မရွိေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ပံုေတြက handshake နည္းနည္း ထိထားတယ္။ ညဘက္ ရိုက္တဲ့ပံုေတြ အေတာ္ထိတာေပါ့။ ေနာက္တစ္ေခါက္ tripod ဝယ္ၿပီးမွပဲ အပီ ထပ္ရိုက္ေတာ့မယ္။ အခု ရိုက္ထားတဲ့အထဲက ျပင္လို႕ၿပီးသေလာက္ကို တင္လိုက္တယ္။ ျပင္တယ္ဆိုတာက cropping လုပ္တာတစ္ခုတည္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္က lighting နဲ႕ color ကို camera က ေပးတဲ့အတိုင္း ထားတာကို ပိုသေဘာက်တယ္။ အားမနာ ပါးမနာ ေ၀ဖန္ၾကပါ။

no label

Singapore River

Durean ... Oops! sorry. I mean the Theater At The Bay!

Sparrow! ... or Chocobo for ppls who play Final Fantasy.

နဂိုလ္ကတည္းက တုန္ၿပီး မႈန္သြားတာကို ထပ္၀ါးေပးလိုက္တယ္။ ဟီးဟီး

Coconut for the monkey

2007-12-03T11:12:00.000+08:00

ေမ်ာက္ အုန္းသီးရတဲ့ဇာတ္လမ္းကို စသူမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘေလာ့ဂါဂုရုႀကီးကိုေမာင္လွျဖစ္သည္။ တစ္ခါတုန္းက Forum တစ္ခုတြင္ "What's in your bag?" ဆိုသည့္ ေခါင္းစဥ္ေလးေအာက္၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၿပိဳင္ၾကြား အဲေလ .. အၿပိဳင္ေရးခဲ့ၾကတုန္းက ကိုေမာင္လွက သူ႕အိတ္ထဲတြင္ အုန္းသီးတစ္လံုးရွိေၾကာင္း ေျပာရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ဦးေႏွာက္ေျခာက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ေနာက္မွ ထို အုန္းသီး ဆိုေသာအရာမွာ prosumer digital camera တစ္လံုးျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္။ ယခုမူ ငစေနတစ္ေယာက္ အုန္းသီးတစ္လံုး၀ယ္လုိက္ေလၿပီ။ ေမ်ာက္အုန္းသီးရေတာ့ ဘာျဖစ္တုန္းဆိုေတာ့ အဲဒီအုန္းသီးနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေတာ့တာေပါ့။ ခါၾကည့္လိုက္၊ လႈပ္ၾကည့္လုိက္၊ လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္၊ အထဲက အသံကို နားေထာင္ၾကည့္လုိက္၊ သစ္ပင္ေပၚက ပစ္ခ်ၾကည့္လုိက္ နဲ႕ ျမင္ေယာင္သာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။

ေမ်ာက္ အုန္းသီးရရင္ေတာ့ အဲဒီလိုလုပ္တာေပါ့ဗ်ာ။ camera ကိုေတာ့ အဲဒီလို လုပ္လို႕ ဘယ္ရပါ့မလဲ။ အဲဒီေတာ့ ဟိုလိုေလး ရိုက္ၾကည့္လုိက္၊ ဒီလိုေလး ရိုက္ၾကည့္လိုက္၊ အေပၚကေန စီးၿပီးရိုက္လိုက္၊ ေအာက္ကေန ပင့္ၿပီးရိုက္လုိက္နဲ႕ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ငစေန႕သူငယ္ခ်င္း Qwer Qwer ကေတာ့ အဲဒါ ေမ်ာက္ အုန္းသီးရတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေမ်ာက္လက္ စက္ေသနတ္ေရာက္တာ တဲ့။ ေတြ႕သမွ် ျမင္သမွ် မဲမဲျမင္ရာ ေလွ်ာက္ပစ္ ေလွ်ာက္ရိုက္ေနလို႕ဆိုပဲ။ သူလဲ ဘာထူးလို႕တုန္း Canon S5 Prosumer ႀကီးကိုင္ၿပီး ေလွ်ာက္ပစ္ေနတာပဲဟာ။

ပ်င္းေၾကာထူတဲ့ ေပါက္စေလးမ်ား

2007-11-28T15:13:00.000+08:00

ခုေခတ္ ကေလးေတြမ်ား မေမြးခင္ကတည္းက အပ်င္းထူၾကလြန္းတယ္လို႕ေျပာရင္ ငစေန လြန္ေလမလားမသိ၊ ဒါပေမယ့္ ဟုတ္ကိုဟုတ္တယ္ဗ်ာ။ ဒီရက္ပိုင္း ငစေန တူတစ္ေယာက္ တူမတစ္ေယာက္ရတာ ႏွစ္ေယာက္လံုး ငပ်င္းေတြခ်ည္းပဲ။ ပ်င္းလြန္းလို႕ သူတို႕အေမေတြဗိုက္ထဲ ေခြေနၾကတာ အခ်ိန္က်တာေတာင္ ထြက္မလာၾကဘူး။

ျဖစ္ပံုက ဒီလုိရယ္။ ငစေန႕ အစ္မတစ္ေယာက္က ျခေသၤ့ကၽြန္းမွာေနၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္က မာလာယုကၽြန္းဆြယ္မွာ ေနၾကသည္။ ၂ ေယာက္စလံုး ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ၃ - ၄ လ ျခားၿပီး ကိုယ္၀န္ ရွိၿပီးသကာလ ျခေသၤ့ကၽြန္းက အစ္မက သားေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ အရင္ဆံုးေမြးေလသည္။ အစ္မမွာ ဆရာ၀န္မို႕ ကိုယ္၀န္ရွိလဲ မေနႏိုင္ပဲ ေဆးရံုတစ္ခုလံုး အေပၚတက္လိုက္ ေအာက္ဆင္းလိုက္နဲ႕ ေျပးလႊားလႈပ္ရွားေနရတာ ကိုယ့္ေမြးမယ့္ရက္ေတာင္ ကိုယ္ေမ့ေနတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ရက္ ေဆးရံုက အိ္မ္ျပန္အေရာက္ ၿဗံဳးဆို ေရမႊာ ေပါက္သတဲ့။ ည ၁၁ နာရီခြဲေလာက္ ရွိေနၿပီမို႕ ကမန္းကတန္းပဲ ေဆးရံုကို ျပန္ေျပးရတာေပါ့။ ေဆးရံုေရာက္ၿပီးလို႕ ေမြးခန္းထဲ အသင့္ေစာင့္ေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ထြက္မလာ။ ေနာက္ေန႕ တစ္ေန႕လံုးႏွင့္ တစ္ညလံုး ေစာင့္ၿပီးကာမွ ကိုယ္ေတာ္ေလးက အပ်င္းေၾကာဆြဲကာ ထြက္လာေလသည္။ ခက္ခက္ခဲခဲ ေမြးရတာလဲ မဟုတ္ပါ။ ထြက္ခ်င္ေတာ့လဲ ခဏသာ ဗိုက္နာၿပီး ထြက္လာေလသည္။

မာလာယုက အစ္မလဲ ဘာထူးလို႕တုန္း။ ေမြးဖို႕ သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက္ ေက်ာ္လာေပမယ့္ အထဲက ကေလးမက အိပ္ေကာင္းေနတုန္း။ အထဲမွာ အိပ္လိုက္စားလိုက္နဲ႕ပဲ အေကာင္က အျပင္က ၂ လသား ကေလးေလာက္ ႀကီးထြားေနၿပီ။ ထြက္ဖို႕ နည္းနည္းမွ စိတ္မကူး။ သူ႕ေယာက္်ား ေဒါင္တာရမ္းကု (အဟဲ ... သိပ္ၾကည့္မရလို႕ အဲဒလုိ တမင္ေခၚတာဗ်ာ) ျပာယာေတြခတ္ေနၿပီး ေဆးရံုတင္ၿပီး ေဆးသြင္းရသတဲ့။ အဲဒလို ၂ ရက္ေလာက္ ျပာယာခတ္ၿပီးကာမွ မေန႕ညေန ၆ နာရီ ၁၀ မိနစ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္လာပါေလေရာတဲ့။ အထဲမွာ အိပ္ေကာင္းစားေကာင္းေနတာ ကိုယ္အေလးခ်ိန္က ၃.၇ ကီလို (၈ ေပါင္ေက်ာ္) ရွိသတဲ့ဗ်ာ။

ဒါမို႕ေျပာတာ။ ဒီေခတ္ ကေလးေတြ ပ်င္းေက်ာက တယ္ထူပါတယ္လို႕။

၁၀၉ - ၁၁၀ ေနာက္ဆက္တြဲ (၂)

2007-11-28T14:43:00.000+08:00

ဘေလာ့ဖတ္သူအေပါင္းတို႕ေရ၊ မဂၤလာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ငစေန ဘေလာ့မေရးျဖစ္တာ အေတာ္ေလး ၾကာသြားတဲ့အတြက္ အထူးပဲ အႏူးနဲ႕အညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အလုပ္ေလးေတြရႈပ္၊ အရႈပ္ေလးေတြ လုပ္ရင္းနဲ႕ ဘေလာ့ဘက္ လက္ဦးမလွည့္ျဖစ္တာၾကာပါၿပီ။ ကိုငွက္စကား ခဏဌားသံုးရရင္ စိတ္အၾကည္ဓါတ္ မရတာလဲပဲ တစ္ေၾကာင္း ပါပါတယ္။ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းေလး ရၿပီးကာမွ ဆင္ေျပာင္ႀကီး အၿမီးတစ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းနဲ႕ေတြ႕ေနတဲ့ ငစေနတစ္ေယာက္ ေရွးကုသိုလ္ကံအေကာင္းစားေလးက ႏွံျပည္စုတ္မ်က္ေခ်းေလာက္ က်န္ေနေသးေလေတာ့ ရုတ္တရက္ႀကီးရယ္ Admin manager မမက အခ်ိန္ေစာၿပီး ကေလးေမြးပါေလေရာ။ ဘာမွမဆိုင္ဘူးလို႕မေျပာနဲ႕ေနာ္၊ ဆိုင္သမွဆိုင္၊ သူ ခြင့္ယူၿပီး လစ္သြားေတာ့ ေဘာစိက ငစေန႕ကို ေလာေလာဆယ္မွာ လူအသစ္ ငွားၿပီး လုပ္ငန္းေတြကို သင္ေပးရမွာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ လုပ္ငန္းသေဘာေတြ နားလည္ေနတဲ့ ငစေနကပဲ ခဏေလာက္ ဆက္ေနေပးပါဦးဆိုၿပီး မေန႕က ေျပာလာပါတယ္။ ဖိုးက်ိဳင္းတုတ္ျဖစ္သြားတဲ့ ငစေန မ်က္ႏွာေသေလးနဲ႕ သူ႕မွာ မိသားစုကို ဘယ္ေလာက္ ျပန္ေတြ႕ခ်င္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္လဲ ေဘာစိက သူ႕ကို အလြန္ ေကာင္းခဲ့ဖူးတဲ့အတြက္ အခုအခ်ိန္မွာ ေဘာစိကို ျပန္ၿပီး ေက်းဇူးဆပ္တဲ့အေနနဲ႕ ကူညီေပးမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္ကုန္အထိပဲ ေနေပးႏိုင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ခပ္တည္တည္ ေျပာၾကားၿပီး ေအာင္ျမင္စြာနဲ႕ ေဘာစိ အခန္းက ဆုတ္ခြာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ခုမွပဲ နည္းနည္း အေမာေျပပါေတာ့တယ္။ အခုေတာ့ ငစေနတစ္ေယာက္ ကတ္အစိမ္းေလး ဆက္ကိုင္ၿပီး ျခေသၤ့ကၽြန္းမွာ အျပတ္ေသာင္းက်န္းႏိုင္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးပါရေစဗ်ာ။

ျမန္မာ့အလံမ်ား

2007-11-10T10:32:00.000+08:00

ဘာရယ္မဟုတ္ အင္တာနက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနရင္းနဲ႕ အလံေတြအေၾကာင္းေရာက္သြားတယ္။ အလံဆိုတာက ဟိႏၵဴ ဘာသာစကားပါ။ ျမန္မာမွာေတာ့ အရင္တုန္းက အလံ လို႕သံုးတာ မၾကားဖူးဘူး။ တံခြန္၊ ကုကၠား ဆိုတာေတြပဲရွိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အိႏၵိယလူမ်ိဳးေတြ ေရာက္လာေတာ့မွပဲ သူတို႕စကားေတြလဲ ျမန္္မာစာထဲ ေရာလို႕ ၀င္လာေတာ့ မဆလာ၊ အာလူး၊ ေဂၚဖီ၊ ပလာတာ စတာေတြနဲ႕အတူ အလံ ဆိုတာလဲ အသံုးတြင္က်ယ္လာပါတယ္။ အင္တာနက္ထဲ ျမန္မာအလံေတြအေၾကာင္း ရွာမိေတာ့ အေစာဆံုး အလံ အေနနဲ႕ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၅၀၀ ေလာက္က အသံုးျပဳတဲ့အလံ လို႕ ယူဆရတဲ့ ဟသၤာအလံ ကိုေတြ႕မိပါတယ္။

အစိမ္းေအာက္ခံမွာ အ၀ါေရာင္ ဟသၤာရုပ္နဲ႕ အလံဟာ ဟံသာ၀တီ ေနျပည္ေတာ္မွာ အသံုးျပဳတဲ့ အလံျဖစ္မယ္လို႕ ခန္႕မွန္းမိပါတယ္။ သူ႕ထက္ နည္းနည္း ေနာက္က်ၿပီး အသံုးျပဳတာကေတာ့ ျမန္မာ စစ္တပ္ေတြမွာ ေရွ႕ဆံုးက ခ်ီတဲ့ သူရဲႀကီး တံခြန္ ဆိုတာပါပဲ။ ၾကက္လွ်ာစြန္း ၃ ခုနဲ႕ အလယ္မွာ န၀ရတ္ကိုးပါး စီခ်ယ္ထားတဲ့ သူရဲႀကီးတံခြန္ဟာ သူရဲေကာင္းတို႕ အမွတ္အသား လို႕ သိရပါတယ္။

ေနာက္ တံခြန္တစ္ခုကေတာ့ မင္းတုန္းမင္းရဲ႕တပ္မ်ား စစ္ခ်ီရာမွာ သံုးတဲ့ တံခြန္လုိ႕ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အတိအက် မွတ္တမ္းနဲ႕ မျမင္ဖူးပါ။ ၾကက္လွ်ာစြန္း ၃ ခုပါ အလံမွာ အလယ္က အနက္ေရာင္ အေပါင္းသေကၤတ နဲ႕ ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္မွာ အသံုးျပဳခဲ့တယ္လို႕ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာႏိုင္တဲ့ အလံတစ္ခုကေတာ့ ေဒါင္းအလံပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါင္းအလံကို ပံုစံ အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕ အသံုးျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ အခု ေဒါင္းအလံကေတာ့ မင္းခမ္းမင္းနားမ်ားမွာသံုးတဲ့ အျဖဴေရာင္ ပိုးသားေအာက္ခံမွာ အနီေရာင္ ခ်ည္ထိုးေဒါင္းရုပ္ေဖာ္ထားတဲ့ အလံပါ။ တံခြန္ပံုစံ ၾကက္လွ်ာ အနားသတ္မဟုတ္ပဲနဲ႕ ေလးေထာင့္ပံုစံ အလံျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီကတည္းက စလို႕ အၿမီးျဖန္႕ၿပီးကေနတဲ့ ေဒါင္းဟာ ျမန္မာ့အမွတ္တံဆိပ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ ေဒါင္းဟာ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ျမန္မာဘုရင္ေတြရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ေဒါင္းတံဆိပ္ ဒဂၤါး၊ ေဒါင္းအလံ စသည္ျဖင့္ ဘုရင္တို႕ရဲ႕ အမွတ္အသားကိုျပတဲ့ေနရာမွာ ေဒါင္းရုပ္ကို အသံုးျပဳလာပါတယ္။ အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီအစိုးရ ျမန္မာႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာင္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ကိုယ္စားျပဳအလံဟာ ယူနီယံဂ်က္ အလံနဲ႕ ေဒါင္းတံဆိပ္ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အလံ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒီ အျပာေရာင္ေအာက္ခံမွာ ေဒါင္းတံဆိပ္နဲ႕ ယူနီယံဂ်က္ အလံဟာ ဒိုင္အာခီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေပးတဲ့အခ်ိန္က စလို႕ ျမန္မာအစိုးရရဲ႕ အလံအေနနဲ႕ အသံုးျပဳခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာလြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (BIA) ကလည္း ၃ ေရာင္ခ်ယ္ ေဒါင္းအလံကိုပဲ အသံုးျပဳခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကေတာ့ အနီေအာက္ခံမွာ အျဖဴေရာင္ ၾကယ္တစ္ပြင့္ပါတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအလံကို အသံုးျပဳလာပါတယ္။

ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးၿပီိးလို႕ အဂၤလိပ္ အစိုးရ ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ယူနီယံဂ်က္ ေဒါင္းအလံကိုပဲ ဆက္လက္ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။ ဘုရင္ခံအတြက္ သီးသန္႕ အမွတ္တံဆိပ္ အေနနဲ႕ ယူနီယံဂ်က္ရဲ႕ အလယ္တည့္တည့္မွာ ေဒါင္းရုပ္ပါတဲ့ အလံတစ္ခု တီထြင္ အသံုးျပဳခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ျပည္နယ္ ၅ ခုနဲ႕ ျပည္မ၊ ေအးခ်မ္းသာယာျခင္း၊ ရဲရင့္ျပတ္သားျခင္း ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကို ေဖာ္ေဆာင္တဲ့ ၾကယ္ျဖဴ ၆ ပြင့္နဲ႕ ျပည္ေထာင္စုအလံေတာ္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ တရား၀င္ အမွတ္အသား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

သမၼတရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ အေနနဲ႕က်ေတာ့ လိေမၼာ္ေရာင္ ေအာက္ခံမွာ ေဒါင္းတံဆိပ္ပါတဲ့ အလံကို အသံုးျပဳတယ္လို႕ ေတြ႕ရပါတယ္။

ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ အာဏာရလာတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုင္းနဲ႕ျပည္နယ္ ၁၄ ခု၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား အင္အားစု၊ ေအးခ်မ္းသာယာျခင္း၊ ရဲရင့္ျပတ္သားျခင္းဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြနဲ႕ ျပည္ေထာင္စု ဆိုရွယ္လစ္ သမၼတ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အလံဟာ အနီေအာက္ခံနဲ႕၊ ဘယ္ဖက္ အေပၚေထာင့္မွာ အျပာေရာင္ေအာက္ခံ၊ စက္သြား၊ စပါးႏွံနဲ႕ အရြယ္အစားညီ ၾကယ္ျဖဴ ၁၄လံုးပံုစံ အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ ထြက္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။

ဒီအလံဟာ အခုလက္ရွိအခ်ိန္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္အျဖစ္ ရပ္တည္ေနတဲ့ အလံျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီ အလံေတာ္ကိုလဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႕ ၫိွႏိုင္းတိုင္ပင္ေနၾကျပန္ပါၿပီ။ သံုးေရာင္ခ်ယ္ ေအာက္ခံမွာ အျဖဴေရာင္ ၾကယ္တစ္ပြင့္ ပါမယ္ဆိုတဲ့ အေျခခံ သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုကိုေတာ့ ထုတ္ျပန္ထားၿပီး က်န္တာကေတာ့ ဘယ္လိုပံုစံျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ဆက္္လက္ ေဆြးေႏြးေနၾကပါတယ္။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာ့အလံေတြအေၾကာင္း အေတာ္ေလး ျပည့္စံုေလာက္ပါရဲ႕။

၁၀၉ - ၁၁၀ ေနာက္ဆက္တြဲ

2007-10-29T00:02:00.000+08:00

အရင္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားထဲမွာ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ ကိစၥတစ္ခုခု ရွိလာၿပီဆိုလွ်င္ “ဟုတ္ပါ့မလား ေမာင္ကာဠဳရယ္” ဟု ေမးတတ္ၾကသည္။ အေမးခံရေသာ သူကလဲ “ဒါ့ထက္ေတာင္ပိုေသး” ဟု ျပန္ေျပာေနက်။ အခုလဲၾကည့္၊ ငစေန႕ အလုပ္ကိစၥမွာ ရံုးအသစ္က လူမ်ားက သူတို႕သြား၍ေျဖရွင္းလွ်င္ က်ိန္းေသေပါက္ ရမည္ဟု အာမဘေႏၵ ခံလိုက္ၾကၿပီး တစ္ကယ္တမ္းသြားေတြ႕ေသာအခါ ေအာင္ဖ်ာလိပ္လာၾကေလသည္။ quota တစ္ေယာက္လိုေနသျဖင့္ S-pass ကို reject လုပ္လိုက္ေၾကာင္း၊ Employment pass လဲ ရႏိုင္မည္မဟုတ္ဟု ယူဆရေၾကာင္း၊ အေသခ်ာဆံုးမွာ local ၂ ေယာက္ခန္႕ အလုပ္ထပ္ခန္ၿပီးမွ ျပန္တင္ေစလိုေၾကာင္း၊ စသည္ျဖင့္ ထို Milk of Magnesium အဲေလ Ministry of Manpower မွ တာဝန္ခံအရာရွိက ျပန္ၾကားေသာ ဟူ၏။ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ တစ္ခုကေတာ့ EPEC ဟုေခၚေသာ အလုပ္ရွာခြင့္လက္မွတ္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါက ရႏိုင္သည္ဟု ထပ္ဆင့္ အႀကံေပးေသာေၾကာင့္ ငစေနတစ္ေယာက္ EP online website မွေန၍ တင္ရျပန္ေလသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ၄ ရက္အတြင္းမွာပင္ ထို EPEC ကိုလဲ လက္မခံ ပယ္ခ်လိုက္ေၾကာင္း လွ်ပ္စစ္ေခ်ာစာမွတစ္ဆင့္ အေၾကာင္းၾကားေလေသာအခါ ... အဟဲ ... ဘာတတ္ႏိုင္မွာ မို႕လို႕တုန္းဗ်ာ ... ေနာက္ဆံုး အစီအစဥ္ကိုပဲ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႕ ရံုးအသစ္ကို အေၾကာင္းၾကား ရေတာ့တာေပါ့။

ခုအေျခအေနအတိုင္းဆိုလွ်င္ ႏိုဝင္ဘာလထဲ လူအသစ္ ထပ္ခန္႕၊ ႏိုဝင္ဘာလကုန္ လခေပးေတာ့မွ CPF ေဆာင္တဲ့ data အသစ္နဲ႕ ဒီဇင္ဘာလထဲေလာက္ S-pass ျပန္တင္ႏိုင္လွ်င္ အတိုင္းထက္အလြန္ ဝမ္းသာဖို႕ေကာင္းေနၿပီ။ ဒါက စက္သူေဌးျဖစ္မယ့္္ တြက္ေရး၊ တစ္ကယ္တမ္း တြက္ၾကည့္မွ စက္မရွိတာေတြက အမ်ားႀကီးရယ္။ ေလာေလာဆယ္ S-pass အေဟာင္းက အလြန္ဆံုး ကိုင္ထားႏိုင္ရင္ ႏိုဝင္ဘာလကုန္ထိ၊ အဲဒါကို ျပန္အပ္လိုက္ရလွ်င္ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ တစ္ကယ့္ ၁၀၉ - ၁၁၀ စစ္စစ္ အလည္အပတ္ ဗီဇာေလးနဲ႕ ငုတ္တုတ္ေလး ထိ့ုင္္ေနသည့္ ငစေနကို ဘေလာ့ဖတ္ရႈသူအေပါင္းတို႕ ေတြ႕ျမင္ရေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း .....

ျခင္ကာပူ မွ ဘေလာ့ရႈသူတို႕ေရ။ ဖတ္ၿပီး ဒီတိုင္းေတာ့ ျပန္မသြားၾကပါနဲ႕။ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတာေလး comment ဝင္ေပးသြားၾကပါဦး။

၁၀၉ - ၁၁၀

2007-10-23T15:06:00.000+08:00

ေဘာစိက ဂြတ္လပ္ဟုေျပာ၍ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ေသာအခါ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ ၁၀၉ - ၁၁၀ ျဖစ္ေလၿပီ။ အဲဒါမွ ခက္ပါ့ ... ဒီဘက္က ထြက္လို႕ေတာ့ ရၿပီ၊ ဟိုဘက္က ၀င္ရဖုိ႕အေရး MoM ဆိုေသာ Milk of Magnisium အဲေလ ... Ministry of Manpower ဆိုတာႀကီးက pass ကို ဂ်က္ထားေလေတာ့ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ ျဖစ္ကုန္ၿပီေပါ့။ တစ္ဖက္အလုပ္ရွင္ကေတာ့ မင့္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္မဟုတ္ပါ ... ငါတို႕ management issue တစ္ခုရွိ၍ျဖစ္သည္ မနက္ျဖန္ သြား၍ ေျဖရွင္းလိုက္လွ်င္ ရႏိုင္ပါသည္ဟု အားေပး၏။ ဟုတ္ပါ့မလား ေမာင္ကာဠဳရယ္ ဟုသာ ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ ဒါ့ထက္ေတာင္ ပိုေသးဟု ေျပာရင္ေတာ့ မတတ္ႏိုင္။ မရလွ်င္ေတာ့ တစ္ျခားအလုပ္တစ္ခု ရွာရံုေပါ့ ဖိုးစေနရယ္။ မင္းကေတာ့ ျဖစ္လုိက္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ၿပီးတယ္မရွိ။ အၿမဲတမ္း တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု လြဲရမွ အဆင္ေျပသူဆိုေတာ့လဲ ... အင္း ... ေနာက္ဆံုးက်ရင္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္။ ငါးမရ ေရခ်ိဳးျပန္ ... အလုပ္မရ အထုတ္ဆြဲျပန္ရံုေပါ့။ အဟက္ဟက္ ... ကိုႀကီးေဒါင္းေရ ... ကယ္ေတာ္မူပါ .. အဟိ

ေတာင္ပိုင္းခရီးစဥ္

2007-10-03T10:22:00.001+08:00

ေၾကာင့္ကမ္လာဘ္ ေတာင္ (ေက်ာက္ကလပ္ေတာင္) ဖားအံ

ကမ္းနားမွာ လမ္းသလားမယ္ (ေမာ္လၿမိဳင္ ကမ္းနားလမ္း)

ခ်က္ပလက္နဲ႕ တူေပ်ာ္ေပ်ာ္ (သူမ်ားအုပ္စုစီးလာတဲ့ကားကို လိုက္ရိုက္ထားတာ)

ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕သတို႕သမီး

2007-09-28T09:00:00.000+08:00

ေခတ္အဆက္ဆက္ရဲ႕ အသက္ေသြးေၾကာ၊ ဘ၀တို႕ စီးဆင္းရာ၊ ယဥ္ေက်းမႈတို႕ေမြးဖြားရာ၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ေဟာင္းတို႕ရဲ႕ သခၤ်ဳိင္း၊ အမိျမန္မာရဲ႕ ေမြးခ်င္း ညီအစ္မ ... “ဧရာ၀တီ”။ သူဟာလဲ တို႕အားလံုးရဲ႕ မိခင္ပါပဲ။ ေခတ္အဆက္ဆက္၊ ရာဇ၀င္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ အၿပံဳးမပ်က္ လက္ဆက္ခဲ့တယ္။ ေခတ္ေတြ သာေျပာင္းသြားတယ္ သူကေတာ့ ဆက္လက္ စီးဆင္းေနၿမဲ ...

ဒါက အေကာက္ေတာင္ေပၚကေန ရိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။

ထံုးဘိုမွ အေကာက္ေတာင္ကို သြားေနတုန္း ရိုက္ထားတာ

ျမစ္ကမ္းပါးက ဘုရားဆင္းတုေတြ (Exposure meter ေၾကာင္သြားလို႕ lighting burn ျဖစ္သြားတယ္)

ထံုးဘို ဆိပ္ကမ္းမွာ သေဘၤာေတြ ကပ္ထားတယ္

ထံုးဘိုဆိပ္ကမ္း

အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမ၊ ထံုးဘိုၿမိဳ႕

အေဖ့အိမ္

2007-09-28T08:57:00.001+08:00

ဒါ အေဖ့အိမ္ေပါ့။ အရင္တုန္းကေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေဆာ့ကစားဖူးၾကတယ္။ ၀မ္းနည္းစရာေတြနဲ႕လဲ ႀကံဳဖူးၾကတယ္။ ခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေလရဲ႕။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္

2007-09-28T08:47:00.001+08:00

အိမ္က ယူလာတဲ့ hard-drive ကို အခုမွပဲ မေမ ေကာင္းမႈနဲ႕ သူ႕ external HDD drive ငွားၿပီးေတာ့ file ေတြ ျပန္ဖြင့္ျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက Sakura Tower အေပၚဆံုးထပ္ကေန ရိုက္ယူထားတဲ့ ပံုေလးေတြ႕လို႕ အမွတ္တစ္ရ ျပန္တင္မိတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းလဲ Sakura Tower ေပၚကေန ရိုက္ထားတဲ့ပံုေတြ ၾကည့္ေနရတာ မ်ားၿပီ။ အေျပာင္းအလဲေလးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္ဟာ အခုေရာ အဲဒီလို စိမ္းစိုေနတုန္းပဲလား။ လွပေနတုန္းပဲလား လို႕ ေတြးေနမိတယ္။ ဟိုေန႕က GTalk မွာ Status ကို “စိမ္းေနဦးမည့္ ကၽြန္ေတာ့္ေျမ” လို႕ တင္ထားမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လွမ္းေအာ္တယ္ ... “စိမ္းေတာ့စိမ္းတယ္ ... ပုတ္သင္ညိဳစိမ္း” တဲ့။

ဗိုလ္အုန္းသီး

2007-09-12T23:33:00.001+08:00

ခုရက္ပိုင္း အင္တာနက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားရင္း paddle car လွလွေလးေတြေတြ႕လို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက စီးခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ္အုန္းသီး သံုးဘီး၊ ေလးဘီး၊ ဂ်စ္ကားေလးေတြကို သတိရတာနဲ႕ ျပန္တင္ေပးလိုက္တာ။ ငစေန သူငယ္ျပန္ေနၿပီလို႕ေတာ့ မေျပာနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။

nine - eleven

2007-09-11T00:59:00.000+08:00

ဒီ art-work ကေတာ့ ငစေနကိုယ္တိုင္ ရံုးက presentation တစ္ခုအတြက္ create လုပ္ထားတာေလးပါ။

KL သို႕အလည္တစ္ေခါက္ - ၄ ကိုေရးၿပီး publish လုပ္လိုက္ေတာ့ ပထမဆံုး သတိထားမိတာက post ေရးတဲ့ ေန႕စြဲပါ။ Tuesday, September 11, 2007 လို႕ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အတြက္ ေအာ္ ... 9-11 ေတာင္ တစ္ႏွစ္ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ လို႕ ေတြးမိပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္တုန္းက အဲဒီေန႕ဟာ ကမၻာကို တုန္လႈပ္ေစခဲ့တဲ့ ေန႕ေပါ့။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္ နံနက္ ၈း၄၆ မွာ ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္ႀကီးတစ္စင္း ဟာ ခပ္နိမ့္နိမ့္ ပ်ံ၀ဲလာၿပီး North Tower of the World Trade Centre (WTC1) ကို တည့္တည့္ႀကီး ၀င္တုိက္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနတဲ့ New York ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ လန္႕ႏိုးကုန္ၾကပါတယ္။ ၅ မိနစ္အတြင္းမွာပဲ World Trade Centre Twin Towers နားမွာ မီးသတ္ကားေတြ လူနာတင္ယာဥ္ေတြ၊ ရဲပတၱေရာင္ကားေတြ ျပည့္ႏွက္သြားပါတယ္။ WTC1 ကို ေလယာဥ္တစ္စင္း ၀င္တုိက္တယ္ဆိုတာ သိလိုက္ေပမယ့္ ဘယ္ကလာတဲ့ေလယာဥ္လဲ ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ၀င္တိုက္တာလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိၾကပါ။ သတင္းဌာနေတြက သတင္းေတြ ဆက္တိုက္ လႊင့္ေပးၾကပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ California ကိုသြားတဲ့ ေလယာဥ္ ၄ စီး မနက္ ေစာေစာပိုင္းတုန္းက ျပန္ေပးဆြဲခံရတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းနဲ႕ အခု ၀င္တိုက္တဲ့ေလယာဥ္ဟာ အဲဒီ ေလယာဥ္ ၄ စီးထဲက တစ္စီးျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ ခန္႕မွန္းခ်က္ေတြ ထြက္လာပါတယ္။

ေျပာေနဆိုေနၾကတုန္းမွာပဲ မနက္ ၉း၀၂ မွာ ေနာက္ထပ္ ေလယာဥ္တစ္စီး ထပ္ေပၚလာၿပီး South Tower (WTC2) ကို ထပ္ ၀င္တိုက္လိုက္ျပန္ပါတယ္။ ဒါဟာ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခု မဟုတ္မွန္း လံုး၀ ေသခ်ာခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ အခ်ိန္ဟာ အေတာ္ေလး ေနာက္က်ခဲ့ပါၿပီ။ ကမၻာ့အျမင့္ဆံုး မိုးေမွ်ာ္တိုက္ညီေနာင္ဟာ မီးခိုးတလူလူနဲ႕ ႀကီးက်ယ္တဲ့ ထိခိုက္ပ်က္စီးမႈကို ခံစားလိုက္ရပါၿပီ။ ေနာက္ ၃၅ မိနစ္အၾကာ နံနက္ ၉း၃၇ မွာ Pentagon စစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို ေနာက္ထပ္ ခရီးသည္တင္ေလယာဥ္တစ္စီး ၀င္တိုက္လိုက္ၿပီလို႕ သတင္းဌာနေတြက ေၾကျငာလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ လူေတြဟာ ေဆာက္တည္ရာမရ လႈပ္ရွားကုန္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ ... ကမၻာ့စီးပြားေရးအခ်က္အျခာ၊ ကမၻာ့ စစ္ေရးနဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာ ထိပ္တန္း အခ်က္အျခာေနရာေတြကို လူတစ္စုက စနစ္တက် အကြက္က်က် စီစဥ္ၿပီး တိုက္ခိုက္လိုက္ၿပီဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူဘယ္သူလဲ ... ဘယ္ကေနၿပီးေတာ့ ဒီေလာက္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ တိုက္ခိုက္မႈမ်ိဳးကို ျပဳလုပ္ခဲ့တာလဲ၊ ဒီကိစၥကို ဘာမဆို အၿမဲတမ္း ႀကိဳသိေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ FBI, CIA, NSA ဌာနေတြက ဘာလို႕ ႀကိဳမသိခဲ့ၾကတာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ အေျဖမေပးႏိုင္ၾကပါဘူး။ သူတို႕ သိတာဆိုလို႕ North Tower ကို ၀င္တိုက္တဲ့ေလယာဥ္ဟာ American Airline က Boeing 767-233ER အမ်ိဳးအစား၊ Boston ကေန Los Angeles ကို ထြက္ခြာလာတဲ့ Flight No. 11 ေလယာဥ္၊ South Tower ကို၀င္တိုက္တဲ့ ေလယာဥ္က United Airlines က Boeing 767-222 အမ်ိဳးအစား Boston ကေန Los Angeles ကိုထြက္ခြာလာတဲ့ Flight No. 175 ေလယာဥ္၊ Pentagon ကို ၀င္ေဆာ္သြားတာကေတာ့ American Airline ရဲ႕ Boeing 757-233 အမ်ိဳးအစား Flight No. 77 ေလယာဥ္ေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာနဲ႕ ေလယာဥ္ေပၚက ခရီးသည္ေတြ တစ္ေယာက္မက်န္ အသက္ဆံုးရံႈးကုန္တယ္ ဆိုတာပဲ ရွိပါတယ္။

နံနက္ ၉း၅၉ မိနစ္မွာ ဒုတိယေျမာက္ ၀င္တိုက္ခံရတဲ့ South Tower (WTC2) ဟာ ၀င္တိုက္လိုက္တဲ့ ေလယာဥ္က ေလယာဥ္ဆီ ဂါလံ ၂၀,၀၀၀ ေက်ာ္နဲ႕ ၅၆ မိနစ္ၾကာ မီးေလာင္ကၽြမ္းခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ခံႏိုင္၀န္အား ဆံုးရံႈးမႈ (structural failure) ေၾကာင့္ ၿပိဳက်ပ်က္စီးသြားပါေတာ့တယ္။ North Tower (WTC1) ဟာလဲ နံနက္ ၁၀း၂၈ မွာ (structural failure) နဲ႕ပဲ ၿပိဳက် ပ်က္စီးသြားပါတယ္။ Tower ႏွစ္ခုထဲမွာ မီးေလာင္မႈေၾကာင့္ ပိတ္မိေနသူေတြ၊ ပိတ္မိေနသူေတြကို ကယ္ဆယ္ဖို႕ ႀကိဳးစားေနတဲ့ မီးသတ္သမားေတြ၊ North Tower ကို ေလယာဥ္၀င္တိုက္ခံရခ်ိန္မွာ ပထမဦးဆံုးေရာက္လာတဲ့ ကယ္ဆယ္သူေတြ အားလံုးဟာ ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ရဲ႕ အပ်က္အစီးပံုေအာက္မွာ မရႈမလွ အသက္ေပ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႕ အနီးဆံုးမွာရွိေနတဲ့ Tower No. 7 (WTC7) ဟာလဲ ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ၿပိဳက်မႈကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ အပ်က္အစီးအပိုင္းအစေတြ ရိုက္ခတ္ခံရတဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ ညေန ၅း၂၀ မွာ ထပ္မံ ၿပိဳက်ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဒီကိစၥကို စီစဥ္ခဲ့တဲ့သူေတာင္မွ ဒါကို အံ့ၾသေကာင္း အံ့ၾသေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ပ်က္စီးမႈကေတာ့ ေၾကာက္ခမန္းလိလိပါပဲ။

to be continue ...

KL သို႕အလည္တစ္ေခါက္ - ၄

2007-09-11T00:12:00.000+08:00

ကဲဗ်ာ။ တစ္ျခားဟာေတြ အသာထားၿပီး KL ကိုပဲ ဆက္သြားရေအာင္။

ရထားက ျဖည္းျဖည္းပဲ ေမာင္းပါတယ္။ အျပင္မွာကေတာ့ မိုးက ရြာလိုက္ ရပ္လိုက္ပါပဲ။ ေနရာကြက္ၾကား ရြာေနတာ ျဖစ္မယ္လို႕ပဲ ခန္႕မွန္းရပါတယ္။ သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္ေနေပမယ့္ ဖုန္းက battery က ကုန္လုနီးပါး ျဖစ္ေနတာနဲ႕ အသာေလး switch-off လုပ္ၿပီး အိတ္ထဲထည့္ထားလိုက္ရပါတယ္။ ေတာ္ၾကာ မနက္ အေရးေပၚ ဆက္စရာႀကံဳတဲ့အခ်ိန္ battery ေဒါင္းသြားမွ ဒုကၡရယ္။ ငစေနလဲ ပါလာတဲ့ စာအုပ္ေလးဖတ္လိုက္၊ ဘီစကြတ္မုန္႕ေလး စားလိုက္ ေရေလးေသာက္လုိက္ လုပ္ေနေပမယ့္ ည ၁ နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ မ်က္လံုးက ဘယ္လိုမွ ဖြင့္မရေတာ့တာနဲ႕ အိပ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ရထားက အခ်ိန္စာရင္းအရ ငစေနဆင္းမယ့္ဘူတာကို မနက္ ၆း၁၈ မွာ ၀င္မွာမို႕ လက္ပတ္နာရီမွာ ၅း၄၅ alarm ေပးထားလိုက္ၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ မနက္ နာရီ alarm သံၾကားလို႕ ႏိုးေတာ့ ကိုယ္စီးတဲ့့ တြဲတစ္တြဲလံုး ဘယ္သူမွ မထၾကေသးပါဘူး။ အျပင္မွာေတာ့ လင္းစျပဳေနပါၿပီ။ မၾကာခင္မွာပဲ ရထားက အရွိန္ေႏွးလာၿပီး ဘူတာတစ္ခုကို ၀င္ပါတယ္။ နာမည္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Seremban လို႕ ေရးထားတာနဲ႕ ငစေန ဆင္းရမယ့္ ဘူတာမဟုတ္ေသးဘူးဆိုၿပီး အသာ ထိုင္ေနလိုက္ပါတယ္။

မနက္ ၆း၂၀ ရွိသြားပါၿပီ ရထားႀကီးကေတာ့ သြားလုိ႕ေကာင္းတုန္းပါပဲ။ ငစေန႕ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ... အင္းေပါ့ေလ ... နည္းနည္း ေနာက္က်တာ ျဖစ္မွာေပါ့လို႕ ေတြးမိပါတယ္။ ၆း၃၀ ... ၆း၄၀ ေလာက္က်ေတာ့ ငစေန စိတ္ပူလာပါတယ္။ ကိုယ္ဆင္းရမယ့္ ဘူတာမ်ား ေက်ာ္သြားၿပီလားလို႕ စိတ္ထဲက ေတြးမိပါတယ္။ ရထားေပၚက လူေတြကေတာ့ အိပ္တဲ့သူက အိပ္တုန္း။ တစ္ခ်ိဳ႕လဲ ေျခဆန္႕လက္ဆန္႕ ... အိမ္သာသြားတဲ့သူကသြား နဲ႕ သူတို႕ကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္းလိုပါပဲ။ ငစေန စီးတဲ့ရထားက Singapore - Kuala Lampur Night Express train ပါ။ KL မွာ ဂိတ္ဆံုးပါတယ္။ ငစေန ဆင္းမယ့္ဘူတာက KL မေရာက္ခင္ ၁ ဘူတာအလို Kajang ဘူတာပါ။ KL နဲ႕ 20 Km ပဲ ေ၀းပါတယ္။ တစ္ကယ္လုိ႕ ဘူတာေက်ာ္သြားရင္ေတာင္မွ အခု ခုတ္ေနတဲ့အရွိန္နဲ႕ဆိုရင္ KL ကို ေရာက္ဖို႕ေကာင္းေနၿပီမို႕ KL ကိုမ်ား ေက်ာ္ၿပီးေတာ့ Ipoh ဘက္အထိ ဆက္္သြားေနၿပီလားလို႕ လန္႕သြားမိပါတယ္။ တစ္ကယ္ ဟုတ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ Ipoh မွာပဲ ဆင္းၿပီး Telok Intan မွာေနတဲ့ အစ္မကိုပဲ ဖုန္းဆက္ၿပီး လာေခၚခိုင္းရ ေကာင္းမလား ဘာလားနဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေယာက္ယက္ေတြ ခတ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။

Map of Malaysia and the rail-road across Malay Peninsula

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရထားႀကီးက ဥၾသတစ္ခ်က္ဆြဲၿပီး အရွိန္ေလွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဘူတာ ၀င္ခါနီးပါၿပီ ... နာမည္ကို ကမန္းကတန္း ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ... ဟုတ္ကဲ့ Kajang Station ပါခင္ဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့မွပဲ ငစေန႕ရင္ထဲက အလံုးႀကီး ျပဳတ္က်သြားပါေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ မနက္ ၆း၄၇ ပါခင္ဗ်ာ။ ၂၉ မိနစ္တိတိ ေနာက္က်ပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြကေတာ့ ရထားေနာက္က်တာကို အဆန္းမဟုတ္သလိုပဲ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾက၊ ဆင္းတဲ့သူဆင္း အိပ္တဲ့သူ အိပ္ပါပဲ။ ဘူတာထဲက ထြက္လာေတာ့ အျပင္မွာ ငစေန သိတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ လာသာလာခဲ့ပါ ... ငါက်ိန္းေသေပါက္ လာႀကိဳပါ့မယ္ လို႕ အာမဘေႏၱခံထားတဲ့ အစ္မ၀မ္းကြဲေရာ ... သူ႕အေမ၊ ငစေန႕အေဒၚေရာ ... ဘယ္သူမွ မရွိပါ။ အဲဒါနဲ႕ပဲ အိတ္ထဲက ဖုန္းကို ျပန္ထုတ္ၿပီး switch-on လုပ္၊ ငစေန႕ အေဒၚ ဖုန္းကို လွမ္းေခၚလိုက္ေတာ့မွ ... သားေရ ... ခဏေစာင့္ဦး၊ အန္တီ အိမ္ခဏျပန္ေနလို႕။ ေနာက္ ၅ မိနစ္ဆိုေရာက္မယ္ လို႕ အန္တီက လွမ္းေျပာပါတယ္။ ၅ မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာပဲ ငစေန႕ေရွ႕နားကို Proton Wira မီးခိုးေရာင္ေလး ထိုးရပ္လာလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အန္တီကိုယ္တုိင္ ကားေမာင္းၿပီး ငစေန႕ကို ျပန္လာေခၚတာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အန္တီက သူ မနက္ ၆ နာရီကတည္းက ေစာင့္ေနတဲ့အေၾကာင္း ၆ နာရီခြဲေလာက္ က်ေတာ့မွ ဘူတာက ၀န္ထမ္းကိုေမးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္က်ဦးမယ္ဆိုတာနဲ႕ အိမ္ခဏျပန္ၿပီး သမီးႀကီး ကို ရံုးလိုက္ပို႕ေပးေနရေၾကာင္း အခု သူ႕ရံုးကေန တစ္ဆက္တည္း ၀င္ေခၚတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။

we cried together that night

2007-09-04T00:10:00.000+08:00

ငစေနတစ္ေယာက္ စိတ္ထဲမွာ အၾကည္ဓါတ္သိပ္မရွိတာနဲ႕ blog ကိုပစ္ထားခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက စီေဘာက္စ္ကေနတစ္မ်ိဳး၊ GTalk ကေနတစ္ဖံု စာျပန္ေရးဖုိ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာၾကေပမယ့္ ငစေနတစ္ေယာက္ စာေရးမယ္ဆိုၿပီးလုပ္လုိက္တိုင္း ရင္ထဲမွာရွိတာေတြအတြက္ စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႕ စေနေန႕ညကေပါ့ ...

အဲဒီ စေနေန႕ည က ငစေန dinner တစ္ခုကိုသြားတယ္။ church တစ္ခုက လုပ္တဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲ ေအာင္ျမင္ၿပီးဆံုးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္ dinner ပါ။ ေဆြးေႏြးပြဲက အပတ္တိုင္း အဂၤါေန႕ ညဘက္မွာ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အဲဒီေဆြးေႏြးပြဲကို ငစေနကေတာ့ ေလ့လာသူအေနနဲ႕ သြားတက္တာေပ့ါ။ ထာ၀ရ ဘုရားသခင္အေၾကာင္း၊ ေယရႈသခင္က လူသားေတြကို ကယ္တင္မယ့္အေၾကာင္း၊ ေဆတန္မိစာၦရဲ႕ ဆိုးသြမ္းယုတ္မာပံုေတြ၊ ေဆတန္ရဲ႕ရန္က ဘယ္လုိကာကြယ္ရမယ္ ဆိုတာေတြ သူတုိ႕ေျပာျပၾကတယ္။ ေျပာျပၿပီးတိုင္း အစုငယ္ေလးေတြခြဲၿပီး သူ႕အေတြ႕အႀကံဳ ကိုယ့္အေတြ႕အႀကံဳေတြ ဖလွယ္ၾကတယ္။ ၂ လ တိတိ အဲဒီ ေဆြးေႏြးပြဲေတြကို အပတ္တိုင္း လုပ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေအာင္ျမင္ျခင္းအထိမ္းအမွတ္ ညစာစားပြဲကို စေနေန႕ညက Clementi Bible Center က Chapel of Joy မွာ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။

ငစေနရယ္၊ ညီမ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ရယ္၊ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာ တက္တက္ၾကြၾကြ ပါ၀င္ခဲ့ၾကလို႕ ဘုရားေက်ာင္းကိုလာတဲ့သူေတြအကုန္လံုး ျမန္မာ ဆိုတဲ့ အမည္တစ္ခုကို ေကာင္းေကာင္းသိေနၾကတယ္။ သူတို႕ထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြလဲရွိတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို ၾကားဖူးၾကတဲ့သူေတြလဲ ရွိတယ္။ How's the lady doing? လုိ႕ စိတ္၀င္တစ္စားနဲ႕ လာေမးၾကတဲ့သူေတြလဲရွိတယ္။ ငါ့အိမ္က maid က ျမန္မာလူမ်ိဳးပါ၊ ေတြ႕ရတာ အရမ္း၀မ္းသာပါတယ္လို႕ လာႏႈတ္ဆက္တဲ့သူလဲ ရွိပါရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာေတြပဲလုပ္ေနလုပ္ေန ျမန္မာေတြဟာ ျမန္မာဆိုတဲ့ နာမည္တစ္ခုကို ထိန္းသိမ္းေနတာေတြ႕ရတာေတာ့ ဂုဏ္ယူစရာပါ။ ငါ့ maid က အရမ္း အက်င့္စာရိတၱေကာင္းတာ၊ ကေလးေတြကိုလဲခ်စ္တယ္၊ လူႀကီးေတြကိုလဲ ဂရုစိုက္တယ္။ ဟင္းခ်က္လဲေကာင္းတယ္ စသည္ျဖင့္ အေကာင္းဘက္ကခ်ည္းပဲ မွတ္ခ်က္ေပးေနတာေတြ ၾကားရတာ ဂုဏ္ေတာ့ ယူပါရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့ maid က graduated ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲစကားေလး ၾကားရတာေတာ့ နည္းနည္း ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ ႏိုင္လွတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ စကၤာပူမွာ အိမ္ေဖာ္လာလုပ္ေနတဲ့သူေတြထဲမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူေတြ၊ ဘြဲ႕ရၿပီးသား ေတြ ပါေနေတြ႕ေနရတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၊ ၅ လ ေလာက္ကတည္းကပါ။

အဲ ... လြဲကုန္ၿပီ။ ေအာင္ျမင္ျခင္းအထိမ္းအမွတ္ပြဲမွာ ပထမဆံုး ညစာ စားၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘုရားရွိခိုးဆုေတာင္းသီခ်င္းေတြ သီဆိုၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ေတြက ေလ့လာသူအေနနဲ႕ တက္ေရာက္လာတဲ့သူ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ ဆုေတာင္းေပးၾကတယ္။ သိကၡာေတာ္ရဆရာေတာ္က ငစေန႕ဆီလာၿပီး ညီေမာင္အတြက္ ဘာမ်ား ထာ၀ရဘုရားသခင္ဆီမွာ ဘာမ်ား ဆုေတာင္းေပးရမလဲလို႕ ေမးလာတယ္။ အကုန္လံုးကလဲ စိတ္၀င္တစား ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ငစေန စဥ္းစားတယ္၊ တစ္ကယ္လို႕သာ ထာ၀ရဘုရားသခင္က ငါ့ေတာင္းဆုကို လက္ခံမယ္ဆိုရင္ ငါဘာဆုေတာင္းရမလဲ ... ကိုယ့္အတြက္ ဘာလိုလဲ။ ... ငစေန႕မွာ လိုအပ္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ တစ္ကယ္ေတာင္းဆုျပည့္မယ္ ေတာင္းသာေတာင္္းဆုိရင္ ငစေနတစ္ေယာက္ တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္ထက္ရွည္ေအာင္ ေတာင္းလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညက ငစေန႕အေတြးထဲမွာ လူေတြကို ျမင္ေယာင္ေနတယ္။ လူေတြ ... လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့သူေတြ၊ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနၾကတဲ့လူေတြ၊ ေသနတ္ေျပာင္းေအာက္မွာ ေခါင္းငံု႕ေနရတဲ့လူေတြ၊ သခင္အားရတိုင္း ကၽြန္ပါး၀ေနတဲ့ သေဘာက္သားေတြရဲ႕ဖိနပ္ေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္ေနရတဲ့သူေတြ ... ငစေန႕အေတြးထဲမွာ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြပဲ ခ်ာခ်ာလည္ေနတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ကို ငစေနေျပာလိုက္တယ္ ... “ငါ့အတြက္ ဘာမွမလိုေတာ့ပါဘူး၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႕ ... “ဒါေပမယ့္ ငါ့ထက္ လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြရွိတယ္။ မင္းသူတို႕အတြက္ ဆုေတာင္းေပးပါ။ လူေတြ ... ငါ့ရဲ႕ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ ... သူတို႕ေတြ ခံစားေနရတယ္။ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲျဖစ္ေနၾကတယ္။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရတယ္၊ သူတို႕ကို ကယ္တင္ဖို႕၊ ခံစားရတဲ့ ဒုကၡေတြကလြတ္ေျမာက္ေစဖုိ႕ ထာ၀ရဘုရားသခင္ဆီမွာ ငါတို႕ ဒီညဆုေတာင္းရေအာင္” လို႕ ငစေန ဆက္ေျပာမိတယ္။ သိကၡာေတာ္ရ ဆရာေတာ္ဟာ ငစေန႕ကို အလြန္အံ့ၾသတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္။ သူသိတာေပါ့။ သူျမန္မာႏိုင္ငံကို သာသနာျပဳခရီးေတြ ထြက္ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို သူသိတာေပ့ါ။ ျမန္မာစကားေတာင္ အနည္းအက်ဥ္း တတ္ေသးရဲ႕။ ခုရက္ပိုင္း သူ သတင္းေတြ ၾကည့္ေနတာပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲဆုိတာ သူေတြ႕တာေပါ့။ ဆရာေတာ္ စၿပီး ဆုေတာင္းတယ္၊ ထာ၀ရဘုရားသခင္ကို တိုင္တည္ၿပီး ဆုေတာင္းတယ္။ အားလံုး လြတ္ေျမာက္ဖို႕၊ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႕၊ အမွန္တရားဟာ အျမန္ဆံုးေရာက္လာဖို႕ .... ငစေနတစ္ေယာက္ ျမင္ကြင္းေတြ ေ၀၀ါးလာတယ္၊ သူကိုယ္တိုင္ မသိလိုက္ခင္မွာပဲ သူငိုေနၿပီ။ သန္း၆၀ ေသာ ညီအစ္ကိုေတြ၊ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြ၊ အားလံုးအတြက္ ငစေန ငိုခဲ့မိတယ္။ ညီမေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူလဲ ငစေန႕လိုပါပဲလား ... သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ .... ဟာ ... သိကၡာေတာ္ရဆရာေတာ္ရဲ႕ မ်က္၀န္းမွာလဲ မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းေနရဲ႕ ... က်န္တဲ့ သူေတြေရာ ... ငစေန အားလံုးကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ လူေတြ အားလံုး ကိုယ့္ထက္ေတာင္ပိုၿပီး သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြးေနၾကတယ္။

..... ဟုတ္ပါတယ္ ... ငစေနတို႕ အဲဒီညက အတူတူငိုခဲ့ၾကတယ္ .....

ထာ၀ရဘုရားသခင္ ေစာင္မေတာ္မူပါေစ ... အာမင္ ။

KL သို႕အလည္တစ္ေခါက္ - ၃

2007-08-28T09:09:00.000+08:00

အခ်ိန္က ည ၉း၃၀ ပဲရွိပါေသးတယ္။ ရထားက ည ၁၁း၃၀မွ လာမွာမို႕လို႕ ပထမေတာ့ ငစေနတစ္ေယာက္ ဘူတာထဲမွာ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္နဲ႕ အေနအထားကို လွည့္ပတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ ဘူတာက ခပ္ေသးေသး၊ ခပ္ေဟာင္းေဟာင္းပါပဲ။ အေပၚထပ္မွာေတာ့ ရံုးခန္းေတြဘာေတြ ရွိမယ္နဲ႕တူပါရဲ႕။ ေအာက္ထပ္မွာေတာ့ အ၀င္၀ကေနၾကည့္ရင္ အေရွ႕တည့္တည့္က ရထား platform ေပၚကိုဆင္းတဲ့ တံခါးပါ။ ဘယ္ဘက္ကိုၾကည့္ရင္ ေဟာခန္းႀကီးရဲ႕အဆံုးမွာ လက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ ေကာင္တာရွိပါတယ္။ အလယ္တစ္ခုလံုးကေတာ့ ခရီးသည္ေတြ နားေနဖို႕ ထိုင္ခံုတန္းေတြျဖစ္ၿပီး ညာဘက္မွာ သက္သာအေရာင္းဆိုင္ေလး တစ္ခုရွိပါတယ္။ သက္သာဆိုင္ရဲ႕ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ရထားနဲ႕ စကၤာပူကို၀င္မယ့္လူေတြအတြက္ immigration office နဲ႕ အေပၚထပ္ကိုတက္တဲ့ ေလွခါးကို ေတြ႕ရတယ္။ ခန္းမတစ္ခုလံုးကို ceiling mounted aircon ေတြ တပ္ထားေပမယ့္ တံခါးေတြ ဖြင့္ထားလို႕လား၊ ဒါမွမဟုတ္ aircon ေတြ အကုန္မဖြင့္လို႕လားေတာ့မသိ၊ လူနည္းေပမယ့္ ေလထုက ခပ္အိုက္စပ္စပ္ရယ္။

travelers' lounge and ticket counter

ပထမေတာ့ ငစေနလဲ ဘူတာထဲမွာပဲ စာဖတ္ရင္းနဲ႕ ရထားထိုင္ေစာင့္ေနေသးတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ပ်င္းလဲပ်င္း၊ ဗိုက္လဲဆာလာတာနဲ႕ အထုပ္ဆြဲၿပီး JB ၿမိဳ႕ထဲကို ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘူတာရံုရဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္မွာရွိတဲ့လမ္းကေန တစ္ဘေလာက္ ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ JB ရဲ႕ ၿမိဳ႕လည္ကို ေရာက္ပါၿပီ။ ၿမိဳ႕လည္ဆိုေတာ့ တစ္ျခားေနရာေတြနဲ႕မတူ ပိုၿပီး သပ္ရပ္ပါတယ္။ လမ္းေတြလဲ ေကာင္း၊ shopping centre ေတြလဲ ေကာင္း၊ ဆိုင္ေတြလဲ အမ်ားႀကီးဖြင့္ထားပါတယ္။ shopping centre ေတြကေတာ့ ည ၁၀ နာရီဆို ပိတ္ၿပီမို႕ ငစေန ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာမွမရွိေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ McDonald ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေတာ့ ဖြင့္ထားေသးတာနဲ႕ ညစာကို Mc ပဲ စားေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ဆိုင္ထဲကို၀င္လုိက္ပါတယ္။ counter မွာ menu ၾကည့္လိုက္တာနဲ႕ မ်က္လံုးျပဳးစရာက စပါတယ္။ Burger နဲ႕ Chicken Nugget ကလြဲလို႕ SG မွာရွိတဲ့ တစ္ျခားဟာေတြ မရွိပါ။ ေကာင္းႏိုးရာရာေလး ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း Grilled Beef Foldover တစ္ခု နဲ႕ အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္နဲ႕ အေအးနဲ႕ စားလိုက္ပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့ ေစ်းကေတာ့ စကၤာပူက ေစ်းရဲ႕ တစ္၀က္သာသာပဲ က်ပါတယ္။ အစားေသာင္းက်န္းေနတာ နာရီကို ၾကည့္မိေတာ့ ည ၁၁း၁၅ ရွိပါၿပီ။ ရထားက ၁၁း၃၅ မွာ လာမွာမို႕လို႕ စားလက္စကို ကမန္းကတမ္း လက္စသတ္ၿပီးေတာ့ ဘူတာကို ျပန္ေျပးရျပန္ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လူေတြအကုန္ platform ကိုဆင္းေနၾကပါၿပီ။ ငစေနလဲ ေရာေယာင္ၿပီး platform ကိုဆင္းလုိုက္ပါတယ္။ platform မွာ ကိုယ္စီးရမယ့္တြဲက ဘယ္နားထိုးမယ္ဆိုတာကို label ေတြျပထားတဲ့အတြက္ ငစေနတစ္ေယာက္ ကိုယ္စီးရမယ့္ တြဲအမွတ္ K2 ထိုးမယ့္ေနရာမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနလုိက္ပါတယ္။ မၾကာပါ ရထားႀကီး ၀င္လာပါၿပီ။ (စုတ္ျပတ္မႈန္၀ါးေနေသာ ပံုအတြက္ သည္းခံေပးၾကပါ)

train approaching to platform 1

ငစေန လက္မွတ္ယူထားတဲ့ Airconed Secondary Class (ASC) ဆိုတာ အေကာင္းစား မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ေအာက္မွာ Economy Class တစ္ခုပဲဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ညရထားမွာက ပထမတန္းထိုင္ခံုေတြအစား အိပ္စင္တြဲေတြ အစားထိုးထားတဲ့အတြက္ အိပ္စင္ မယူခ်င္တဲ့ ငစေနတစ္ေယာက္ ဒုတိယတန္းခံုပဲ ယူလိုက္ရပါတယ္။ ရထားတြဲထဲမွာေတာ့ အေတာ္ေလးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိပါတယ္။ ရထားေပၚမွာ သန္႕ရွင္းေရး၀န္ထမ္းေတြ ရွိၿပီး ဘူတာ တစ္ခါ၀င္လို႕ လူအတက္အဆင္း တစ္ခါလုပ္ၿပီးတိုင္း သန္႕ရွင္းေရးတစ္ခါလုပ္ပါတယ္။ ရထားထိုင္ခံုေတြက တစ္ဖက္တည္းကို မ်က္ႏွာမူထားတာမဟုတ္ပဲ နီးတဲ့ အေပါက္ဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္ထားတာပါ။ တစ္မ်ိဳးေတာ့ ထူးဆန္းေနတာေပါ့။ ႏွစ္ခံုတြဲ ခံုေတြက အလယ္လက္တန္းက ေခါက္သိမ္းလို႕ရေသာ ထိုင္ခံုမ်ားျဖစ္၍ စံုတြဲမ်ားအတြက္ မ်ားစြာ အဆင္ေျပေလသည္။ စံုတြဲမပါေသာ ငစေနအတြက္လဲ ေဘးခံုက လူမရွိသျဖင့္ လက္တန္းေခါက္က တစ္ေယာက္တည္း ႏွစ္ခံုထိုင္ၿပီး အေတာ္ေလး ဇိမ္က်ခဲ့သည္ေပါ့။

inside view of KTM railway car (Airconed Second Class)

KL သို႕ အလည္တစ္ေခါက္ - ၂

2007-08-19T02:10:00.001+08:00

“အလ်င္လိုမွ အေႏွးျဖစ္” ဆိုေသာ စကားမွာ ငစေနအတြက္မ်ား တမင္ရည္ရြယ္ထားေလသလားမသိေပ။ အျမန္ေရာက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ျပႆနာက တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳး တက္ေလသည္။ ဘတ္စ္ကားက တံတားကိုေက်ာ္၍ တစ္ဖက္ကမ္းရွိ မေလး Immigration office အထိသာ ပို႕ေပးေလသည္။ ကိုယ့္အထုတ္ကိုယ္ဆြဲ၍ ေျခက်င္ပဲ ေျပးရတာေပါ့။ Immigration counter ကိုေရာက္ေတာ့ ငစေန ဆိုင္းဘုတ္ကိုၾကည့္သည္။ တစ္ဖက္က Malay Passport Only ဟုေရးထားတာ ေတြ႕ရၿပီး ၀င္တဲ့သူ မရွိေခ်။ ေနာက္ counter တစ္ခုကေတာ့ All Passports ဟုသာ ေရးထားၿပီး လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား တန္းစီ၀င္ေနၾကသည္။ ငစေနလဲ သူမ်ားေနာက္ လိုက္၀င္ၿပီး တန္းစီ counter ေရာက္ေတာ့ immigration officer က မ်က္ႏွာကိုသာ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပေလသည္။ သြားလို႕ရၿပီ ဆိုသည့္သေဘာ။ ငစေနလဲ ေကာင္တာမွ အျမန္လစ္ေတာ့သည္။ အခ်ိန္က ၈း၅၅။ အဲဒီေတာ့မွ ေစာေစာက ကားေပၚတြင္ ေတြ႕ခဲ့သည့္ မေလးလူမ်ိဳးက ငစေန႕ကို လွမ္းေခၚေတာ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ငစေန႕ကို ေကာင္တာကို အျမန္ျပန္သြားၿပီး white card ျဖည့္ရန္ႏွင့္ အ၀င္ တံဆိပ္တံုး ထုရန္ ေျပာေလသည္။ ေသဟဲ့ နႏိၵယ ဟုသာ စိတ္ထဲမွ ေရရြတ္ၿပီး ေကာင္တာကို တစ္ေခါက္ျပန္ေျပးရေလသည္။ အဲဒီေတာ့မွ ဆရာသမား immigration officer က ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ငါက မင္းကို မေလးႏိုင္ငံသားမွတ္လို႕ မၾကည့္ပဲ လႊတ္ေပးလိုက္တာ ဟုေျပာေလသည္။ အားနာသြားေလသလားမသိ၊ သူကိုယ္တိုင္ white card ကိုျဖည့္ေပးၿပီး ဘယ္သြားမလဲ ဘာညာ စပ္စုေလသည္။ ငစေနက KL အထိ သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ငစေန႕ အစ္မ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္၏ မဂၤလာေဆာင္ အခမ္းအနားသို႕ တက္ေရာက္ရန္ျဖစ္ေၾကာင္း စကားစမည္ ေျပာရင္းနဲ႕ ငစေနက JB Station ကို ဘယ္လိုသြားရမလဲ ဟုေမးေသာအခါ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လမ္းညႊန္ေပးေလးသည္။

Johor Baru Railway Station (@ the left side of the road)

၉း၀၀ ျဖစ္ေနၿပီမို႕လို႕ အထုတ္ဆြဲၿပီး ထြက္ေျပးေသာ ငစေန႕ကို ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္က လွမ္းေခၚျပန္ေလသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ custom officer တစ္ေယာက္။ ဟုတ္သားပဲ။ custom မွာ ပစၥည္းစစ္ရဦးမွာေပါ့။ သိပ္ေတာ့ မၾကာပါ။ ပါလာတဲ့ luggage ကို x-ray စက္ထဲ ေကာက္ထည့္ၿပီး ဟိုဘက္ ထြက္လာတဲ့ဘက္က ျပန္ေကာက္ၿပီး ေျပးရတာေပါ့။ immigration office မွထြက္ၿပီး officer ႀကီး လမ္းညႊန္သည့္အတိုင္း underground passage way မွ ျဖတ္၍ အျခားတစ္ဖက္မွ ျပန္ထြက္ေသာအခါ JB ၿမိဳ႕ထဲသို႕ တန္းေရာက္ေလသည္။ ငစေနတစ္ေယာက္ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေတာ့တာေပ့ါ။ ဘယ္သြားလို႕ ဘယ္လာရမွန္းမသိ။ သတိထားမိတာတစ္ခုက JB သည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ အေတာ္ တူသည္ ဟူေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ အေဆာက္အဦႀကီး ႏွင့္ ထိုေနရာတစ္၀ိုက္သည္ တစ္ကယ့္ ရန္ကုန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေရွ႕ႏွင့္ ဆင္တူသည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ရင္း ငစေန အထုတ္ဆြဲကာ အျမန္ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ဘယ္သြားရမွန္းမသိေတာ့ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ခဏခဏ ေတြ႕ဖူးတာတစ္ခုကို လုပ္လုိက္သည္။ ဓါတ္ဆီဆိုင္ႏွင့္ တြဲထားေသာ 7-11 ဆိုင္ထဲကို၀င္ၿပီး လမ္းေမးျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္တာမွ အေရာင္းစာေရးေလးမ်ားက ရယ္၍ ဆိုင္ေရွ႕မွ အေဆာက္အဦႀကီးမွာ JB Railway Station ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့မွ ငစေနလဲ ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ ျပန္ထြက္လာရတာေပါ့။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ တစ္ျခားအေဆာက္အဦဟုတ္ရိုးလား ငစေန ေစာေစာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းႏွင့္တူသည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိေသာ အေဆာက္အဦျဖစ္ေနေတာ့သည္။

JB Station night view

ဘူတာရံုထဲ ကေသာကေမ်ာ ေျပး၀င္ၿပီး လက္မွတ္ေကာင္တာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမေတာ့ "Closed" ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးက ငစေန႕ကို ႀကိဳဆိုေနပါတယ္။ အခ်ိန္က ၉း၁၀ ရွိေနပါၿပီ။ ငစေနလဲ အေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားရပါေတာ့တယ္။ စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ ေကာင္တာထဲမွာ လူအရိပ္အေျခ ေတြ႕လိုက္တာနဲ႕ ေကာင္တာနားကို အေျပးေလးသြားၿပီး “can i get a ticket to Kajang?” လို႕ ကမန္းကတမ္း လွမ္းေမးရပါတယ္။ လက္မွတ္ အေရာင္းစာေရးရဲ႕ "which type of seat?” လို႕ ေမးလိုက္တဲ့ စကားသံအဆံုးမွာ ငစေနတစ္ေယာက္ ၀မ္းသာလံုး ဆို႕မသြားေအာင္ကို မနည္း သတိထားလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေကာင္တာပိတ္သြားေပမယ့္ လက္မွတ္ေရာင္းေပးတဲ့ ၀န္ထမ္းကို အခါခါ ေက်းဇူးတင္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ "Airconed Secondary Class" (ASC) ခံုတစ္ခံုကို RM27 ေပးၿပီး ၀ယ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ငစေနတစ္ေယာက္ ၿပံဳးႏိုင္သြားပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့မွပဲ ဘူတာရံုထဲက ခံုမွာထိုင္ၿပီး ငစေနတစ္ေယာက္ ယူလာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး စစ္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ပစၥည္း စစ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ငစေနတစ္ေယာက္ ဒုတိယံမၼိ ေသဟဲ့နႏၵိယ ကို ေအာ္မိျပန္ပါၿပီ။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ၊ ကိုရဲ၀င္းတို႕ လြဲခ်က္ကေတာ့ camera, phone charger,film နဲ႕ battery ေတြထည့္ထားတဲ့ အိတ္ ဘယ္နားထားခဲ့မွန္း မသိတာပါပဲ။ ေျပးရင္းလႊားရင္းနဲ႕မ်ား က်က်န္ခဲ့လား။ SG ကအထြက္ baggage check မွာမ်ား အိတ္လိုက္ က်န္ခဲ့သလားနဲ႕ စိတ္ေတြ ပူရျပန္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသကၤာတာနဲ႕ အိမ္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ room-mate ကို လွမ္းဖုန္းဆက္ ေမးလိုက္ေတာ့မွ .... ဟုတ္ကဲ့ပါ။ သေကာင့္သားအိတ္က ငစေန႕ အိပ္ယာေပၚမွာ အခန္႕သား သီတင္းသံုးေနေၾကာင္း room-mate ဆီက သတင္းစကား ၾကားရပါေတာ့တယ္။ စာရႈသူမိတ္ေဆြ၊ အခုေလာက္ဆိုရင္ သေဘာေပါက္ေလာက္ေရာေပါ့။ အခု တင္ေနတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြထဲမွာ မႈန္တုန္တုန္ ၀ါးတားတာား ဓါတ္ပံုေတြကလြဲရင္ က်န္တဲ့ ၾကည္လင္ျပတ္သားေနတဲ့ပံုေတြက အခု ဒီစာေရးေနတဲ့အခ်ိန္က်မွ အင္တာနက္ထဲကေန လိုက္ရွာ၊ လိုအပ္သလို ျဖတ္ေတာက္ၿပီး ျပန္တင္ထားရတဲ့ပံုေတြ ျဖစ္ေလသတည္းေပါ့ဗ်ာ။ Camera ေတြက်န္ခဲ့ေတာ့ ဖုန္းမွာပါတဲ့ camera ေလးနဲ႕ပဲ ဟိုေလွ်ာက္ရိုက္ ဒီေလွ်ာက္ရိုက္လုပ္ခဲ့ရတယ္။ 1.3 mega pixels ဆိုေတာ့ အားမရလွဘူးေပါ့။ သီခ်င္းနားေထာင္လို႕ေကာင္းေအာင္ music phone ၀ယ္ခဲ့တဲ့ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခုမွ ျပန္ၿပီး အျပစ္ေတြ တင္ေနမိေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။

KL သို႕ အလည္တစ္ေခါက္ - ၁

2007-08-18T00:11:00.000+08:00

ငစေနတစ္ေယာက္ ခရီးသြားမွတ္တမ္းမ်ားကို ဖတ္ရတာ အေတာ္၀ါသနာပါေလသည္။ ကင္း၀န္မင္းႀကီးရဲ႕ အဂၤလန္သြားမွတ္တမ္း ကစလို႕ အန္တီ ပတၱျမားခင္ ရဲ႕ မမေရ ဆိုၿပီး အစခ်ီတတ္တဲ့ “သႏၱာစမ္းမွ အလြမ္းစာ”၊ မနန္းစိုး ရဲ႕ ခရီးသြားမွတ္တမ္းမ်ား အဆံုး အကုန္ဖတ္ေလ့ရွိသည္။ သေဘာအက်ဆံုးကေတာ့ ဗိုလ္ဗကိုရဲ႕ “ေယးလ္တကၠသိုလ္ခရီးသည္” ႏွင့္ ဗိုလ္ဗလ၏ “လြတ္လပ္ေရးခရီးတစ္ေထာက္”။ ခရီးသြားမွတ္တမ္း ဖတ္ရတာ ေရးသူ ေတာ္လွ်င္ေတာ္သလို စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္ ထိုေနရာသို႕ ေရာက္ေနသလို ခံစားရေစသည္။ ငစေနလဲ အားက်မခံ ေရးၾကည့္ဦးမွ လို႕ အားခဲထားတာ ၾကာၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဦးအရိုင္းတို႕ ပ်က္လံုးလိုေပါ့ “က်န္းမာေရးကလဲမေကာင္း၊ က်န္းမာေရးေကာင္းျပန္ေတာ့လဲ လုိအင္ဆႏၵက မျပည့္” ဆိုတာလိုမ်ိဳး ခရီးက ထြက္ခဲသည္။ ထြက္မယ့္ထြက္ေတာ့လဲ အလုပ္ကိစၥေတြႏွင့္သာ ဆိုေတာ့ ဘာမွ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ မက်န္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လကေတာ့ Malaysia ႏိုင္ငံ Kuala Lampur ၿမိဳ႕ကို အလည္တစ္ေခါက္ ေရာက္ခဲ့သည္။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥ နဲ႕ အလည္အပတ္နဲ႕ ေပါင္းၿပီး ခရီးထြက္တာျဖစ္လုိ႕ မွတ္တမ္းေလးတစ္ခုေတာ့ ေရးလိုက္မဟဲ့ လို႕ အားတင္းမိသည္။ အစ္မေမၿငိမ္းလို ဘယ္စာေစာင္ကမွ လက္မခံလဲ ကိုယ့္ blog ထဲကိုယ္တင္မွာေပါ့ လို႕ေတာ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားရသေပါ့။ (မႏိႈင္းေကာင္း မႏိႈင္းရာေတြ သြားႏိႈင္းေနျပန္ၿပီ။ အစ္မစာေတြက ေကာင္းလြန္းလို႕ စာေစာင္ေတြက လက္မခံရဲတာ။ နင္ေရးတာက ဘာမို႕လို႕တုန္း)။

Petronus Twin Tower taken from Presidential State Room of Hotel Istana

ငစေနတစ္ေယာက္ ဒီခရီးကိုသြားဖို႕ အေတာ္ေလး စိတ္အားထက္သန္မိေလသည္။ အားသန္ဆို တစ္သက္လံုးေနမွ တစ္ေခါက္သာ ေတြ႕ဖူးေသာ အေဒၚႏွင့္ အစ္မ၀မ္းကြဲ ၄ေယာက္ကို ေတြ႕ရမည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ပထမဆံုး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း သြားရမည့္ခရီး ျဖစ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အေတာ္ေလး စိတ္လႈပ္ရွား ေနမိသည္။ မသြားခင္ တစ္လေလာက္ကတည္းက ႀကိဳတင္၍ ရထားလက္မွတ္ကို online မွ ႀကိဳတင္ ၀ယ္ယူထားျခင္း၊ လိုအပ္မည္ထင္သည့္ ပစၥည္းမ်ား ၀ယ္ယူစုေဆာင္းျခင္းတို႕ႏွင့္ မအားလပ္ရေအာင္ ရွိေနေလသည္။ တစ္ကယ္တမ္းက်ေတာ့ ငစေနဆိုတာ ဘာမို႕တုန္း ... သူငယ္ခ်င္းမ်ားက “ရဲ၀င္း” ဟု အႏြတၱသညာ ခ်ီးျမွင့္ခံထားရတဲ့ေကာင္ပဲဟာ ... မလြဲပဲ ဘယ္ေနပါ့မတုန္း။ ပထမဆံုးအလြဲက ရထားလက္မွတ္ထုတ္ဖို႕ ေမ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သတိရလို႕ booking confirmation ကိုထုတ္ၾကည့္ေတာ့ လက္မွတ္ထုတ္ရမယ့္ ေနာက္ဆံုးရက္က ေက်ာ္ေနၿပီ။ ရထားဘူတာကို ကမန္းကတန္း ဖုန္းဆက္ေတာ့ မရေတာ့ပါတဲ့။ သြားမယ့္ရက္မွ လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး စီးသြားပါ ဆိုၿပီးေတာ့ပဲ အေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။ ရံုးက ခြင့္ယူလိုက္တာက ဗုဒၶဟူးေန႕ကေန တနဂၤေႏြေန႕အထိပါ။ ဒါေပမယ့္ အဂၤါေန႕ ညေန ရံုးဆင္းတာနဲ႕ သြားမယ္ဆိုၿပီး ရည္ရြယ္ထားတာေၾကာင့္ ရံုးဆင္းတာနဲ႕ လက္မွတ္၀ယ္ဖို႕ Tanjong Pagar မွာရွိတဲ့ KTM Railway Station ကို တန္းေျပးရပါတယ္။ ရထား အခ်ိန္စာရင္းအရေတာ့ SG ကေန ည ၁၀း၃၀ မွာ ထြက္တဲ့ ရထားက JB ကို ည ၁၁း၃၅ မွာ ၀င္မွာျဖစ္ၿပီး အဲဒီကေန KL ကို ေနာက္ေန႕မနက္ ၆း၃၅ မွာ ၀င္မယ္ လို႕ ေရးထားပါတယ္။

KTM Railway Station @ Tanjong Pagar

Singapore ကေန KL အထိကို ရထား တိုက္ရိုက္ ေပါက္ပါတယ္။ တစ္ရက္ကို အနည္းဆံုး ၃စီး ပံုမွန္ထြက္ေလ့ရွိသည္။ ငစေန႕ ခရီးစဥ္က Singapore တစ္ဖက္ကမ္း Johor Baru ကို ကားနဲ႕သြားၿပီး JB ကေနတစ္ဆင့္ ရထားေျပာင္းစီးရန္ျဖစ္ေလသည္။ JB ကို ေရာက္ဖူးခ်င္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ ရထားကို JB ကေန စစီးရင္ လက္မွတ္ေစ်းက တစ္၀က္ေလာက္ သက္သာတာက တစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ေလသည္။ KTM Station ကိုေရာက္ေတာ့ ျပႆနာတက္ေတာ့သည္။ JB မွ ငစေန႕ အေဒၚေနေသာ Kajang (KL မေရာက္မီ တစ္ဘူတာအလို) အထိ လက္မွတ္ေပးပါ ဆိုေသာအခါ S$27 က်ပါသည္ ဟုဆိုေလသည္။ ငစေန online မွာ booking လုပ္တုန္းကေတာ့ RM27 (S$12) သာ။ ယခု ၂ ဆေက်ာ္ကြာေနေသာအခါ ငစေန complaint တက္ေတာ့သည္။ လက္မွတ္ေရာင္းက အဲဒီေစ်းနဲ႕လိုခ်င္ရင္ JB Station ကေန ၀ယ္စီးပါဟု အႀကံျပဳေလသည္။ ၾကားရက္မို႕လို႕ လက္မွတ္မရမွာ မပူပါနဲ႕။ ရထားက အေခ်ာင္ႀကီးပါ ဟု အားေပးေလေသာအခါ ငစေနလဲ သူ႕အႀကံအတိုင္း လိုက္နာရန္ သေဘာတူရတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာသမားက Ticket counter က ည ၉ နာရီ ပိတ္မွာမို႕ အမွီသြားရန္လိုေၾကာင္း ထပ္ကြန္႕ေသာအခါ ငစေန ဗ်ာမ်ားရေတာ့သည္။ နာရီၾကည့္္လိုက္ေတာ့ ၆း၁၅။ ငစေန ဘတ္စ္ကား မေစာင့္ႏိုင္၊ အိမ္ကို Taxi တစ္စီးတားၿပီး လစ္ရေတာ့သည္။ SG မွာ ညေန ၅ နာရီခြဲမွာ ၇ နာရီခြဲၾကားအခ်ိန္မွာ တစ္ကယ့္ rush hour ျဖစ္ေလသည္။ ငစေနတစ္ေယာက္ ျမန္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ traffic jam ၾကားထဲတြင္ ပိတ္မိၿပီး ပံုမွန္ ၁၅ မိနစ္ခန္႕သာ ၾကာရမည့္ခရီးကို နာရီ၀က္ေက်ာ္ ကားေပၚမွာ ထိုင္လုိက္ရေလသည္။

Woodlands MRT Station & Regional Interchange

950 Cross border service at Woodlands regional interchange

Causeway bridge that connect Singapore with mainland Asia

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၆း၄၀။ ဘာမွမစဥ္းစားႏိုင္၊ ေရကို ကမန္းကတန္းခ်ိဳး တနလၤာေန႕ ညကတည္းက ျပင္ထားေသာ အထုတ္အပိုးကို ေကာက္ဆြဲဲၿပီး အိမ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းရွိ MRT Station ကို ေျပးရေတာ့သည္။ MRT စီး၍ မေလးနယ္စပ္နားရွိ Woodlands အထိသြား။ ထိုမွတစ္ဆင့္ မေလးနယ္စပ္ကို ျဖတ္သြားေသာ 950 CBS (Cross Border Service) ကိုထပ္စီးလွ်င္ Woodlands checkpoint သို႕ ေရာက္ေလသည္။ Woodlands checkpoint သို႕ေရာက္ေသာအခါ ည ၈း၃၀။ ကမန္းကတမ္း Immigration counter မွာ တန္းစီ၊ အထြက္ျပၿပီး၊ ICA ရံုးအျပင္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ငစေန တိုင္ပတ္ေတာ့သည္။ အထြက္ဘက္တြင္ မေလးႏွင့္ စကၤာပူၾကားကို ဆက္ထားေသာ တံတားကိုေက်ာ္ရန္ ေစာင့္ေနေသာ ကားမ်ားမွာ အမ်ားႀကီး ဘယ္ကားေပၚ တက္လို႕တက္ရမွန္းမသိ။ ေနာက္ဆံုး ေမာင္ေပါက္က်ိဳင္းထံုး ႏွလံုးမူကာ ေတြ႕သမွ်လူ ေလွ်ာက္ေမးရေတာ့သည္။ ပထမ Automatic Machine Pistol ကိုယ္စီကိုင္ၿပီး ခန္႕ခန္႕ႀကီး ရပ္ေနၾကေသာ စကၤာပူ ရဲမ်ားကို သြားေမးေတာ့ ဟိုဘက္မွာ ဟု လမ္းညႊန္သျဖင့္ သူတို႕ ညႊန္ျပရာ ဘက္ကို ေျပးရေတာ့သည္။ အခ်ိန္က ၈း၅၀။ ေတြ႕ရာ ကားတစ္စီးေပၚ (170 CBS) ေကာက္တက္ၿပီးေတာ့မွ ဒီကားက ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ေရာက္မေရာက္ ေဘးကလူကို ေမးရေတာ့သည္။ သေဘာေကာင္းေလေသာ စကၤာပူႏိုင္ငံသား မေလးလူမ်ိဳးက ငစေန သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ေရာက္ေၾကာင္း confirm လုပ္ေလသည္။

ဆက္ရန္ .....