ထြက္ေျပးျခင္း

ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ေျပးေနပါတယ္။ online ကိုေရာက္တိုင္း ၾကားရတဲ့ သတင္းေတြက တစ္ခုၿပီးတစ္ခု စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြခ်ည္းမို႕ ခုေလာေလာဆယ္ ၀င္း၀င္းလတ္ စာတစ္အုပ္နဲ႕ online ကို ကန္ေတာ့ဆြမ္းေလာင္းထားပါေၾကာင္း။

အိမ္နီးနားခ်င္း ...

အခုေခတ္ လူေနမႈဘ၀က အရင္ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ႏွင့္ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့၊။ ေနမႈပံုစံက အေတာ္ေလးေျပာင္းလဲသြားၿပီ။ လူေတြက သီးသန္႕ဆန္လာၾကသည္။ မိသားစု၀မ္းေရးအတြက္ တက္ညီလက္ညီ ရုန္းလာရသည္။ ကေလးေတြဆိုလဲ ေက်ာင္းဆင္းရင္ သြားလိုက္ရတဲ့က်ဴရွင္ ... အေတာ္မ်ားမ်ား ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္း ဂရုမစိုက္မိတာ အဆန္းမဟုတ္ေတာ့။ ငစေနတို႕ ေနေသာလမ္းမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လမ္းမႀကီးမ်ား စာရင္း၀င္ လမ္းတစ္လမ္းျဖစ္သည္။ ၁၉၉၀ တြင္ ၄ လမ္းသြား လမ္းမႀကီးအျဖစ္ အဆင့္ျမွင့္တင္ ေဖာက္လုပ္ထားေသာ လမ္းျဖစ္သည္။ ထူးျခားသည္မွာ လမ္း၏ တစ္ဖက္ျခမ္းတြင္သာ လူေနအိမ္မ်ားရွိ၍ အျခားတစ္ဖက္ျခမ္း၌ ေက်ာင္း၊ ေဆးရံု၊ ဘုရားေက်ာင္းမ်ားသာ အဓိက ရွိေလသည္။ အရင္တုန္းကဆို ကန္ေတာ္ႀကီးထိပ္မွ စ၍ ေက်ာက္ေျမာင္းလမ္းဆံု အထိ အိမ္တိုင္းလိုလို ငစေနတို႕ မသိေသာအိမ္ မရွိသေလာက္ပင္။ ျခံအမ်ားစုကလဲ ၿခံႏွင့္ ၀င္းႏွင့္ လံုးျခင္းအိမ္မ်ား သာျဖစ္၍ ဘယ္အိမ္ ဘယ္သူေနသည္ဆိုတာ တန္းကနဲ သိႏိုင္သည္။

ကန္ေတာ္ႀကီးဘက္မွ လမ္းအတြင္းသို႕ ၀င္လာပါက မအူကုန္း လမ္းက်ယ္ ထိပ္မွ တိုက္မွာ ယခင္ ခႏၵာသုခ ေသြးေဆးတိုက္ ပိုင္ရွင္မ်ား ေနသြားေသာ တိုက္ျဖစ္ၿပီး ယခု မ်က္စိအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ သူ႕ျခံေဘးတြင္ မအူကုန္းရပ္ကြက္တြင္းမွ အိမ္တခ်ိဳ႕။ ၿပီးလွ်င္ ငစေန႕ ဦးေလးမ်ား၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေနေသာၿခံ၊ ထို႕ေနာက္ ပုဏၰားၿခံ (ေနထိုင္သူ အမ်ားစုမွာ က်ဴးေက်ာ္မ်ားျဖစ္ၿပီး ပုဏၰားကုန္းရပ္ကြက္ ဟု ေခၚသည္)။ ထိုေနရာႏွင့္ ေဘးခ်င္းကပ္လွ်က္က ၿခံအလြတ္တစ္ခု၊ အရိုးကုန္းလမ္းက်ယ္ကို ေက်ာ္လိုက္ပါက ပန္းရိုးမ ကေဖး၊ ဗလ စက္မႈလက္မႈလုပ္ငန္း၊ ဗလႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေဆးရံုႀကီးႏွင့္ ကပ္လ်က္ၿခံမွာေနတာက Aunty Joyce (ေတးသံရွင္ ႏြဲ႕ယဥ္၀င္း) ဗလႏွင့္ေဘးခ်င္းကပ္လွ်က္က ခြဲစိတ္အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီး၏ၿခံ။ ထို႕ေနာက္ မီးရထား တိုင္းဆရာ၀န္ႀကီး၏ၿခံ။ ထိုေဘးက ေတးသံရွင္ စိမ္းမို႕မို႕ ေနေသာၿခံ၊ (မႏွစ္က သိန္း ၄၀၀၀ နဲ႕ ေရာင္းလိုက္သတဲ့)။ ၿပီးလွ်င္ ငစေန႕ အစ္မ၏ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေနေသာၿခံ၊ ကပ္လ်က္ၿခံက မွန္ကုန္သည္ သူေဌးႀကီး၊ ၿပီးလွ်င္ ေတးသံရွင္ ကိုခင္ေမာင္ထူး၊ သူတို႕ေဘးက အေမတို႕ တီခ်ယ္ႀကီးေဒၚၾကည္ၾကည္၊ ၿပီးလွ်င္ ပံုႏွိပ္တိုက္ပိုင္ရွင္ ဦးစိုး၀င္း၊ ေဘးၿခံက ဦးစိုး၀င္းေယာက္ဖ၊ ေရႊသံစဥ္ေတးဂီတ၀ိုင္းမွ ဂီတမွဴး ကို၀င္းေမာ္ တို႕ၿခံ၊ ထို႕ေနာက္ “ရသာရံု” ကား body shop။ သူႏွင့္ကပ္လွ်က္က က်ိဳင္းတံုကေဖး (က်ိဳင္းတံုကေဖးမွာ ထိုစဥ္က ယေန႕ ေမာ္ဒန္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ နာမည္ႀကီးသလုိ နာမည္ႀကီးခဲ့ေသာ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ျဖစ္သည္)။ က်ိဳင္းတံုမွ ဆက္လာလွ်င္ “ရသာရံု” ပိုင္ရွင္၏ ဖခင္ ဦးလွေမာင္၏ၿခံ။ ၿပီးလွ်င္ ငစေနတို႕ၿခံ၊ လမ္းဆံုမေရာင္ခင္ တြင္ခံုစက္ရံု၊ တြင္ခံုႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေရတပ္မွ ဗိုလ္မွဴးႀကီးမင္းသိမ္း (ထိုစဥ္က ေရေက်ာင္းသိပၸံေက်ာင္းအုပ္ႀကီး)၊ စသည္ျဖင့္ လမ္းမ ရွည္ႀကီးတစ္ခုလံုး မသိသူ မရွိသေလာက္ပင္ျဖစ္သည္။

ယခုေနာက္ပိုင္း တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ကန္ထရိုက္တိုက္မ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳေပၚလာသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ၿခံမ်ားကိုေတာ့ ေဆြမ်ိဳးေပါက္ေဖာ္မ်ားက ၀ယ္ယူလိုက္ၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ပိုင္း ဘယ္အိမ္မွာ ဘယ္သူေနတယ္ဆုိတာ သိဖို႕ ခဲယဥ္းလာသည္။ တစ္လမ္းလံုးမေျပာနဲ႕ ကိုယ္ေနတဲ့ တိုက္မွာေတာင္ ဘယ္အခန္းက ဘယ္သူဆိုတာ မသိၾကေတာ့။ လူေတြ ၿမိဳ႕ျပ ဆန္လြန္းလာသည္။ စည္းလံုးမႈ နည္းလာသည္။

to be continue ...

စိတ္ကူး ၁

re-awakening of Rick Van Winkle

ခုခ်ိန္မွာ လုပ္ခ်င္ေနတာ တစ္ခုရွိသည္။ ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းေနလိမ့္မည္။ ေက်းလက္က ေတာသားတစ္ေယာက္ကို သြားရွာ၊ (အေတာ္ေလး ေခါင္တဲ့ေနရာက ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမည္)။ သူမသိေအာင္ ေမ့ေဆးေပး၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားေအာင္ လုပ္ၿပီး Singapore က Orchard Road ဒါမွမဟုတ္ New York က Times Sqare လို ေနရာမ်ိဳးမွာ သြားခ်ေပးထားလုိက္ခ်င္သည္။ သူ အိပ္ယာက ႏိုးလာတဲ့အခါမွာ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ ဘယ္လို ခံစားခ်က္ေတြ ေပၚလာမလဲလို႕ ၾကည့္ခ်င္မိသည္။ တစ္ဆက္တည္း Rick Van Winkle ကို သတိရမိသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေတာင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္ေနာက္ ျပန္ႏိုးလာေတာ့ သူဘယ္လို ခံစားရမလဲ။

ေန႕လည္က အဲဒီအေတြးကို အခု ဆက္ေတြးရင္းနဲ႕ ငစေန မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ တစ္ျခားမဟုတ္၊ ခုမွ ေသျခာစဥ္းစားမိသည္က သူကိုယ္တိုင္ပင္ Rick Van Winkle ျဖစ္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္သာ မကေသး ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လူငယ္လူရြယ္မ်ားလဲ Rick Van Winkle မ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။ သူတို႕ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ နီးပါး အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ၾကသည္။ ရုတ္တရက္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ျပင္ပသို႕ ေရာက္လာေသာအခါ သူတို႕ ရုတ္တရက္ လန္႕ႏိုးလာေသာအခါ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ကိုယ္ႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ ကြာဟေနခဲ့ေလၿပီ။

ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ နည္းပညာ။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ အတတ္ပညာ။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ စိတ္ဓါတ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ စီးပြားေရး ... ... အားလံုးသည္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ။ ႏွစ္ ၂၀ ၾကာေသာအခါ Rick Van Winkle ၏ အ၀တ္အစားမ်ား စုတ္ျပတ္ ေဆြးျမည့္ေနသကဲဲ့သို႕ သူတို႕၏ စိတ္ဓါတ္မ်ားသည္လည္း စုတ္ျပတ္ေဆြးျမည့္ ေနခဲ့သည္။ Rick Van Winkle ၏ ေသနတ္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ အိုမင္းေနသကဲ့သို႕ သူတို႕၏ နည္းပညာမ်ားသည္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ စာ အိုမင္းေနၾကၿပီ။ Rick Van Winkle ကေတာ့ ႏွစ္ ၂၀ အၾကာတြင္ ႏိုးထ ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဆက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကသူမ်ား အႏွစ္၂၀ တြင္ ႏိုးထႏိုင္ပါ့မလား။ ႏိုးထလာၾကသူမ်ား အႏွစ္ ၂၀ စာခရီးကို အမွီလုိက္ႏိုင္ပါ့မလား။ ငစေနတစ္ေယာက္ ေတြးရင္းနဲ႕ ရင္ေမာမိပါေတာ့သည္။

ဖ်က္မရေသာ အတိတ္ ၄ - မုန္တိုင္းအစ (အပိုင္း - ၂)

အဲဒီ ၁၉၈၈ ႏွစ္စပိုင္းမွာပဲ ငစေန႕ အေဖ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ဖို႕ “၁ ႏွစ္ပဲ သြားေပးပါ၊ ျပည့္တာနဲ႕ ခ်က္ျခင္းျပန္ေခၚပါ့မယ္” ဆိုတဲ့ ၀န္ႀကီးရဲ႕ ႏႈတ္ကတိနဲ႕အတူ အမိန္႕စာက်လာတယ္။ ရိုင္းရိုင္းေျပာရရင္ မေကာင္း ေက်ာင္းပို႕၊ မျပန္လမ္းကို ပို႕တာေပါ့။ အဲဒီတုန္္းက ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ရဲ႕ အေျခအေနက လံုး၀ KIA ရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ၊ ျမန္မာ အစိုးရ ဆိုတာ ဟန္ျပသက္သက္ထားတာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖကေတာ့ ပို႕တဲ့ေနရာကို ေရာက္ေအာင္သြားပါတယ္။ ေပးတဲ့တာ၀န္ကိုလဲ ေက်ေအာင္ ထမ္းခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ၂ လ၃လ လံုး၀ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတာမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တတ္တယ္။

အေဖနဲ႕ ပက္သက္လို႕ ရယ္စရာတစ္ခု ၾကားျဖတ္ၿပီး ေျပာရဦးမည္။ တစ္ခါ ဆိုဗိယက္ ျပည္ေထာင္စုမွာ က်င္းပတဲ့ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အလုပ္သမားေန႕အခမ္းအနား ကို တက္ေရာက္ဖို႕ အေဖ၊ အလုပ္သမား ၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးနဲ႕ တစ္ျခား အဖြဲ႕၀င္ ၄ ေယာက္ေလာက္ Moscow ၿမိဳ႕ကို ထြက္ခြာသြားၾကတယ္။ ေနာက္ေန႕ ဆိုဗီယက္ ႏိုင္ငံ ေန႕စဥ္သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ “အလုပ္သမားေန႕ အခမ္းအနား တက္ေရာက္ရန္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ေရာက္ရွိလာျခင္း” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေလယာဥ္ေလွခါးထိပ္ကေန ဆင္းလာတဲ့ အေဖ့ပံုႀကီးက ၿပံဳးၿဖီးၿဖီးနဲ႕ရယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ အိမ္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ရႈပ္ရွက္ခပ္ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ တစ္အိမ္လံုးလဲ အေမႊခံရေသးတယ္။ ေနာက္ေန႕ သတင္းစာမွာ အမွားျပင္ဆင္ခ်က္ ပါလာမွပဲ အဲဒီကိစၥ ၿပီးေတာ့တယ္။ ျဖစ္တာက “ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ” ဆိုတာနဲ႕ မွားေရးတာေလ။ အေဖတို႕က လုပ္လိုက္ရင္ အရာရာနဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင္း။ ဒါေပမယ့္ အခု ျပန္စဥ္းစားမိတာက အဲဒီတုန္းက အတူသြားတဲ့ ၀န္ႀကီးနဲ႕ တစ္္ျခား အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕အိမ္ကို ဘာျဖစ္လို႕ အရွာမခံရတာလဲလို႕။ အင္းေလ ... ျဖစ္ႏိုင္တာက သတင္းစာက ပံုမွာ ငစေန႕ အေဖပံုပဲပါၿပီး က်န္တဲ့သူေတြပံု မပါလို႕ေနမွာေပါ့။

ဇြန္လ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင့္ေတာ့ ငစေန ပထမတန္း ကိုတက္ရၿပီေပါ့။ ဇူလိုင္လ၊ မိုးမရြာတဲ့ ရက္တရက္ ရုတ္တရက္ ေက်ာင္းေစာဆင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမက ေက်ာင္းသားေတြကို အကုန္ျပန္မလႊတ္ေပး။ အိမ္က လာႀကိဳမွ လႊတ္ေပးတယ္။ ပံုမွန္ဆိုရင္ ငစေန႕ အေမရံုးက ေက်ာင္းနဲ႕ တစ္လမ္းတည္း၊ ေက်ာင္းဆင္းရင္ ငစေနတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ အေမ့ရံံုးေပၚကို တက္သြားေနက်။ ဒီေန႕ ဘယ္လုိျဖစ္တာပါလိမ့္လို႕ ငစေန စိတ္ပူလာတယ္။ ခဏေနေတာ့ ငစေန႕နာမည္ကို ေခၚသံၾကားလို႕ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ငစေန႕ ဘႀကီး (အေဖ့အစ္ကိုႀကီး) ကိုေတြ႕လိုက္တယ္။ “ေဟ့ေကာင္ - ငါမင္းကို လာႀကိဳတာ။ ျပန္ရေအာင္” လို႕ ဘႀကီးကေျပာတယ္။ ဘႀကီး နဲ႕လိုက္သြားေတာ့ ဘႀကီးရဲ႕ ကားေပၚမွာ ငစေန႕ အေမကလဲ ေစာင့္ေနတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမက ေျပာတယ္။ ငစေနတို႕ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လိုက္ၿပီတဲ့။ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဖြင့္မလဲဆိုတာလဲ မသိေသးဘူးတဲ့။

အစကေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္တယ္ဆိုလို႕ နည္းနည္း ေပ်ာ္သလို ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္္ လူႀကီးေတြရဲ႕ အရိပ္အခ်ည္ကို ၾကည့္ၿပီး တစ္ခုခု လြဲေနတယ္လို႕ ထင္မိတယ္။ ဟိုတစ္ေလာကေလးတင္ တကၠသိုလ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြကို လံုထိန္းတပ္ဖြဲ႕ေတြက ေသနတ္နဲ႕ ပစ္သတ္တယ္၊ ဒုတ္နဲ႕ ရိုက္သတ္တယ္၊ ေရႏွစ္သတ္တယ္လို႕ လူႀကီးေတြေျပာတာ တစ္စြန္းတစ္စ ၾကားမိေသးသည္။ ခု ေက်ာင္းေတြပိတ္ၿပီတဲ့။ အိမ္ကို လူေတြ အ၀င္အထြက္ မ်ားေနၾကသည္။ ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိ။

တစ္ခုေလာက္ ၾကားျဖတ္ၿပီး ေရးပါရေစ။ အခု ေရးရင္းနဲ႕ ၁၉၈၈ အေရးအခင္း အေၾကာင္းကို ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခ်လိုက္တဲ့ စာေတြက ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳေတြ႕ရတာ ၾကားသိရတာေတြကိုပဲ ျပန္ေရးတာပါ။ လက္ေတြ႕ အျဖစ္မွန္က ဒါမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူးလို႕ ဆိုလာသူေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ေျပာပါရေစ ... ၾကည့္တဲ့ေနရာ မတူလို႕ အျမင္မတူတာပါလို႕။ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္မ၀င္စားပါ။ ကိုေစးထူး blog ထဲမွာ ေရးထားသလိုပဲ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ စြပ္က်ယ္တစ္ထည္ပါ။