Call The Police

ဟီး ... "တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေပၚလို႕လာ ငါသာမင္းေလာင္း ထီးျဖဴေဆာင္း" ဆိုတာေလာက္ေတာ့ မဆိုးေသးဘူးနဲ႕တူပါရဲ႕။ ၄ လေလာက္ ေပ်ာက္ၿပီး ျပန္ေပၚလာျပန္ပါၿပီ။

ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ဒီေန႕ ရံုးမွာလြဲခဲ့တဲ့အလြဲေလးတစ္ခုပါ။ ညတုန္းက အိပ္ကာနီးေလးမွာ ေဘးခန္းကလင္မယား အေသသတ္ၾကပါတယ္။ အျပင္ထြက္လုိက္ အထဲဝင္လိုက္ ထုရိုက္ႏွက္သံေတြနဲ႕ ဆူညံအိပ္မရတာနဲ႕ ေနာက္တစ္ခါ အသံထြက္လာလို႕ကေတာ့ ငါရဲအေခၚပဲဆိုၿပီး ဖုန္းကိုအဆင္သင့္ကိုင္ထားပါတယ္။ ဒင္းတို႕ပဲကံေကာင္းေလသလားေတာ့မသိ၊ ဖုန္းဆက္ပါေတာ့မယ္ဆိုမွ အသံၿငိမ္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲကၽြန္ေတာ္လဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ရဲေခၚမယ္ဆိုတာက စိတ္ထဲမွာဘယ္လိုစြဲက်န္ေနမွန္းမသိလိုက္ဘူး။

ရံုးေရာက္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရင္နဲ႕ (မရို႕မေသ) အေပါ့အပါးသြားခ်င္လာတာနဲ႕ အိမ္သာသြားတက္ၿပီး ေရဆြဲအခ်မွာ ေရသန္႕ပိုက္က ေရယိုေနတာေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ သန္႕ရွင္းေရးအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကိုေခၚၿပီး "Call the police, the pipe is leaking" လို႕ေျပာခ်လိုက္ပါတယ္။ :D သန္႕ရွင္းေရးေကာင္ေလးက ကိုယ့္ကို ျပဴးၾကည့္ၿပီးက်န္ခဲ့တာကို ဒီေကာင္ ဘာေၾကာင္ေနလဲမသိဘူး။ အဂၤလိပ္လိုမွ နားလည္ရဲ႕လားမသိဘူး ဘာညာနဲ႕ ပြစိပြစိ လုပ္လာၿပီးေတာ့မွ လက္ေဆးေနရင္းနဲ႕ ငါဘာမ်ားေျပာမိပါလိမ့္ လို႕ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ကိုယ္ေျပာတာလြဲေနမွန္းသိပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သန္႕ရွင္းေရးေကာင္ေလးကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး "sorry, I mean call the maintenance" လို႕ လွမ္းေျပာလုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့မွလဲ ဆရာသမားေလး ရီက်ဲရီက်ဲနဲ႕ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။

အလုပ္ေတြမ်ား အရႈပ္ေတြမ်ားၿပီး ဖိုးစေနေခါင္းလဲ ၾကက္ဥဟတ္ဘြိဳင္ျဖစ္ေနၿပီနဲ႕တူပါရဲ႕ဗ်ာ။

၄လစာရွင္းတမ္း - ၁

ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ စိတ္္အၾကည္ဓါတ္မရလို႕ တြင္းေအာင္းေနရာကေန အခုေတာ့ တြင္းဝမွာ ျပဴတစ္ျပဴတစ္ ေပၚလာျပန္ပါၿပီ။ ဘဝဆိုတာႀကီးကလဲ Roller Coaster စီးရသလိုပါပဲ။ အရွိန္ေႏွးေႏွးနဲ႕တက္သြားလိုက္ အရွိန္ျမန္ျမန္နဲ႕ ျပန္ျပဳတ္က်လိုက္နဲ႕ပဲ သံသရာလည္ေနသည္။ ေအာက္တိုဘာလမွစ၍ စာမေရးျဖစ္သည့္ၾကားကာလမ်ားကို အၾကမ္းဖ်င္းျပန္ေဖာက္သည္ခ်ရေသာ္ ...

ေအာက္တိုဘာလဆန္းမွစ၍ ဖိုးစေနတို႕ အလုပ္ရႈပ္ေနေလၿပီ။ အေၾကာင္းကား အာဝါဟ ဝိဝါဟမဂၤလာပြဲႀကီးကို ဝွဲခ်ီးဆင္ယင္ရန္အတြက္ ဗ်ာမ်ားေနတာေပါ့။ (တစ္ကယ္တမ္းက အက်ဥ္းခ်ံဳးေလာက္ပဲလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ဘက္ ေဆြမ်ိဳးနဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုးမိတ္ေဆြေတြေလာက္ပဲ ဖိတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္)။ စက္တင္ဘာ ၂၃ ရက္ေန႕ ရန္ကုန္ျပန္၊ ႏိုဝင္ဘာ ၁ ရက္ေန႕ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးေသာ္ ခြင့္ရက္က ခ်က္ခ်င္းကုန္သျဖင့္ ႏိုဝင္ဘာ၈ရက္မွာ ေလဆိပ္သို႕ဆင္းေလေသာ္ ကိုရဲဝင္းဇာတ္လမ္းက စေတာ့သည္။

ေလဆိပ္ခြန္ေဆာင္သည့္ေကာင္တာတြင္ ေလဆိပ္ခြန္ေဆာင္ပါမည္ဆိုမွ ေလဆိပ္အရာရွိက လူစာရင္းမွာ နာမည္မပါပါဟု လုပ္ေလသည္။ ထိုေန႕မတိုင္ခင္ တစ္ရက္ကလဲ ဖိုးစေနအစ္မျပန္ေသာအခါ ထိုျပႆနာပင္ ႀကံဳရ၍ ေလေၾကာင္းလိုင္းသြားေျပာ ဟိုဖုန္းဆက္ ဒီဖုန္းဆက္ႏွင့္ ကံေကာင္း၍ ေလယာဥ္က ေစာင့္ေနသျဖင့္သာ ျပန္လိုက္သြားရသည္ကို ႀကံဳထားေသာဖိုးစေန ဒီတစ္ခါေတာ့ ေပါက္ကြဲေတာ့သည္။ ကိုယ့္ဘက္က အပိုင္ပဲဟု ဖိုးစေန ျပႆနာရွာေလေသာ္ ေလဆိပ္အရာရွိက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးပင္ "ညီေလး ေလေၾကာင္းလိုင္းကိုသြားေမးၾကည့္ပါဦး။ အစ္ကိုတို႕က သူတို႕ပို႕ေပးတဲ့နာမည္စာရင္းအရပဲေျပာရတာ၊ သူတို႕ရွင္းေပးရင္ ရပါတယ္" ဟုသာျပန္လည္ေျဖၾကားသျဖင့္ ဖိုးစေန ေလေၾကာင္းလိုင္းရံုးခန္းသို႕ ေဒါကန္ကန္ႏွင့္ေျပးေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ကိုရဲဝင္းဟု နာမည္ႀကီးထားသည္ကို ျပန္သတိရသျဖင့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေသာ္ အျပန္ခရီးစဥ္မွာ ႏိုဝင္ဘာ၈ ရက္ေန႕ျဖစ္ရမည့္အစား ႏိုဝင္ဘာ ၉ ရက္ျဖစ္ေနေလသတည္း။ လြဲပဟ ရဲဝင္းေရ ဟုသာ ကိုယ့္နဖူးကိုယ္ရိုက္ရေတာ့သည္။ စပ္ၿဖီးၿဖီးႏွင့္ပင္ အထုပ္ဆြဲၿပီး အိမ္ေပၚျပန္တက္ရတာေပါ့။ ေနာက္ေန႕ တေန႕တစ္ခါ ေလဆိပ္ဆင္းျပန္ေလေသာ္ လက္စြဲေတာ္ကင္မရာက အိမ္တြင္ ခန္႕ခန္႕ႀကီးက်န္ေနခဲ့ျပန္ေလသည္။ မတတ္ႏိုင္ပါ။ ျပန္ယူရင္ မမွီႏိုင္ေတာ့သည့္အေျခအေနမို႕ ထားလိုက္ရေတာ့သည္။

တနဂၤေႏြေန႕ အိမ္ျပန္္ေရာက္၍ တနလၤာေန႕ ရံုးျပန္တက္ေသာ္ ေဘာစိက အခန္းထဲၾကြပါဆိုေလသည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စာအိတ္အျဖဴေလးတစ္ခုထိုးေပးကာ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္းေျပာသည္။ (စိတ္မေကာင္းေတာ့လဲ ႏြားေမြးေပါ့ ေဘာစိရယ္) စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းအေျခအေနအရ ဖိုးစေန၏စာခ်ဳပ္ကို ထပ္မတိုးေပးႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း။ ယခု စာခ်ဳပ္ေစ့မည့္ ႏိုဝင္ဘာလကုန္လွ်င္ ကတ္ျပားအစိမ္းကို ျပန္အပ္ေစလိုေၾကာင္း ေလကိုေခၽြတာစြာျဖင့္ တိုတုတ္တုတ္သာေျပာေလသည္။ မတတ္ႏိုင္ပါ၊ ေရာင္ေတာ္ျပန္ႏွင့္ေရာလႊတ္ခံရေၾကာင္းသိသိႀကီးေပမင့္ သူ႕လက္ခုပ္ထဲကေရဆိုေတာ့လဲ ခံလိုက္ရပါသည္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ ယခုလို ခြဲခြာရသည့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ ယခု ျပန္ေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္း အလုပ္မ်ားမွာ အကုန္ရွင္းလင္းၿပီးသားျဖစ္သျဖင့္ ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္လဲ ရံုးလာေတာ့မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ခပ္ျပတ္ျပတ္ပင္ေျပာ၍ ဖိုးစေနထြက္ခဲ့သည္။ ဘဝသည္ အသစ္စမယ့္စေတာ့လဲ အလုပ္ကအစ အသစ္ျပန္္စရေလေအာင္ ဖန္တီးလာေလေတာ့သည္ကိုး။

စကၤာပူသည္ ကမၻာ့စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္း၏ ရိုက္ပုတ္မႈကို အေတာ္ေလးႀကိဳးစားက်ားကန္ေနရၿပီျဖစ္သည္။ အေျခအေနမဆိုးပါဟုေျပာေသာ္ျငားလည္း ဟိုကျပဳတ္တာေတြ ဒီကေလွ်ာ့တာေတြ အသံေတြၾကားလာရသည္။ လုပ္ငန္းေတြကလဲ ဟုတ္သည္မဟုတ္သည္အပထား ဘယ္လက ဘယ္ေလာက္ရံႈးပါသည္ဆိုၿပီး အစိုးရဆီက ပိုက္ဆံရလိုရျငား အခြန္သက္သာလိုသက္သာျငား ျခဴသံပါေအာင္ ၿငီးျပေနၾကသည္။ အလုပ္ေၾကာ္ျငာမ်ားေတြ႕ေနရေသးေသာ္လည္း ေလွ်ာက္လႊာဘယ္လုိတင္တင္ အင္တာဗ်ဴးပင္ ေခၚမည့္သူမရွိပါ။ ထိုၾကားထဲမွတစ္ဖန္ စကၤာပူအစိုးရ၏ ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားေပၚလစီႏွင့္ပက္သက္၍လည္း ေကာလာဟလ က မ်ိဳးစံုေအာင္ထြက္ေနေသးသည္။ EP ေတြခ်မေပးေတာ့ဘူး။ ရွိတဲ့ဟာေတြေတာင္ သက္တမ္းကုန္လို႕သြားတိုးတာ အလုပ္ရွင္က ေထာက္ခံေပးတာေတာင္ အစိုးရက လက္မခံဘူး ဘာျဖစ္သည္ ညာျဖစ္သည္ မ်ိဳးစံုေအာင္ အသံၾကားရေလေသာအခါ စိတ္အစံုသည္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားကုန္၏။

ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း Library မွာ မိုးလင္းမွမိုးခ်ဳပ္ထိုင္ကာ အင္တာနက္တြင္ အလုပ္ရွာလိုက္၊ စာဖတ္လိုက္ ေလ့လာလိုက္ႏွင့္ ႏိုဝင္ဘာ တစ္လသည္ ကုန္မွန္းမသိကုန္လြန္၏။ အလုပ္ကလဲ မရေသး။ ကတ္အစိမး္ကလဲ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႕တြင္ ျပန္အပ္လိုက္ၿပီမို႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ျပည္ေတာ္ျပန္ေရးသာ ေရွးရႈစီစဥ္ရေတာ့သည္။ ေလယာဥ္လက္မွတ္သြားဝယ္တုန္း Peninsula Plaza တြင္ ေယာက္ဖဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ရာမွ ေယာက္ဖက သူတို႕ရံုးတြင္ IT ဘက္မွာ အလုပ္လိုသည္ဟုၾကားတယ္၊ မင္းလာေလွ်ာက္ပါလား ဟို အႀကံေပးေလသည္။ စိတ္မပါတစ္ပါႏွင့္ပဲ ေယာက္ဖ၏ရံုးတြင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ အင္တာဗ်ဴးဝင္ခဲ့ၿပီး ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ဒီဇင္ဘာ၁၅ ရက္ေန႕တြင္ ျပည္ေတာ္ျပန္ခဲ့ေတာ့သည္။ အမိေျမသည္ ေအာင္ျမင္၍ျပန္လာသူကိုျဖစ္ျဖစ္ က်ရံႈး၍ ျပန္လာသူကိုျဖစ္ျဖစ္ တန္းတူႀကိဳဆိုေထြးေပြ႕ၿမဲေထြးေပြ႕လွ်က္ပင္ရွိသည္။

ျပန္လာေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မင္း ဆီအုန္းၿခံမွာလုပ္မလား ရာဘာၿခံမွာလုပ္မလား ဟု ဝိုင္းေမးၾကသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္း၏ ဓားစာခံ ျပည္ေတာ္ျပန္အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ဆီအုန္းစိုက္ခင္းမ်ား ရာဘာစိုက္ခင္းမ်ား အဆင္သင့္ျပင္ဆင္စိုက္ပ်ိဳးထားေၾကာင္း၊ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္မည္ကို စိုးရိမ္စရာမလိုပဲ ဝမ္းသာစြာ ျပန္လာႏိုင္ၾကေၾကာင္း သတင္းစာမ်ားတြင္အက်ယ္တဝင့္ေရးသားေဖာ္ျပေနၾကသည္။ ငါ လပၸတၱာသြားၿပီး ငါးပဲရွာစားေတာ့မယ္ကြာ ဟုျပန္ေျပာေသာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရီၾကသည္။ ရီစရာ၏ေနာက္တြင္ ေမာစရာမ်ားကပ္ပါေနေၾကာင္း ဆရာမင္းလူက ရီစရာေမာစရာစာအုပ္တြင္ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ရီစရာႏွင့္္ေမာစရာ အစပ္အဟပ္ တည့္မတည့္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ခံစားၾက၏။

အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီးတစ္ပတ္ၾကာေသာ္ ေမြးသဖခင္သည္ ဖိုးစေနအလုပ္မရွိအကိုင္မရွိ လယ္ယာျပန္စားေရးလုပ္ေနသည္ကို ၾကည့္မရေတာ့ေၾကာင္း၊ ဒီအသက္ဒီအရြယ္မွာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူရိုေသရွင္ရိုေသ အလုပ္တစ္ခုေတာ့ လုပ္ေနရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေငြအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္စရာမလိုေၾကာင္း၊ ရသည့္လခႏွင့္မေလာက္လွ်င္ လိုလွ်င္လိုသလိုေထာက္ပံ့ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိႏွင့္ မိသားစု၏ ဂုဏ္သိကၡာအတြက္ အလုပ္တစ္ခု အျမန္လုပ္ေစလိုေၾကာင္း စသည္တို႕ပါဝင္ေသာ အမိန္႕ေၾကာ္ျငာစာအမွတ္ ၁၂၇၃/၂၀၀၈ ကို ယခင္လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ကိုရုပ္သိမ္းေၾကာင္းအမိန္႕ေၾကာ္ျငာစာႏွင့္တကြ တြဲဖက္ထုတ္ျပန္ေလ၏။

... to be continued

Updates and rememberance

ေၾကာင္ေရခ်ိဳးေပးလိုက္၊ ၾကက္ဥကို ေကာ္ပတ္တိုက္လိုက္၊ ခ်စ္တီးေခါင္း သန္းရွာလိုက္နဲ႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ အလုပ္မ်ားခ်င္တုိင္း မ်ားေနပါတယ္။ ျပန္ခါနီးၿပီမို႕ ဝယ္စရာရွိတာ ဝယ္ျခမ္း၊ အလြမ္းသယ္စရာရွိတာသယ္နဲ႕ အားဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီရက္ပိုင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ညီတစ္ေယာက္ ျခေသၤ့ကၽြန္းကိုလာၿပီး အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြဖို႕စီစဥ္ေနလို႕ တတ္အားသေလာက္ ကူညီေပးေနတာေလးလဲ ပါပါတယ္။ ဒီခ်ာတိတ္ ကိစၥေပၚလာေတာ့မွ သူ႕အစ္ကို ဖိုးေဇာ္ တစ္ေယာက္ ငစေန႕ကို တစ္ခါတုန္းက ေခ်ာက္တြန္းခဲ့ပံုေလးသတိရမိပါတယ္။

ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။ ဖိုးစေန ပထမအႀကိမ္ ျခေသၤ့ကၽြန္းကို ထြက္ဖို႕လုပ္ေနစဥ္အခါေပါ့။ အကုန္စီစဥ္ၿပီးလို႕ ထြက္ဖို႕ ၁ လေတာင္မလိုေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ေပၚလာတဲ့ မိသားစုျပႆနာတစ္ခုေၾကာင့္ ျခေသၤ့ကၽြန္းလာမယ့္အစီအစဥ္ေတြကို အကုန္ရပ္လုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက အဲဒီမွာတင္ မရပ္ပါဘူး။ လက္ရွိ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီမွာက ထြက္စာတင္ထားၿပီးသားျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေခါင္းမာတတ္တဲ့ ဖိုးစေနရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ ထြက္စာကို ျပန္ရုပ္သိမ္းေပးဖို႕လဲ မေျပာပဲ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုသာ သဲသဲမဲမဲ ဖိၿပီး အပူတျပင္းရွာေဖြရပါေတာ့တယ္။

တစ္ည သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္ၿပီး အလုပ္ကိစၥကိုေခါင္းခ်င္းရိုက္ေဆြးေႏြးေနတုန္းမွာ ဖိုးေဇာ္တစ္ေယာက္ ေရာက္ခ်လာပါတယ္။ စကားဝိုင္းထဲ ဝင္ထိုင္ၿပီးေတာ့ တစ္ခုခုကို ေျပာသင့္မေျပာသင့္ ခ်ိန္ဆေနတဲ့ပံုစံမ်ိဳး လုပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ မေနႏိုင္ေတာ့တဲ့ပံုစံနဲ႕ ေျပာခ်လာပါတယ္။
"ဖိုးစေန၊ မင္းအလုပ္ကိစၥ အဆင္ေျပၿပီလား"
"ေျပေသးပါဘူးကြာ ... အဲဒါမို႕လို႕ ဒီမွာ ေခါင္းမီးေတာက္ေနၾကတာေပါ့" ... ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူ တစ္ခ်က္ ၿငိမ္သြားျပန္ပါတယ္။
ခဏေနေတာ့မွ စကားစလာျပန္ပါတယ္။ .. "ဒီလိုကြာ ... ခု ငါ့မွာ အဆက္အသြယ္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါ မင္းလုပ္ခ်င္မလားလို႕"
"အလုပ္က မင္းနဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ အဆင္ေျပမယ္ကြ၊ အဲဒါေတာ့ ငါအာမခံတယ္" ... ဖိုးေဇာ္တစ္ေယာက္ တစ္ကယ္ အတည္ေပါက္နဲ႕ေျပာေနတာမို႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ စိတ္ဝင္စားသြားပါတယ္။
"ရန္ကုန္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြ။ အလုပ္က နယ္မွာ။ ျပင္ဦးလြင္နားမွာကြာ ... ဒါေပမယ့္ ၂ လကို တစ္ပတ္ ရန္ကုန္ျပန္လို႕ရမယ္" ...

"အလုပ္က ေတာထဲမွာဆိုေတာ့ သြားရလာရ အဆင္ေျပေအာင္ ပါဂ်ဲရိုးလို ကားတစ္စီးေပးထားလိမ့္မယ္။ မင္းတစ္ေယာက္တည္းကို တစ္စီးေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ကြာ။ မင္းတို႕လို အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ ၃ - ၄ ေယာက္ေလာက္ကို တစ္စီးစီ ေပးထားလိမ့္မယ္။" ...

"လခကေတာ့ မ်ားတယ္ကြ ... ခု လက္ရွိ မင္းရေနတဲ့ လခထက္ ၃ ဆေလာက္ပိုမ်ားမယ္။ မင္း စိတ္ဝင္စားရဲ႕လား"

ဖိုးစေန ေခါင္းထဲမွာ အလုပ္မ်ားသြားပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ ဒီအလုပ္ကို လုပ္သင့္မလုပ္သင့္ ခ်ိန္ထိုးစဥ္းစားေနတုန္း ဖိုးေဇာ္က စကားဆက္ျပန္ပါတယ္။

"ဒါေပမယ့္ စက္ရံုက အစိမ္းဝတ္ေတြရဲ႕ စက္ရံုဆိုေတာ့ မင္းလုပ္ခ်င္မလားလို႕ကြာ ... အဲဒါေလးတစ္ခ်က္ပဲ ငါစိတ္ပူတာ။ က်န္တာေတာ့ အကုန္အဆင္ေျပတယ္။"
"အစိမ္းဝတ္ စက္ရံုဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္း ျပန္စဥ္းစားရမယ္ကြ။ ေဖေဖလဲ ႀကိဳက္ခ်င္မွႀကိဳက္မွာ .... ဒါေပမယ့္ကြာ ... ေနာက္ဆံုး ဘာအလုပ္မွ ရွာမရရင္ေတာ့ မင္းေျပာတဲ့အလုပ္မွာ ခဏတျဖဳတ္လုပ္သင့္ရင္လဲ လုပ္ရမွာပဲ။ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ ၾကည့္ေျပာရမွာေပါ့။" ကၽြန္ေတာ္က ေတြးေတြးဆဆတစ္ခ်က္ျပန္ေျပာေတာ့ ဖိုးေဇာ္မ်က္ႏွာ ၿပံဳးသြားပါတယ္။ လက္ဘက္ရည္ဝိုင္းတစ္ခုလံုးလဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေျပာတာကိုပဲ စိတ္ဝင္တစား နားေထာင္ေနၾကပါတယ္။ ရုတ္တစ္ရက္ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခု သတိရသြားတာနဲ႕ ေမးခ်လိုက္ပါတယ္။ "ေနပါဦးကြ ... မင္းေျပာတဲ့အလုပ္က ဘာလုပ္ရမွာလဲ ... ငါနဲ႕ အဆင္ေျပမယ္ဆိုတာေရာ ေသခ်ာရဲ႕လား။"

ဖိုးေဇာ္မ်က္ႏွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားပါတယ္။ ၿပီးမွ အမူအယာကို နည္းနည္း ျပန္ထိန္းလိုက္ၿပီး ... "မေျပစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူးကြာ ... မင္း လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုတာ ငါ သိၿပီးသားပါ။ အလုပ္က ဒီလိုကြ ... အနီးစခန္းမွာ သံရည္ႀကိဳစက္ေတြ ရွိတယ္ ... အဲဒါမင္းသိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီမွာ ႀကိဳၿပီးထြက္လာတဲ့ သံရည္ေတြကို အေပါ့အငန္ျမည္းေပးရမယ္။ အဲဒါေလးပဲ"

တစ္ဝိုင္းလံုး ရုတ္တရက္ ၿငိမ္သြားပါတယ္။ ၿပီးမွ အျဖစ္မွန္ကို အရင္ဆံုး သေဘာေပါက္သြားတဲ့ ဟန္မ်ိဳးက တဟားဟားေအာ္ရီပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ဖိုးစေနလဲ သေဘာေပါက္ၿပီး ဖိုးေဇာ္ကို လိုက္ထိုးပါေတာ့တယ္။ ဖိုးစေနက လိုက္ ဖိုးေဇာ္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကို ပတ္ေျပးနဲ႕ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ကုန္ပါတယ္။ ေျပးလို႕လိုက္လို႕ ေမာေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္လည္ပင္း တစ္ေယာက္ညွစ္ ... အဲေလ တစ္ေယာက္လည္ပင္း တစ္ေယာက္ဖက္ၿပီး ဝိုင္းရွိရာကိုျပန္လာ အက်ရည္ခါးခါးကို အတူတူထိုင္ေသာက္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕အတူတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ရက္ေတြ ျပန္ၿပီးေအာက္ေမ့ပါရဲ႕။

Happy Birthday Mom!

Happy Birthday Mom, ... but hey, my mom's birthday was last Friday, 10th of October.

I called mom early in the morning to wish her happy birthday. But she's not very well. Not so serious, just having a seasonal flu. As it's mom's birthday I put a message "Happy birthday Mom! I love you!" on my GTalk status. Then Tim, my new Singaporean friend asked me with a surprise "Hey, is it really your mom's birthday today?". I answered him "Yes! Of course!!!" . He said "Wow! ... it's really cool. Bcoz today is my mom's birthday also!"
Well, I can't be more delighted than him. We wish each other's mom's birthday in return. Well, at least, It's good to have a friend whose mom's birthday is same as my mom.

Happy birthday mom! I love you!!!

From Singapore with love,

ငစေန

What am I doing recently?

I'm doing some bug-fixing and debugging of my old projects at office. Major updates and changes has been finished. So, I got some time to write blog posts again. What's happened to me at home? I'm washing and ironing my cloths!!! No joke, it's serious.

The old washing machine provided by my landlady has been acting strangely last few weeks and it took 4 ~ 6 hrs to finish a load of laundry. And last week, it cannot finish anything anymore. So my flat-mates went to electronic shop to buy a new washing machine. I'm a bit surprised (well, a bit astonished also) to see them coming back empty handed but when I heard that they've made a delivery order, I'm a bit delighted. (thanks mates, for taking the trouble to go and buy the machine :-) ) Yes, I haven't done my laundry jobs for the whole week because of that stupid old washing machine and all of my freshly washed clothes are nearly out of stock to wear. I'm really longing to have a new washer as soon as possible.

My wish has been fulfilled on last Wednesday. When I arrived back home from work, I saw a new washing machine. So, that night, I did 2 loads of laundries. Well, there come some problems! All of my flat-mates are in same situation with me about their laundries and they arrived back home earlier than me, so they've already done all their loads and already hanged the clothes full on the cloth line. There's no place left for me. :( so I've been forced to switch on the special function of our newly bought machine "The Wash and Iron". Yes, you washed, and when the machine stops, you take it out and iron directly, no hanging needs.

My old fashion about washing and wearing is, I wash, and then I hang the clothes, and when I want to wear, I took it out of the cloth line, iron it and wear. So I don't need to pay great amount of time to do the ironing. Now, I've got to iron the clothes again and I found out that it takes more time to iron a damp shirt than when it's dried. No choice, I've got to do it. And I think I've got to do it in future also. Why? Because one of my flat-mates have a habit of getting up early in the morning and cook the breakfast (mostly fried rice). So when he finish cooking, all the clothes hanged on the cloth line are smelled with his fried rice. :( ... so, no way of hanging them again. Wash and iron! Okay, ciao, see you again.

From Singapore with love
ငစေန