ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၈ - ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မၾကည္ျပာ
ကိုရဲဆံုးၿပီလို႕ ေအာင္ဘာေလက လာေျပာသည္။ သိပ္ေတာ့ မယံုခ်င္ေသး။ သူက သတင္းအခိုင္အမာရလို႕ေျပာတာပါ လို႕ ဆိုလာသည္။ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ဆက္ေစာင့္ရသည္။ သိပ္မၾကာခင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က link တစ္ခုလွမ္းေပးသည္။ အစ္မ မေနာ္ဟရီရဲ႕ blog။ သတင္းေသခ်ာသြားၿပီေပါ့။
စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ပဲ လက္ခံလိုက္ရသည္။ ကိုရဲစာေတြ ေနာက္ထပ္ဖတ္ရဖို႕မရွိေတာ့။ အစ္မမေနာ္ဟရီက သူ႕ကိုဆူေတာ့ သူက ဟိုမွာသားႀကီးရွိတယ္။ ေရႊဘုန္းရွိတယ္ ကိုေအာင္မင္းသိမ္းရွိတယ္ ေပ်ာ္စရာႀကီးလို႕ ျပန္ေျပာဖူးသည္။ ခုေတာ့လဲ သူတို႕ေတြနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ မၾကည္ျပာဇာတ္လမ္းေတြမ်ား ဆက္ရိုက္ေနေလမလား။ (အတည္ေျပာရင္းနဲ႕ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ကိုမ်ိဳးနဲ႕ ဒါရိုက္တာကိုမ်ိဳး (ေမာင္မ်ိဳးမင္း) တို႕ပါအတူတူရွိရင္ သူပိုေပ်ာ္မယ္ လို႕ေတြးမိသည္္။ ဆရာေတြေတာ့ ၾကားရင္ ဆဲေနေတာ့မွာပဲ)
အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ားကို ဆက္မေရးျဖစ္ခဲ့တာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရမွာေတြ နည္းနည္းရွက္ေနတာလဲပါသည္။ ခု ကိုရဲကိုေခါင္းထဲေရာက္လာေတာ့ နီကိုရဲနဲ႕ တြဲလွ်က္ပါလာတာက မၾကည္ျပာ။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရဲဝင္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ေသာ မၾကည္ျပာတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ကိုရဲအမွတ္တရ ကၽြန္ေတာ့္မၾကည္ျပာအေၾကာင္းကို အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ားထဲမွ တစ္ခုအျဖစ္ ဆက္ေရးရေသာ္ ေကာင္းမည္ဟုေတြးမိသျဖင့္ ဆက္ေရးပါသည္။ ထိုမၾကည္ျပာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို "ရဲဝင္း" လို႕ေခၚၾကပါသည္။ ရိုက္ကြင္းေပၚမွအလြဲမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ကိုရဲက မၾကည္ျပာ ကို ကားႀကီးအျဖစ္ ရိုက္စဥ္က ရဲဝင္း လုိ႕ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း တစ္ခါ ဝမ္းသာလိႈက္ေမာရသည္ ဟုေျပာဖူးပါသည္။ ခု ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲဝင္း ဟု တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မၾကည္ျပာ၊ ကိုရဲ၏မၾကည္ျပာ ႏွင့္ ကိုရဲတို႕ကို သတိရ ဝမ္းသာလိႈက္ေမာေနရေတာ့မည္။
ထိုေန႕က မိုးမရြာပါ။ ေလတိုက္လားမတိုက္လား ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့။ ၈ တန္းေက်ာင္္းသားမ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း က်ဴရွင္ဆရာ မလာခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆာ့ေနၾကသည္။ ဖိုးေဇာ္ယူလာေသာ ရာဘာေျမြရုပ္ေလးႏွင့္ေဆာ့ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိပါသည္။ အခ်င္းခ်င္း စရင္းေနာက္ရင္းျဖင့္ တစ္ခါတြင္ ထိုေျမြရုပ္မွာ ဘယ္သူပစ္လိုက္မွန္းမသိပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕အုပ္စုတြင္းမွေက်ာ္ၿပီး အတန္းေရွ႕ဘက္ရွိ မိန္းကေလးအုပ္စုအတြင္းသို႕ က်သြားပါသည္။ လန္႕ေအာ္သံမ်ားၾကားရၿပီး ဆူဆူညံညံျဖစ္ကုန္သည္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေမ့လဲသြားသည္တဲ့။ ရုပ္ရွင္ထဲကလိုေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့အဲဒီေကာင္မေလးႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို သူ႕အိမ္ကေခၚသလိုပင္ မိငယ္ဟုေခၚပါသည္။ မိငယ္က ေခ်ာသည္။ ယဥ္သည္။ အၿမဲတမ္း ရင္ဖံုးအကၤ်ီႏွင့္ လံုခ်ည္ႏွင့္ အျပင္ထြက္တတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... သို႕ေသာ္သူသည္ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက အေတာ္ေလးရည္းစားမ်ားသူျဖစ္ေလသည္။
သို႕ႏွင့္ပဲ ရွစ္တန္းမွ ကိုးတန္းသို႕ေရာက္လာသည္။ သူ ရည္းစားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျပတ္ျပန္သည္။ အသည္းကြဲသည္ဟုေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ထိုင္ငိုေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီးသူ႕ကိုဆူသည္။ မိန္းကေလးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားရေၾကာင္း၊ ရည္းစားမ်ားတာမေကာင္းေၾကာင္း။ လူမေလးစားေၾကာင္း။ ရည္းစား ခဏခဏ မေျပာင္းသင့္ေၾကာင္း သူ႕ကို ဆူေနမိသည္။
မိငယ္အငိုတိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျပာပါသည္။ "စေန ... ငါနင့္နဲ႕ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းေတာ့ဘူးေလ ... ေနာ္" တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ကိုရီးယားကားေတြ အခုလိုေခတ္မစားေသးပါ။ တီဗီမွာ မင္းသားေခ်ာစြန္းဝူခုန္း အထူးပါဝင္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အေနာက္သို႕ခရီးသြားျခင္း ဇာတ္လမ္းက နာမည္ႀကီးေနသည္။ ဒါေပမယ့္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ သမီးရည္းစားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။
ေပ်ာ္ခဲ့ေသာအေၾကာင္းမ်ားေတာ့ စာမဖြဲ႕လိုေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကေလးသဘာဝ ရည္းစားထားသည္ ဆိုသည္မွာ အတူသြားအတူလာျခင္း၊ မုန္႕အတူစားျခင္း၊ တစ္ေယာက္ပါးကို တစ္ေယာက္နမ္းျခင္း စသည္မွ်သာျဖစ္သည္ဟု နားလည္ရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုစဥ္ကအခ်စ္သည္ ယခုအခ်စ္ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ေသာ ပကတိ ျဖဴစင္သန္႕ရွင္းေသာ ေမတၱာသက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ခဲ့ရသည္။
နင္နဲ႕ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး ဟုဆိုခဲ့ေသာ မိငယ္သည္ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာ၊ ဆယ္တန္းေက်ာင္းမ်ား ျပန္ဖြင့္ၿပီး တစ္လခန္႕အၾကာတြင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ရက္ရက္စက္စက္ဟူေသာစကားကို ကၽြန္ေတာ္မသံုးပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိငယ္သည္ မရက္စက္တတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ျငင္ျငင္သာသာေလးပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီသို႕ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။
ေမာင္ ... နင္နဲ႕ငါ သူငယ္ခ်င္းပဲျပန္လုပ္ရေအာင္ဟာ။ ေနာ္။ ေနာ္လုိ႕။
နင္ ဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီလိုေျပာရတာလဲငယ္ရယ္။ မေျပာပါနဲ႕ဟာ။ ေနာ္။
နင္က ငါ့ကို ဂရုမွ မစိုက္ေတာ့တာ။ ငယ္ပ်င္းတာေပါ့။ ေမာင္ကေက်ာင္းလဲေန႕တိုင္းတက္တယ္။ က်ဴရွင္လဲ ငယ္နဲ႕ အတူမတက္ေတာ့ဘူး။ ငယ့္ဆီကို တစ္ပတ္တစ္ခါေတာင္ မနည္းလာေနရတာမဟုတ္လား။ သူငယ္ခ်င္းပဲျပန္လုပ္ပါေမာင္ရာ။ လိမၼာပါတယ္ဟာ။ ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ....
ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲငယ္။ နင့္ကို ငါ့ထက္ပိုဂရုစိုက္တဲ့သူ ရွိေနၿပီမို႕လို႕လား။
ဟုတ္တယ္ေမာင္။ သူက ငယ္နဲ႕ က်ဴရွင္အတူတူတက္တာဆိုေတာ့ ေမာင့္ထက္ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး အခ်ိန္ေပးႏိုင္တယ္။ ငယ့္ကိုလဲ အရမ္းခ်စ္တယ္။ ငယ္ သူ႕ကို ျပန္ႀကိဳက္ခ်င္လို႕။ အဲဒါ ေမာင္ ငယ္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ေပးကြာ။ ေနာ္။
... ေအးပါငယ္ရယ္။ ... အဲဒီလိုလုပ္မွ နင္ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါနင့္သေဘာအတိုင္း လုပ္ေပးဖို႕အဆင္သင့္ပါ။
ေဝး ... ဒါမွေမာင္ကြ (ရႊတ္) ဒါမို႕လို႕ ေမာင့္ကိုငယ္အရမ္းခ်စ္တာ။ လာ .. သူငယ္ခ်င္းျပန္ျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ မုန္႕သြားစားမယ္။ ေလွ်ာက္လည္မယ္။
ငယ္သည္ ဤသို႕တတ္ႏိုင္ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူ ျငင္ျငင္သာသာေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုထားခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငင္ျငင္သာသာေလး အသည္းကြဲခဲ့ပါသည္။ ငယ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး (အမ်ားႀကီးဟုထင္ပါသည္) ကြဲကြာသြားခဲ့ပါသည္။
တစ္ရက္၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ယုန္ေလးႏွင့္ ပိပိ တို႕ ျမရိပ္ညိဳရိႈးပြဲ သြားၾကည့္ၾကသည္။ ျပန္ထြက္အလာတြင္ လူအုပ္ထဲမွ ေခၚသံတစ္သံၾကားလိုက္ပါသည္။
ေမာင္ ... ေမာင္ေရ။ ငယ္ဒီမွာ။
၅ ႏွစ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ မေန႕တစ္ေန႕ကပင္ ေခၚခဲ့ေသးသလိုမ်ိဳး၊ အသံသည္ စိမ္းမေနပဲ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးေနသည္။
ငယ္ .... ကၽြန္ေတာ္ ကမန္းကတမ္း လိုက္ရွာမိသည္။ ေဟာ ... ေတြ႕ပါၿပီ။ လူအုပ္ၾကားထဲမွာ ငယ့္မ်က္ႏွာေလးေတြ႕ရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ ႏွစ္ကလိုပင္ လန္းဆန္းႏုပ်ိဳဆဲဟု စိတ္ထဲမွာထင္မိသည္။
ငယ္ ... ဟယ္ .. .နင္ ဝလာလိုက္တာ ... အဲေလ ... ဟိုက္ ....
ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိပဲ စကားတစ္ဝက္တစ္ပ်က္မွာ ရပ္သြားပါသည္။
ေမာင္။ နင္ကေတာ့လုပ္ၿပီ။ ဒါ ဝ တာျဖစ္မလား။ ေသခ်ာလဲၾကည့္ပါဦး။
ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္စရာမလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါသည္။ ငယ့္မွာ ကိုယ္ဝန္ႀကီးႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ကိုယ္ဝန္ႀကီးမွ အေတာ္ကို ေန႕ေစ့လေစ့ျဖစ္ေနေသာ ကိုယ္ဝန္ႀကီးျဖစ္သည္။
ေနဦး။ ငယ္မိတ္ဆက္ေပးဦးမယ္။ ဒါ ငယ့္အမ်ိဳးသားေလ။ ကို ........... ေပါ့။
ကို .. ဒါ ငယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလ။ .............. ေပါ့။
ဟုတ္ ... ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ (လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္)
ငယ္ စကားေတြေျပာပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေရာ ဘာေရာ ... ကၽြန္ေတာ္ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။ အသံတို႕သည္ ေဝးသြားလိုက္ နီးလာလိုက္ ...
ေမာင္ ... နင္ကလဲ စကားေလးဘာေလးေျပာေလဟာ
ေအာ္ ... ေအး။ နင္ ဘယ္ေတာ့ေမြးမွာလဲ။ ultra-sound ေရာ ရိုက္ၾကည့္ၿပီးၿပီလား။ ဘာေလးလဲ။
ဟြန္း .. ခုမွေမးေဖာ္ရ ... ေယာက္်ားေလးပါတဲ့ရွင္။ ရိုက္ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ ေရွ႕လထဲေမြးမွာ။ ေမာင္ ... သားကို နင့္နာမည္ ေပးလိုက္မယ္ေနာ္။ မေကာင္းဘူးလား။
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေတြ ပူထူသြားပါသည္။
အာ နင္ကလဲ။ မေနာက္ပါနဲ႕ဟာ။
ေနာက္တာမဟုတ္ဘူး ေမာင္ရဲ႕။ အေကာင္းေျပာတာ။ သားကို နင့္နာမည္ေပးလုိက္မယ္။ ေနာ္။ ခုေတာ့ သြားၿပီ။ ငါ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတာ။ ငါတို႕အိမ္က ဒီေရွ႕လမ္းထဲမွာပဲ။ သြားၿပီေနာ္ ေမာင္။ တာ့တာ။
ကၽြန္ေတာ္ က်န္ခဲ့ျပန္ပါသည္။ ငိုင္၍ က်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ပိပိက တခြိခြိရီေနၿပီ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့့ ပိပိက ယုန္ေလးကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဖြသည္။ ယုန္ေလးက chat room ထဲမွာ ဖြထားႏွင့္သည္။ ေနာက္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ chat-room ထဲေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ဝိုင္းႏုတ္ဆက္ၾကသည္။ ...
ကိုရဲဝင္းလာၿပီ။ ကိုရဲဝင္း ... မၾကည္ျပာနဲ႕ေတြ႕ခဲ့တယ္ဆို။ ဝါးဟားဟား ...
ထိုစဥ္က လြင္မိုးႏွင့္ ထြန္းအိျႏၵာဗို သရုပ္ေဆာင္ထားေသာ ၾကည္ျပာေရာင္ နကၠတစ္မ်ား ဇာတ္ကား ရံုတင္ေနသည္။ လြင္မိုးကို ၆၄ ေပါင္သာရွိေသာ ရဲဝင္းႏွင့္ အစားထိုးရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ ဂြတီးဂြက် ႏိုင္လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ နာမည္တစ္လံုးထပ္တိုးသြားသည္။
ယခုထိ ယေန႕ထိ ... ထိုကိစၥကိုသိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရဲဝင္းဟု ေခၚဆဲ။ ေခၚၾကဆဲ။
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
ကိုရဲေရ ... ရဲဝင္း လုိ႕ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း ... ခင္ဗ်ားကိုေရာ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မၾကည္ျပာ (သို႕မဟုတ္ မသီတာ)၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မၾကည္ျပာ၊ အကုန္လံုးကို သတိရေနဦးမွာပါ။ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း တစ္ခါ ရင္မွာ ေႏြးေထြးလိႈက္ေမာေနရဦးမွာပါ။
အဲဒီေန႕ဟာ မိုးမရြာ၊ ဖုန္ထူၿပီး ေလတိုက္တဲ့ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုပါေပါ့။
Labels: ဖ်က္မရေသာအတိတ္
