Friday, June 17, 2011

ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၈ - မိုးထဲကႏွင္း

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္ ဒီလိုေသာျကာေန့မ်ိုး ... ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ စည္သူႏွင့္အတူ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ကိုေတြ့သည္။ ဖိုးစေနတို့လုိ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသားေတြအဖို့ တစ္ခ်က္ျကည့္ျပီး ကိုယ့္ေက်ာင္းကဟုတ္မဟုတ္ ခြဲျခားရသည္မွ သိပ္ ခက္လွသည္ေတာ့မဟုတ္။ စည္သူက မိတ္ဆက္ေပးသည္။ သူ့သူငယ္ခ်င္း .. ေက်ာင္းကို အလည္ေခါ္လာတာဟုေျပာသည္။ ဒီေကာင့္ကို စျမင္တာနဲ့ ျကည့္လုိ့မရ၊ ခုလဲ မိတ္ဆက္ေပးတာႏွင့္ အာက်ယ္အာက်ယ္ တန္းလုပ္သည္။


... ေအးဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားတို့ေက်ာင္းက ေစာ္တစ္ေပြ နာမည္ျကီးတယ္ဆိုလို့ လာျကည့္တာ၊ ကၽြန္ေတာ္လိုက္သမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္မျကိုက္တဲ့ေစာ္ မရွိေသးဘူး ... ခင္ဗ်ားေရာ အဲဒီေက်ာင္းသူကို သိလား ... ေမာ္ဒယ္ေတြဘာေတြလုပ္တယ္ေလ ...


ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွာကစ္သြားသည္။ ... မသိပါဘူးဗ်ာ .. အားအားယားယား ... ။ မ်က္ႏွာေျပာင္ ငေျကာင္ေကာင္ေရွ႕မွာ ဆက္မေနခ်င္တာနဲ့ ထြက္လာခဲ့့သည္။


ပထမအခ်ိန္ျပီးျပီ။ ဒုတိယအခ်ိန္ကို အတန္းလစ္ျပီးကန္တင္းအသြား ေက်ာင္းခန္းတစ္ခုေရွ့မွာ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးတစ္လံုးက်ေနသည္။ မိန္းကေလးေတြ ကိုင္ေလ့ရွိေသာ ပိုက္ဆံအိတ္မ်ိုးျဖစ္သျဖင့္ ဖြင့္ျပီး ေက်ာင္းသားကတ္ကို ရွာျကည့္လိုက္သည္။ မေကခိုင္ႏွင္း၊ ဒုတိယႏွစ္ ...... ေျသာ္ ႏွင္းရဲ့ပိုက္ဆံအိတ္ပဲ၊ ဒီေကာင္မေလး နေမာ္နမဲ့။ အတန္းထဲကို လွမ္းျကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွင္းမရွိ။ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲအသာထည့္ျပီး ကန္တင္းသို့ဆင္းလာခဲ့သည္။ ကန္တင္းေရာက္ေတာ့ ႏွင္းတုိ့ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ႏွင့္ ေစာေစာက ငေျကာင္၊ ႏွင္းေဘးမွာ အတင္းကပ္ထုိင္ျပီး မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ေနသည္။


ကန္တင္းထဲဝင္ျပီး ႏွင္းေနာက္နားမွာ သြားရပ္လုိက္သည္။


... ႏွင္းေလး ... အတန္းလစ္ေနတယ္ေပါ့့ေလ။ ...


... ဟယ္ .. ကိုကို ... သူက်ေတာ့ အတန္းမလစ္တာက်ေနတာပဲ။ လာလာ ဒီမွာထိုင္ ...


ခ်က္ခ်င္း ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲျပီး သူႏွင့္ ဟိုငနာေကာင္ျကားတြင္ ဝင္ထိုင္ခိုင္းသည္။ ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ညီမဝမ္းကြဲ၊ ၂ ႏွစ္ငယ္သည္။ ေက်ာင္းေရာက္မွ သိကၽြမ္းျပီး သိပ္မခင္ပါ။ နႈတ္ဆက္စကားေလာက္ကလြဲလို့ ဘာမွသိပ္မေျပာျဖစ္။ ဒါေပမယ့္ စေတြ့ကတည္းက ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ့အစ္ကိုကို ေခါ္သည့္အတိုင္း ကိုကို ဟုသာေခါ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ သူ့ကို သူ့အစ္ကိုေခါ္သလို ႏွင္းေလး ဟုသာေခၚျဖစ္သည္။ ဒီေလာက္မရင္းႏွီးေပမယ့္ လက္ဆြဲျပီး ဝင္ထိုင္ခိုင္းလိုက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ အထာေပါက္သြားျပီ။ ဟိုေကာင့္ကို ကစ္ေပေတာ့ ...


... ႏွင္းေလး ... ကိုကို ႏွင္းေလးကို လက္ေဆာင္ေပးစရာရွိတယ္။ ကိုကို့ကို မုန့္ဝယ္ေကၽြးမလား ...
... ဟယ္!!! တစ္ကယ္??? ဝယ္ေကၽြးမွာေပါ့ .. ကိုကိုစားခ်င္တာေျပာ ႏွင္းဝယ္ေကၽြးမယ္။ ... ႏွင္းေမြးေန့လဲ မေရာက္ေသးပဲနဲ့ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးမလို့လဲ ...
... မ်က္စိမိွတ္ လက္ျဖန့္ ... ျဖန့္ထားေသာ ႏွင္းလက္ေလးကို ဆြဲယူျပီး ႏွင္းပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ထည့္ေပးလုိက္သည္။ ... ဖြင့္ေတာ့ ရျပီ။ ...


... ဟယ္!! ပိုက္ဆံအိတ္ေလး၊ ႏွင္းမွာလဲ ဒါမ်ိုးအိတ္ေလးရွိတယ္၊ တပံုစံတည္းပဲ ...
... ေသခ်ာလဲ ဖြင့္ျကည့္ပါဦး ... ႏွင္း ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကို ဖြင့္ျကည့္သည္။ အထဲမွာ ေက်ာင္းသားကတ္၊ ပိုက္ဆံႏွင့္ ႏွင္းဓါတ္ပံုေတြ။
... အယ္ ... ဒါႏွင္းအိတ္ပဲ။ ကိုကို့ဆီ ဘယ္လိုေရာက္ေနတာလဲ ...
... အတန္းေပါက္ဝမွာ က်ေနတာေတြ့လို့ ေကာက္လာတာ ...
... ႏွင္းပိုက္ဆံအိတ္မွန္း ကိုကိုက သိလို့လား ...
... အင္းေပါ့ သိလို့ေကာက္လာတာေပါ့ ...
... thanks ကိုကို ...


ဝုန္း ... ေဘးကငေျကာင္ ရုတ္တရက္ ထရပ္လိုက္သည္။ ... ႏွင္း .. ကိုယ္ျပန္ေတာ့မယ္။ ...


... ေျသာ္ ကိုေက်ာ္စြာ။ ျပန္ေတာ့မလုိ့လား။ ေစာေစာကေျပာေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ထိ ေနမယ္ဆိုလားလို့ ...
... ဟုတ္တယ္ႏွင္း ... အစကေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ထိေနျပီး အိမ္ထိ လိုက္ပို့မလို့ပဲ။ ခုေတာ့ မလိုအပ္ေတာ့မွန္းသိသြားျပီ၊ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္ ...
... ေကာင္းပါျပီတဲ့ရွင္ ... ေနာက္လဲ အားရင္ လာလည္ေနာ္ ... ဟိဟိ ...
ေဆာင့္ျကီးေအာင့္ျကီးလွည့္ထြက္သြားေသာ ငေျကာင္ေကာင္ကိုျကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို့ေတြ ရီမိသည္။ ႏွင္းက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုေတာ့ ျပန္မလႊတ္။ cut လို့ေအာ္ေပးမည့္ ဒါရိုက္တာဘယ္နားေရာက္ေနမွန္းမသိ။


ေနာက္တစ္ပတ္ကစျပီး ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမတက္ေတာ့။ အတန္းတင္စာေမးပြဲနီးျပီမို့ private study ယူလုိက္သည္။ ႏွင္းနဲ့လဲ မေတြ့ျဖစ္ေတာ့။


အဲဒီလိုႏွင့္ တစ္ႏွစ္ခန့္ျကာသြားသည္။ ဇြန္လ၏ မိုးေတြသည္းေနေသာ ရက္တရက္၊ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ့မွာ ေလွ်ာက္လာသည္။ မိုးသည္းေတြထဲမွာ ထီးလဲမပါ၊ မိုးေရေတြ တစ္ကိုယ္လံုးရႊဲလို့။ ႏွင္း ... ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကို ထီးမိုးေပးလုိက္သည္။
... ကိုကို ... ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲေဆာင္းေတာ့။ ႏွင္းက စိုျပီးသား ကိုကို့ကိုပါ စိုကုန္မယ္။ ..
...မေတြ့တာျကာျပီႏွင္း ... ဘာေတြလုပ္ေနလဲ။ ...
... ဒီလိုပါပဲကိုကိုရယ္။ အိမ္နဲ့ သိပ္အဆင္မေျပလို့ ခု ဒီလမ္းထဲမွာ ႏွင္းတစ္ေယာက္တည္း ငွားေနတယ္။ ေနာက္ အားရင္ လာလည္ေပါ့ ...
ေျပာျပီး ႏွင္း လမ္းထဲကို ေျပးဝင္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္မဝင္သြားမိ။
ေနာက္ သံုးလခန့္အျကာ ႏွင္းအစ္ကို ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ျပန္ေတြ့ျဖစ္သည္။ စကားစပ္မိျပီး ႏွင္းနဲ့ေတြ့ေျကာင္း အိမ္မွာမေနဘူးလို့ေျပာတယ္။ မင္းညီမ ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲလို့ ေမးမိသည္။


... ႏွင္းဆံုးသြားျပီကြ။ ပုဇြန္ေတာင္ Trade Center ဗံုးေပါက္တုန္းက သူက အဲဒီေရွ့တည့္တည့္ stage ေပါ္မွာ catwalk ေလွ်ာက္ေနတာ။ ဗံုးေပါက္တဲ့ေနရာနဲ့ သူနဲ့အနီးဆံုးပဲ။ ... ညီမေလးကို အစအနေတာင္ ျပန္မရလိုက္ဘူးကြာ ...


ပုဇြန္ေတာင္ Trade Center ဗံုးေပါက္တာ ေမလျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္နွင္းနဲ့ မိုးေရထဲမွာဆံုမိတာက ဇြန္လျဖစ္သည္။ အဲဒီအေျကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သူ့ကို မေျပာျဖစ္ပါ။


ဒီလုိနဲ့ ႏွစ္ေတြျကာခဲ့သည္။ ဒီေန့ ဘာမွ မတိုက္ဆိုင္ပါပဲ သတိရမိသည္။

Wednesday, June 23, 2010

testing from Android

I'm testing blog from android application

Published with Blogger-droid v1.3.6

Monday, May 31, 2010

အိပ္မက္ဆိုး

အိပ္မက္ဆိုးေတြမက္တယ္။ ... Zombie ေတြျကားထဲ အသက္လုျပီးေျပးရတယ္။ ေနာက္ဆံုး လြတ္လမ္းမျမင္ ... မိုးပ်ံတိုက္ေခါင္မိုးေပါ္မွာ ငါပိတ္မိသြားခဲ့တယ္။ ... အရွင္လတ္လတ္ေတာ့ အစားမခံဘူး ... ငါ့ဘဝငါစီရင္မယ္... လက္ႏွစ္ဘက္ကိုဆန့္တန္း ျပံုးျပံုးေလးေနာက္လွန္ခ်လိုက္တယ္။ ငါဟာေလထဲမွာပ်ံသန္းလို့။

တစ္ထပ္ျပီးတစ္ထပ္၊ ဆံနြယ္စေတြ ေလမွာပ်ံဝဲ ျမန္ျမန္ေအာက္ေရာက္မွာလဲ ေျကာက္ရေသးတယ္။ အသည္းက ေအးကနဲ ႏွလံုးက ေႏြးကနဲ ငါေျကာက္ေနတုန္း ... ျဗဳန္းဆို အဲဒီဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈသားေကာင္ေတြ ငါ့ေနာက္ကို လိုက္ခုန္ခ်လာျကတယ္။ အာ ... ဒီေကာင္ေတြ ... ေလထဲမွာမိရင္ ေလထဲမွာစားပစ္မွာ။ အေျကာက္အလန့္မရွိ ခံစားမႈမရွိ ... နာက်င္မႈကိုမသိ၊ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ဆာေလာင္ေနသတဲ့လား။ တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္ သူတို့က ပိုျမန္တယ္။ ငါ ... ေအာက္ကိုေရာက္မွာလဲေျကာက္၊ အေပါ္ကေကာင္ေတြကိုလဲေျကာက္ ... ႏွလံုးသားဟာ ေျကာက္လန့္မႈနဲ့ ျဖစ္ညွစ္ခံထားရတယ္။

ေရာက္ေတာ့မယ္၊ ေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့မယ္ .... ေပ်ာ္တာလား။ ေျကာက္တာလား။ ေရာက္ခ်င္တာလား၊ မေရာက္ခ်င္တာလား။

၁၀ . ၉ . ၈ . ၇ . ၆ . ၅ .. အထပ္ေတြ ငါေရတြက္ေနတယ္။

၂ . ၁ . ... ဟာ .....

ဟာကနဲျဖစ္သြားတယ္ ... တံု့ကနဲ ... ဆိုင္းျကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ့ဆြဲထားသလိုလုိ ... ေအာက္ကိုဆက္မက် ... ေလထဲမွာ တန္းလန္း ... ဟိုေကာင္ေတြျကည့္ေတာ့လဲ ငါ့လိုပဲ ေရာက္ရာေနရာမွာ ရပ္ေနၾကတယ္။ ... ငါေအာ္ရယ္ပစ္လုိက္တယ္။

Monday, October 26, 2009

ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၈ - ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မၾကည္ျပာ

ကိုရဲဆံုးၿပီလို႕ ေအာင္ဘာေလက လာေျပာသည္။ သိပ္ေတာ့ မယံုခ်င္ေသး။ သူက သတင္းအခိုင္အမာရလို႕ေျပာတာပါ လို႕ ဆိုလာသည္။ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ဆက္ေစာင့္ရသည္။ သိပ္မၾကာခင္ ေနာက္တစ္ေယာက္က link တစ္ခုလွမ္းေပးသည္။ အစ္မ မေနာ္ဟရီရဲ႕ blog။ သတင္းေသခ်ာသြားၿပီေပါ့။

စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႕ပဲ လက္ခံလိုက္ရသည္။ ကိုရဲစာေတြ ေနာက္ထပ္ဖတ္ရဖို႕မရွိေတာ့။ အစ္မမေနာ္ဟရီက သူ႕ကိုဆူေတာ့ သူက ဟိုမွာသားႀကီးရွိတယ္။ ေရႊဘုန္းရွိတယ္ ကိုေအာင္မင္းသိမ္းရွိတယ္ ေပ်ာ္စရာႀကီးလို႕ ျပန္ေျပာဖူးသည္။ ခုေတာ့လဲ သူတို႕ေတြနဲ႕ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ မၾကည္ျပာဇာတ္လမ္းေတြမ်ား ဆက္ရိုက္ေနေလမလား။ (အတည္ေျပာရင္းနဲ႕ ေၾကာင္ႏွစ္ေကာင္ကိုမ်ိဳးနဲ႕ ဒါရိုက္တာကိုမ်ိဳး (ေမာင္မ်ိဳးမင္း) တို႕ပါအတူတူရွိရင္ သူပိုေပ်ာ္မယ္ လို႕ေတြးမိသည္္။ ဆရာေတြေတာ့ ၾကားရင္ ဆဲေနေတာ့မွာပဲ)

အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ားကို ဆက္မေရးျဖစ္ခဲ့တာေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းရမွာေတြ နည္းနည္းရွက္ေနတာလဲပါသည္။ ခု ကိုရဲကိုေခါင္းထဲေရာက္လာေတာ့ နီကိုရဲနဲ႕ တြဲလွ်က္ပါလာတာက မၾကည္ျပာ။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရဲဝင္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့ေသာ မၾကည္ျပာတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ကိုရဲအမွတ္တရ ကၽြန္ေတာ့္မၾကည္ျပာအေၾကာင္းကို အေပအေတမွတ္တမ္းမ်ားထဲမွ တစ္ခုအျဖစ္ ဆက္ေရးရေသာ္ ေကာင္းမည္ဟုေတြးမိသျဖင့္ ဆက္ေရးပါသည္။ ထိုမၾကည္ျပာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို "ရဲဝင္း" လို႕ေခၚၾကပါသည္။ ရိုက္ကြင္းေပၚမွအလြဲမ်ား စာအုပ္ထဲမွာ ကိုရဲက မၾကည္ျပာ ကို ကားႀကီးအျဖစ္ ရိုက္စဥ္က ရဲဝင္း လုိ႕ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း တစ္ခါ ဝမ္းသာလိႈက္ေမာရသည္ ဟုေျပာဖူးပါသည္။ ခု ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲဝင္း ဟု တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မၾကည္ျပာ၊ ကိုရဲ၏မၾကည္ျပာ ႏွင့္ ကိုရဲတို႕ကို သတိရ ဝမ္းသာလိႈက္ေမာေနရေတာ့မည္။

ထိုေန႕က မိုးမရြာပါ။ ေလတိုက္လားမတိုက္လား ကၽြန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့။ ၈ တန္းေက်ာင္္းသားမ်ား၏ ထံုးစံအတိုင္း က်ဴရွင္ဆရာ မလာခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေဆာ့ေနၾကသည္။ ဖိုးေဇာ္ယူလာေသာ ရာဘာေျမြရုပ္ေလးႏွင့္ေဆာ့ေနျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိပါသည္။ အခ်င္းခ်င္း စရင္းေနာက္ရင္းျဖင့္ တစ္ခါတြင္ ထိုေျမြရုပ္မွာ ဘယ္သူပစ္လိုက္မွန္းမသိပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕အုပ္စုတြင္းမွေက်ာ္ၿပီး အတန္းေရွ႕ဘက္ရွိ မိန္းကေလးအုပ္စုအတြင္းသို႕ က်သြားပါသည္။ လန္႕ေအာ္သံမ်ားၾကားရၿပီး ဆူဆူညံညံျဖစ္ကုန္သည္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေမ့လဲသြားသည္တဲ့။ ရုပ္ရွင္ထဲကလိုေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့အဲဒီေကာင္မေလးႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို သူ႕အိမ္ကေခၚသလိုပင္ မိငယ္ဟုေခၚပါသည္။ မိငယ္က ေခ်ာသည္။ ယဥ္သည္။ အၿမဲတမ္း ရင္ဖံုးအကၤ်ီႏွင့္ လံုခ်ည္ႏွင့္ အျပင္ထြက္တတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ... ဟုတ္ကဲ့ ... သို႕ေသာ္သူသည္ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက အေတာ္ေလးရည္းစားမ်ားသူျဖစ္ေလသည္။

သို႕ႏွင့္ပဲ ရွစ္တန္းမွ ကိုးတန္းသို႕ေရာက္လာသည္။ သူ ရည္းစားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ျပတ္ျပန္သည္။ အသည္းကြဲသည္ဟုေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ထိုင္ငိုေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာႀကီးလုပ္ၿပီးသူ႕ကိုဆူသည္။ မိန္းကေလးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားရေၾကာင္း၊ ရည္းစားမ်ားတာမေကာင္းေၾကာင္း။ လူမေလးစားေၾကာင္း။ ရည္းစား ခဏခဏ မေျပာင္းသင့္ေၾကာင္း သူ႕ကို ဆူေနမိသည္။

မိငယ္အငိုတိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျပာပါသည္။ "စေန ... ငါနင့္နဲ႕ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းေတာ့ဘူးေလ ... ေနာ္" တဲ့။ အဲဒီတုန္းက ကိုရီးယားကားေတြ အခုလိုေခတ္မစားေသးပါ။ တီဗီမွာ မင္းသားေခ်ာစြန္းဝူခုန္း အထူးပါဝင္သရုပ္ေဆာင္တဲ့ အေနာက္သို႕ခရီးသြားျခင္း ဇာတ္လမ္းက နာမည္ႀကီးေနသည္။ ဒါေပမယ့္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ သမီးရည္းစားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

ေပ်ာ္ခဲ့ေသာအေၾကာင္းမ်ားေတာ့ စာမဖြဲ႕လိုေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကေလးသဘာဝ ရည္းစားထားသည္ ဆိုသည္မွာ အတူသြားအတူလာျခင္း၊ မုန္႕အတူစားျခင္း၊ တစ္ေယာက္ပါးကို တစ္ေယာက္နမ္းျခင္း စသည္မွ်သာျဖစ္သည္ဟု နားလည္ရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုစဥ္ကအခ်စ္သည္ ယခုအခ်စ္ႏွင့္ႏိႈင္းယွဥ္ေသာ ပကတိ ျဖဴစင္သန္႕ရွင္းေသာ ေမတၱာသက္သက္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ခဲ့ရသည္။

နင္နဲ႕ဆိုရင္ ေနာက္တစ္ေယာက္မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး ဟုဆိုခဲ့ေသာ မိငယ္သည္ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာ၊ ဆယ္တန္းေက်ာင္းမ်ား ျပန္ဖြင့္ၿပီး တစ္လခန္႕အၾကာတြင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ရက္ရက္စက္စက္ဟူေသာစကားကို ကၽြန္ေတာ္မသံုးပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိငယ္သည္ မရက္စက္တတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ျငင္ျငင္သာသာေလးပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီသို႕ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါသည္။

ေမာင္ ... နင္နဲ႕ငါ သူငယ္ခ်င္းပဲျပန္လုပ္ရေအာင္ဟာ။ ေနာ္။ ေနာ္လုိ႕။

နင္ ဘာျဖစ္လို႕ အဲဒီလိုေျပာရတာလဲငယ္ရယ္။ မေျပာပါနဲ႕ဟာ။ ေနာ္။

နင္က ငါ့ကို ဂရုမွ မစိုက္ေတာ့တာ။ ငယ္ပ်င္းတာေပါ့။ ေမာင္ကေက်ာင္းလဲေန႕တိုင္းတက္တယ္။ က်ဴရွင္လဲ ငယ္နဲ႕ အတူမတက္ေတာ့ဘူး။ ငယ့္ဆီကို တစ္ပတ္တစ္ခါေတာင္ မနည္းလာေနရတာမဟုတ္လား။ သူငယ္ခ်င္းပဲျပန္လုပ္ပါေမာင္ရာ။ လိမၼာပါတယ္ဟာ။ ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ....

ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လဲငယ္။ နင့္ကို ငါ့ထက္ပိုဂရုစိုက္တဲ့သူ ရွိေနၿပီမို႕လို႕လား။

ဟုတ္တယ္ေမာင္။ သူက ငယ္နဲ႕ က်ဴရွင္အတူတူတက္တာဆိုေတာ့ ေမာင့္ထက္ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး အခ်ိန္ေပးႏိုင္တယ္။ ငယ့္ကိုလဲ အရမ္းခ်စ္တယ္။ ငယ္ သူ႕ကို ျပန္ႀကိဳက္ခ်င္လို႕။ အဲဒါ ေမာင္ ငယ္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ေပးကြာ။ ေနာ္။

... ေအးပါငယ္ရယ္။ ... အဲဒီလိုလုပ္မွ နင္ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ငါနင့္သေဘာအတိုင္း လုပ္ေပးဖို႕အဆင္သင့္ပါ။

ေဝး ... ဒါမွေမာင္ကြ (ရႊတ္) ဒါမို႕လို႕ ေမာင့္ကိုငယ္အရမ္းခ်စ္တာ။ လာ .. သူငယ္ခ်င္းျပန္ျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႕ မုန္႕သြားစားမယ္။ ေလွ်ာက္လည္မယ္။

ငယ္သည္ ဤသို႕တတ္ႏိုင္ေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူ ျငင္ျငင္သာသာေလး ကၽြန္ေတာ့္ကိုထားခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း ျငင္ျငင္သာသာေလး အသည္းကြဲခဲ့ပါသည္။ ငယ္ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေတြအမ်ားႀကီး (အမ်ားႀကီးဟုထင္ပါသည္) ကြဲကြာသြားခဲ့ပါသည္။

တစ္ရက္၊ ကၽြန္ေတာ္၊ ယုန္ေလးႏွင့္ ပိပိ တို႕ ျမရိပ္ညိဳရိႈးပြဲ သြားၾကည့္ၾကသည္။ ျပန္ထြက္အလာတြင္ လူအုပ္ထဲမွ ေခၚသံတစ္သံၾကားလိုက္ပါသည္။

ေမာင္ ... ေမာင္ေရ။ ငယ္ဒီမွာ။

၅ ႏွစ္ၾကာခဲ့ေပမယ့္ မေန႕တစ္ေန႕ကပင္ ေခၚခဲ့ေသးသလိုမ်ိဳး၊ အသံသည္ စိမ္းမေနပဲ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးေနသည္။

ငယ္ .... ကၽြန္ေတာ္ ကမန္းကတမ္း လိုက္ရွာမိသည္။ ေဟာ ... ေတြ႕ပါၿပီ။ လူအုပ္ၾကားထဲမွာ ငယ့္မ်က္ႏွာေလးေတြ႕ရသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ ႏွစ္ကလိုပင္ လန္းဆန္းႏုပ်ိဳဆဲဟု စိတ္ထဲမွာထင္မိသည္။

ငယ္ ... ဟယ္ .. .နင္ ဝလာလိုက္တာ ... အဲေလ ... ဟိုက္ ....

ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္းမသိပဲ စကားတစ္ဝက္တစ္ပ်က္မွာ ရပ္သြားပါသည္။

ေမာင္။ နင္ကေတာ့လုပ္ၿပီ။ ဒါ ဝ တာျဖစ္မလား။ ေသခ်ာလဲၾကည့္ပါဦး။

ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္စရာမလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ပါသည္။ ငယ့္မွာ ကိုယ္ဝန္ႀကီးႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ကိုယ္ဝန္ႀကီးမွ အေတာ္ကို ေန႕ေစ့လေစ့ျဖစ္ေနေသာ ကိုယ္ဝန္ႀကီးျဖစ္သည္။

ေနဦး။ ငယ္မိတ္ဆက္ေပးဦးမယ္။ ဒါ ငယ့္အမ်ိဳးသားေလ။ ကို ........... ေပါ့။
ကို .. ဒါ ငယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလ။ .............. ေပါ့။

ဟုတ္ ... ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္။ (လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္ၾကသည္)

ငယ္ စကားေတြေျပာပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေရာ ဘာေရာ ... ကၽြန္ေတာ္ မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္။ အသံတို႕သည္ ေဝးသြားလိုက္ နီးလာလိုက္ ...

ေမာင္ ... နင္ကလဲ စကားေလးဘာေလးေျပာေလဟာ

ေအာ္ ... ေအး။ နင္ ဘယ္ေတာ့ေမြးမွာလဲ။ ultra-sound ေရာ ရိုက္ၾကည့္ၿပီးၿပီလား။ ဘာေလးလဲ။

ဟြန္း .. ခုမွေမးေဖာ္ရ ... ေယာက္်ားေလးပါတဲ့ရွင္။ ရိုက္ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ ေရွ႕လထဲေမြးမွာ။ ေမာင္ ... သားကို နင့္နာမည္ ေပးလိုက္မယ္ေနာ္။ မေကာင္းဘူးလား။

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေတြ ပူထူသြားပါသည္။

အာ နင္ကလဲ။ မေနာက္ပါနဲ႕ဟာ။

ေနာက္တာမဟုတ္ဘူး ေမာင္ရဲ႕။ အေကာင္းေျပာတာ။ သားကို နင့္နာမည္ေပးလုိက္မယ္။ ေနာ္။ ခုေတာ့ သြားၿပီ။ ငါ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတာ။ ငါတို႕အိမ္က ဒီေရွ႕လမ္းထဲမွာပဲ။ သြားၿပီေနာ္ ေမာင္။ တာ့တာ။

ကၽြန္ေတာ္ က်န္ခဲ့ျပန္ပါသည္။ ငိုင္၍ က်န္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ပိပိက တခြိခြိရီေနၿပီ။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့့ ပိပိက ယုန္ေလးကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ဖြသည္။ ယုန္ေလးက chat room ထဲမွာ ဖြထားႏွင့္သည္။ ေနာက္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ chat-room ထဲေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ဝိုင္းႏုတ္ဆက္ၾကသည္။ ...

ကိုရဲဝင္းလာၿပီ။ ကိုရဲဝင္း ... မၾကည္ျပာနဲ႕ေတြ႕ခဲ့တယ္ဆို။ ဝါးဟားဟား ...

ထိုစဥ္က လြင္မိုးႏွင့္ ထြန္းအိျႏၵာဗို သရုပ္ေဆာင္ထားေသာ ၾကည္ျပာေရာင္ နကၠတစ္မ်ား ဇာတ္ကား ရံုတင္ေနသည္။ လြင္မိုးကို ၆၄ ေပါင္သာရွိေသာ ရဲဝင္းႏွင့္ အစားထိုးရသည္မွာ ေတာ္ေတာ္ ဂြတီးဂြက် ႏိုင္လွသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ နာမည္တစ္လံုးထပ္တိုးသြားသည္။

ယခုထိ ယေန႕ထိ ... ထိုကိစၥကိုသိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ရဲဝင္းဟု ေခၚဆဲ။ ေခၚၾကဆဲ။

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

ကိုရဲေရ ... ရဲဝင္း လုိ႕ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း ... ခင္ဗ်ားကိုေရာ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မၾကည္ျပာ (သို႕မဟုတ္ မသီတာ)၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မၾကည္ျပာ၊ အကုန္လံုးကို သတိရေနဦးမွာပါ။ တစ္ခါေခၚသံၾကားတိုင္း တစ္ခါ ရင္မွာ ေႏြးေထြးလိႈက္ေမာေနရဦးမွာပါ။

အဲဒီေန႕ဟာ မိုးမရြာ၊ ဖုန္ထူၿပီး ေလတိုက္တဲ့ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုပါေပါ့။