၁၀ ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘာမွမၾကာလိုက္သလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ပထမဆံုး စေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ၁၉၉၈ ေမ ၂၁ ရက္၊ အခုဆို ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ တစ္ကယ္တမ္း သူ႕ဆီက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႕ အေျဖရခဲ့တာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးေပမယ့္ သူမ်ားေတြက ခ်စ္သူသက္တမ္း ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲလို႕ သူ႕ကိုေမးရင္ သူက ပထမဆံုး ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့တဲ့ အဲဒီေန႕ကေနပဲ စလို႕ ေရတြက္တတ္တယ္။ ၁၀ ႏွစ္တာကာလတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ေရာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ပါ အားျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ သူ႕ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလး ကၽြန္ေတာ္ လာေျပာတာပါ။ ေနာင္အနာဂတ္မ်ားမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႕ေရာ ခ်စ္သူအေနနဲ႕ေရာ၊ ခ်စ္ဇနီးမယားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ပါ ဆက္လက္ အားျဖည့္ေပးႏိုင္ပါေစခ်စ္သူေရ။
Thursday, May 22, 2008
Sunday, April 13, 2008
Friday, March 14, 2008
တန္ေဆးလြန္ေဘး
မယံုရင္ ပံုျပင္မွတ္လို႕သာ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ ေပၚဦးေပၚဖ်ားကာလတုန္းက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။ နာမည္မ်ားကို လႊဲထားသည္မွအပ က်န္တာေတြ ဟုတ္သလိုလုိ ရွိပါေၾကာင္း။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိေသာ္ တမင္တကာ ေရးသည္ဟု ယူဆေစလိုေၾကာင္း အရင္ေျပာလိုက္ပါရေစ။ ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။
ကိုဇင္ႏွင့္ ဖိုးစေနမွာ ကိုးတန္းႏွစ္မွ စ၍ တြဲျဖစ္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့လဲ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြ အတူတကြ တက္ၾကျပန္သည္။ ထိုစဥ္က အင္တာနက္ဆိုသည္မွာ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ျဖစ္သည္။ ဖိုးစေနတို႕ အင္တာနက္ဆိုတာကို ကြန္ပ်ဴတာျပပြဲႀကီးႀကီးေတြရွိမွ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးရသည္။ ဒါေတာင္ သူမ်ားလုပ္တာ ထိုင္ၾကည့္ရတာ။ ကိုယ့္ေရွ႕ခ်ေပးလွ်င္ ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမယ္မွန္းမသိ။ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ၿပီးေတာ့ ကိုဇင္က အိမ္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္လိုက္ၿပီး အင္တာနက္ လိုင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေလသည္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ၿပီမို႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့ေသာ ကိုဇင္ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံသာ ေတြ႕ျဖစ္သည္။ တစ္ျခား သင္တန္းေတြ ဆက္တက္ခ်င္သျဖင့္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ကိုသာ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ကိုဇင့္ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီမ မိုးမိုး မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ စကၤာပူတြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနေၾကာင္း ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းမ်ားကို ကိုဇင္ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ အၿမဲလို ၾကားရေလ့ ရွိသည္။ တစ္ရက္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခား ေပါက္ခ်လာသည္။ မ်က္ႏွာကလဲ မိႈရတဲ့မ်က္ႏွာ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သည္။
"ဖိုးစေန ... ငါရည္းစားရၿပီကြ"
"ဒါမ်ားကိုဇင္ရာ အထူးအဆန္းလုပ္လို႕၊ ခင္ဗ်ားလိုက္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ရာ့တစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္အရုပ္ဆိုးဆိုး အသားမည္းမည္း ေကာင္မေလးက ခင္ဗ်ားကို ျပန္ႀကိဳက္လိုက္သလဲ ... ေျပာ" ကၽြန္ေတာ္က အရႊန္းေဖာက္၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
"ဟားဟား ... ဖိုးစေနရယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားလုပ္ေနၿပီး ဒီေလာက္တံုးရသလားဟ။ ငါရည္းစားရတာ အျပင္မွာမဟုတ္ဘူးေမာင္၊ online မွာရတာဗ်။ chatting ထဲမွာေတြ႕ရင္း ႀကိဳက္ၾကတာ။"
ကိုဇင့္စကားေၾကာင့္ ဖိုးစေန မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ... ကိုဇင္တို႕ အေတာ္ တိုးတက္ေနပါလား။ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသား ဖိုးစေနပင္ ေက်ာင္းမွာ အင္တာနက္ မေျပာႏွင့္ ရိုးရိုး Local Network ကိုေတာင္ မျမင္ဖူးလို႕ စာေတြ႕ႏွင့္သာ မွန္းရမ္ေနရတာ၊ ကိုဇင္တို႕က ကမၻာ့ကြန္ယက္ထဲ ရည္းစားေတာင္ရေနၿပီဆိုပဲ။
"ဟ လုပ္စမ္းပါဦးဆရာသမားရ၊ ခင္ဗ်ားေတာ့ ေကာ္တာပဲ။ ေကာင္မေလးက အေမရိက တို႕ အဂၤလန္တို႕ကဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကိုလွမ္းေခၚရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ထ လိုက္သြားယံုပဲ၊ ပိုင္ပါ့ဗ်ာ။"
"ႏိုးႏိုး ... ဖိုးစေန၊ ငါက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိတယ္ဟ။ တိုင္းတပါးသူ မ်က္ႏွာျဖဴမ်က္ႏွာဝါမ်ားေတာ့ ေယာင္လို႕ေတာင္ ႀကိဳက္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႕။ ျမန္မာမိန္းကေလးပဲႀကိဳက္တာ။ ေကာင္မေလးက ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတာကြ။"
ဖိုးစေန ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ျပန္ရိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။
"ၾကည့္လဲလုပ္ပါဦးကိုဇင္ရာ၊ ေတာ္ၾကာေနမွ ကိုဇင့္ညီမ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလို႕ ဟိုက အိမ္ျပန္တိုင္ေနရင္ ခင္ဗ်ား ေျပးေပါက္မွားေနပါဦးမယ္"
"စိတ္မပူပါနဲ႕ဖိုးစေနရာ ငါ check ၿပီးပါၿပီ။ ညီမေလးနဲ႕ ေက်ာင္းမတူဘူးကြ။ သူတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက သပ္သပ္"
"အင္းေပါ့ဗ်ာ ... ေကာင္းပါေလ့။ ခင္ဗ်ားတို႕ေခတ္ဆိုေတာ့လဲ လုပ္ၾကေပါ့"
ငစေနတစ္ေယာက္ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ကုတ္ရေတာ့သည္ေပါ့။
ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္၊ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္း ေခ်ာင္းေပါက္ရံုမက ျမစ္ပါ ေပၚေလာက္ေအာင္ေျပးေနရေသာ ငစေနတစ္ေယာက္ သစ္ရြက္တို႕ တေဖြးေဖြးေၾကြမွပင္ ေႏြေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိေတာ့သည္။ အရြက္မရွိ အရိပ္မရွိေသာ္ ေနပူရွိန္က ျပင္းလြန္းလွသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႕ သႀကၤန္ေတာင္ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ငစေန ေက်ာင္းအားရက္တစ္ရက္ ကိုဇင္ ေရာက္ခ်လာျပန္သည္။
"ေဟး ဖိုးစေန။ လုပ္ပါဦးဟ။ ကိုယ္ ေမာင္ရင့္အကူအညီလိုတယ္။"
လူမျမင္ရေသး အကူအညီေတာင္းသံက အရင္ထြက္လာသည္။
"ဆို ဆရာသမား။ ဘာေတြ ေဂ်ာက္ေပါက္က်ေအာင္ လုပ္ဦးမလို႕တုန္း။ ခင္ဗ်ားကို လိုက္ကူညီရင္းနဲ႕ ေျပးေပါက္မွားေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ဘူး"
ဖုိးစေနက အရႊန္းေဖာက္ၿပီးေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ႕မဲ့သြားသည္။
"ဒီတစ္ခါ အေကာင္းပါ ဖိုးစေနရာ။ ဒီလိုကြ ... ဒီသႀကၤန္က်ရင္ ငါ့ေကာင္မေလး ျပန္လာလိမ့္မယ္"
"အဲဒီေတာ့? ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ေပးရမွာတုန္း"
"ဒီလို ဖိုးစေနရာ ... ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က မသိေအာင္ျပန္လာမွာ။ ငါနဲ႕အတူတူ သႀကၤန္မွာ အတူတူေပ်ာ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ ျပန္လာတာ။ အဲဒါ ငါ သြားႀကိဳမွရမယ္။ သြားႀကိဳတဲ့ေန႕ မင္းပါ လိုက္ခဲ့ပါကြာ၊ အထုပ္ေလးဘာေလးထမ္း .... အဲေလ ... အေဖာ္ရတာေပါ့။"
ျမတ္စြာဘုရား ... ေလာကႀကီး ဘာေတြ ေဇာက္ထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ငစေနတစ္ေယာက္ စိတ္ေရာ လူပါ ညစ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးက အိမ္က မသိေအာင္ ျပန္လာမတဲ့။ သႀကၤန္မွာ အတူတူ ေပ်ာ္ၾကမတဲ့။
"ျဖစ္ပါ့မလား ကိုဇင္ရာ။ သႀကၤန္ လည္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ညက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးကို ဘယ္နားသြားထားမွာတုန္း။ ခင္ဗ်ားအိမ္ေခၚသြားမလို႕လား" ငစေနက တမင္ ရြဲ႕ၿပီးေမးလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။
"ဖုိးစေန ... ေမာင္ရင္ တံုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ကယ္ပဲ တံုးလြန္းေနတာလားဟ။ ငါ အကုန္စီစဥ္ထားၿပီးၿပီကြ။ ေကာင္မေလးအတြက္ ဟိုတယ္မွာတည္းဖို႕ စီစဥ္ထားတယ္။ ေန႕ဘက္ သႀကၤန္လည္။ ညဘက္ ဟိုတယ္မွာ နားေပါ့ကြာ။ အိမ္ကိုေတာ့ မ႑ပ္မွာပဲ အိပ္မယ္လို႕ ေျပာထားတယ္။ က်န္တာေတာ့ ဟဲဟဲေပါ့ကြာ ... ဟဲဟဲ။ "
ကိုဇင့္ဟဲဟဲက ငစေန႕ကို ပိုၿပီး စိတ္ညစ္သြားေစသည္။
"တိဘူးဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားတို႕ဟာေတြ တစ္ကယ္ကို လိုက္မမွီေတာ့ဘူး။ တတ္လဲတတ္ႏိုင္ၾကပါေပ့။ စိတ္ႀကီးကိုညစ္တယ္"။ ငစေနတစ္ေယာက္ ကေလးေပါက္စ ေလသံႏွင့္ ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္၍ေျပာေတာ့ ကိုဇင့္ရယ္သံက ပို၍ပို၍သာ က်ယ္လို႕လာေလေတာ့သည္။
"ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ဘယ္ေန႕ ျပန္လာမွာလဲ"
"သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ ၂ ရက္"
အခ်ိန္က ငစေန႕အတြက္ ျမန္လြန္းလွေသာ္လည္း ကိုဇင့္အတြက္မူ ေႏွးလြန္းလွေပသည္။ ေကာင္မေလး လာမည့္ရက္ကိုသာ လည္တစ္ဆန္႕ဆန္႕ ႏွင့္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ ကိုဇင့္ကိုေတြ႕တိုင္း ငစေန ရယ္ရမလုိ ငိုရမလို ျဖစ္ရသည္။ သြားႀကိဳမည့္ေန႕သို႕ေရာက္ေသာ္ မနက္အေစာႀကီး ကိုစေနတစ္ေယာက္ အိမ္သို႕ ေရာက္လာေတာ့သည္။ ငစေနကေတာ့ အိပ္ေကာင္းတုန္း။
"ဟာ ... ေဟ့ေဟ့ ဖိုးစေန။ ထပါဟ။ ဒီေန႕သြားႀကိဳရမွာေလ။ ေနာက္က်ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ " ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ပင္ ငစေန႕ကို အိပ္ယာေပၚမွ အတင္းဆြဲခ်သျဖင့္ ငစေန ထလိုက္ရသည္။
"ကိုဇင္ လုပ္ၿပီဗ်ာ။ မနက္ အေစာႀကီးပဲရွိေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလး ေလယာဥ္က ေန႕လည္မွ ဆိုက္မယ့္ဟာ။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာတုန္း" ငစေန အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ေအာ္ေတာ့ ကိုဇင္ စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ျပသည္။
"ငါ စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနလို႕ပါကြာ။ အေစာႀကီးလဲ ႏိုးေနတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မေနခ်င္တာနဲ႕ မင္းဆီထြက္လာတာ။ လာလာ ... မ်က္ႏွာသစ္လုိက္၊ ၿပီးရင္ အျပင္မွာ breakfast ထြက္စားရေအာင္၊ ေမာ္ဒန္ သြားမလား၊ သေျပရိပ္သြားမလား ... မင္းႀကိဳက္တာေျပာ။"
"ကဲပါ ... ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႕ အိပ္ခ်င္စိတ္လဲ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ခဏေစာင့္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အဝတ္အစား လဲလိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးရင္ ေမာ္ဒန္ပဲသြားၾကတာေပါ့။"
လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္၊ နံျပားႏွင့္ ဆိပ္စြပ္ျပဳတ္ တပြဲမွာၿပီးေတာ့ ငစေန ဟာေနေသာ ဗိုက္ကို အရင္ျဖည့္လုိက္သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ စီးကရက္ကိုသာ တစ္လိပ္ၿပီးတစ္လိပ္ ဖြာေနသည္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္က အရာမယြင္းေသး။
"ကိုဇင္ ... ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ေခ်ာလားဗ်"
"ေအာ္ ... ေက်းဇူးရွင္ ... ေမးေဖာ္ရေသးတယ္ေနာ္။ ဒီေလာက္ ၾကာလွၿပီ ခုမွပဲ ေမးေတာ့တယ္။ ... ဟီးဟီး ... အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္ကြာ ... ငါ သူ႕ကို မေတြ႕ဖူးေသးဘူးကြ"
"ေအးေလ ... ခင္ဗ်ားတို႕က ခုမွေတြ႕မယ္ဟာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာက ဓါတ္ပံုထဲမွာ လွလားလို႕ေမးတာ။"
"ဟီး ... ဓါတ္ပံုကို မေတြ႕ဘူးေသးတာဖိုးစေနေရ။ ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က သိမွာစိုးလို႕ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတာင္ ပို႕မေပးဘူး။"
ထင္သည္ ... ကိုဇင္တို႕ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္လြဲလုပ္ရမွ ေက်နပ္သည္ကို ဖုိးစေန သိၿပီးသား။ ခု ဇာတ္လမ္းက စၿပီ။
"ကဲ .. အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ ဘယ္ေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုႀကိဳမွာတုန္း လုပ္စမ္းပါဦး။ ေလယာဥ္ေပၚပါသမွ်လူကို ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးလား လို႕ လိုက္ေမးရမွာေတာ့ မနိပ္ေသးပါဘူးဗ်ာ"
ငစေန နံျပားတဖဲ့ကို ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္ရင္း ပလုပ္ပေလာင္းေမးေတာ့ ကိုဇင္က ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ေထ့ေထ့ ၿပံဳးျပန္သည္။
"လူျမင္ဘူးမွ ႀကိဳလို႕ရမွာလား ငစေနရယ္။ နည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီမွာ ... ဦးေႏွာက္ကို လႊာၿပီးသံုး သိလား။ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေတြ သိ္ပ္မလုပ္နဲ႕။ ေမာင္ရင့္ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ ဒီလို အႀကံမ်ိဳးေတြ ထုတ္ႏို္င္မွာမဟုတ္ဘူး။"
ကိုဇင္က ႏိုင္ဖဲကို ကိုင္ထားေသာ ေလသံႏွင့္ ေျပာေလသည္။
"ေဟ့လူ ေျပာမွာေျပာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာခ်ည္းပဲ လာထိခိုက္မေနနဲ႕"
"ေကာင္မေလးနဲ႕ငါနဲ႕က အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ထားတယ္ကြ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္တဲ့"
"ဟားဟား ... ေကာင္းလိုက္တဲ့ မဟာအႀကံအစည္ႀကီး။ အကၤ်ီအမည္းက ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးမွာပဲ ရွိတာက်ေနတာပဲ။ ေလယာဥ္တစ္စီးလံုး အကၤ်ီအမည္းဝတ္လာရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္မလဲ" .. ငစေန ၾကားျဖတ္၍ တဟားဟား ေအာ္ရီေတာ့ ကိုဇင္က
"ဟ ... ျဖတ္မေျပာနဲ႕ေလ ဖိုးစေနရ။ ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦးဟ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္ကြာ။ ၿပီးရင္ ေလဆိပ္ထဲမွာ အသိေတြ ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္မယ္။ မရွိဘူးဆိုရင္ အခ်က္ျပတဲ့အေနနဲ႕ ပန္းအနီေရာင္ေလးတစ္ပြင့္ ရင္ဘတ္မွာ ထိုးလိုက္မယ္တဲ့။ အဲဒါဆိုရင္ ငါက ဖဲျပား အနီေရာင္ေလးကို ရင္ဘတ္မွာ ထိုးၿပီး သူ႕ဆီကို သြားလိုက္ယံုပဲ။ ရွင္းၿပီလား"
"ကဲပါဗ်ာ ... ထားပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက သူ႕အသိေတြအမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေတြ႕ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ မေတာ္ အိမ္က လူေတြပါ ေရာက္ေနရင္ ျပႆနာ တက္ကုန္မွာေပါ့။ တစ္ကယ္ပဲ မစဥ္းမစားနဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမသာ ဆိုလို႕ကေတာ့ ဇက္ပိုးကိုခ်ည္းပဲ နာနာအုပ္ပစ္မွာ"
"ဟားဟား ... ေမာင္ရင့္ညီမေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဖိုးစေန။ သူ႕ဥာဏ္ကလဲ ေမာင္ရင့္ထက္ ေျပးသဗ်။ ကိုယ္ အဲဒါကို ေမးၿပီးၿပီ။ သူက အိမ္ကလူေတြကို လြမ္းလို႕ surprise လုပ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ျပန္လာတယ္လို႕ ေျပာမွာေပါ့ တဲ့။ ကဲ ... ဒီေလာက္ ဥာဏ္ေကာင္းေနမွေတာ့ ေမာင္ရင့္ညီမ ဘယ္ကလာ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွာတုန္းကြ။ ဟားဟား"
ငစေနတို႕ ေလဆိပ္ထဲေရာက္ၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ေလယာဥ္ဆိုက္ေလသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ ခရီးသည္မ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳ သက္ဆိုင္ရာ ေကာင္တာမ်ားမွ ထြက္လာၾကသည္။
"ငစေန ... လုပ္ပါဦးဟ ... ကူၿပီးရွာပါဦး။ အကၤ်ီအနက္နဲ႕ က ေလးေယာက္ေလာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲမသိဘူး"
ငစေန ေလဆိပ္အတြင္းပိုင္းထဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အခုထြက္လာတဲ့ အကၤ်ီအနက္ လက္ျပတ္နဲ႕ေကာင္မေလးကို ျမင္ဖူးသလိုလို ....
"ဟိုက္ ... ကိုဇင္ ... ဟိုမွာ မိုးမိုးဗ် ... ခင္ဗ်ားညီမ မိုးမိုး။ ကြိဳင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲမသိဘူး"
ငစေန ျပမွပင္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမကို ျမင္ေလသည္။
"ဟာ ... ဖိုးစေန ... ဟိုတစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ထား။ ငါ ညီမေလးဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္။"
ကိုဇင္ ေျပးသြားရာေနာက္သို႕ ငစေနပါ ေျပးလိုက္သြားရသည္။ အကၤ်ီအနက္ေရာင္ႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားကေတာ့ ပန္းအနီကို ရင္ဘတ္မွာ မထိုးၾကေသး။
"မိုး ... ဘာျဖစ္တာလဲညီမေလး။ နင္ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲ။ ေနေရာေကာင္းရဲ႕လား။ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား။ ငါစိတ္ပူလိုက္တာဟာ။"
ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမပုခုန္းကိုကိုင္ရင္ တတြတ္တြတ္ ေမးေလသည္။
"ဟိုေလ ... ညီမေလး ကိုႀကီးတို႕ ေဖႀကီးတို႕ကို လြမ္းလို႕ ခဏျပန္လာတာ။ ညီမေလးသူငယ္ခ်င္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ ဝယ္ၿပီးမွ မျပန္ျဖစ္တာနဲ႕ သူ႕လက္မွတ္ ကိုညီမေလး ယူလိုက္တာ။ ကိုႀကီးတို႕ အံ့ၾသသြားေအာင္လို႕ အေၾကာင္းမၾကားပဲ ျပန္လာတာေလ။"
မိုးမိုးအေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကိုဇင္ပါ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားပါသည္။
"ဘာ .... နင္ဘာေျပာတယ္" ရုတ္တရက္ ေအာ္လုိက္သည့္ ကိုဇင့္အသံေၾကာင့္ မိုးမိုး ဆတ္ကနဲတုန္သြားကာ လက္ထဲမွာ အရာတစ္ခု လြတ္က်သြားသည္။
ႏွင္းဆီ အနီေရာင္တစ္ပြင့္ .... အကၤ်ီတြင္ အသင့္ထိုးရန္ ကလစ္ေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ထားေသာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီ။
"ကိုႀကီး ... ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္။ ... ဘာျဖစ္သြားလို႕လဲ။ ကိုႀကီးကေရာ ဘာလို႕ ေလဆိပ္ကိုိေရာက္ေနတာလဲ။ ညီမေလး ျပန္လာမွာကို သိလို႕လား"
မ်က္လံုးအဝိုင္းသားႏွင့္ အျပစ္ကင္းသူ ဘာမွ မသိသူတစ္ေယာက္ပမာ ေမးေသာေမးခြန္းကို ကိုဇင္ ျပန္မေျဖႏိုင္ပါ။ လက္ထဲမွ ကိုင္ထားေသာ အရာတစ္ခုကိုသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕ ေဒါသတစ္ႀကီး ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္ ...
အနီေရာင္ ဖဲျပားေလးတစ္ခု
ဘာမွ ထပ္ရွင္းျပစရာ မလိုေတာ့ပါ။ အားလံုးကို အလိုလိုနားလည္သြားေသာ မိုးမိုးတစ္ေယာက္ တသိမ့္သိမ့္ ရိႈက္ကာ ငိုေတာ့သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ ဝုန္းကနဲလွည့္ကာ ေလဆိပ္အျပင္ဘက္သို႕ ေျပးထြက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ငစေနတစ္ေယာက္သာ ကိုဇင့္ေနာက္သို႕ လိုက္သြားရေကာင္းႏိုး၊ ငိုေနသူကို ေခ်ာ့ရေကာင္းႏိုးျဖင့္ ေဝခြဲမရႏိုင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။
ကိုဇင္ႏွင့္ ဖိုးစေနမွာ ကိုးတန္းႏွစ္မွ စ၍ တြဲျဖစ္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့လဲ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြ အတူတကြ တက္ၾကျပန္သည္။ ထိုစဥ္က အင္တာနက္ဆိုသည္မွာ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ျဖစ္သည္။ ဖိုးစေနတို႕ အင္တာနက္ဆိုတာကို ကြန္ပ်ဴတာျပပြဲႀကီးႀကီးေတြရွိမွ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးရသည္။ ဒါေတာင္ သူမ်ားလုပ္တာ ထိုင္ၾကည့္ရတာ။ ကိုယ့္ေရွ႕ခ်ေပးလွ်င္ ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမယ္မွန္းမသိ။ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ၿပီးေတာ့ ကိုဇင္က အိမ္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္လိုက္ၿပီး အင္တာနက္ လိုင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေလသည္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ၿပီမို႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့ေသာ ကိုဇင္ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံသာ ေတြ႕ျဖစ္သည္။ တစ္ျခား သင္တန္းေတြ ဆက္တက္ခ်င္သျဖင့္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ကိုသာ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ကိုဇင့္ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီမ မိုးမိုး မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ စကၤာပူတြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနေၾကာင္း ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းမ်ားကို ကိုဇင္ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ အၿမဲလို ၾကားရေလ့ ရွိသည္။ တစ္ရက္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခား ေပါက္ခ်လာသည္။ မ်က္ႏွာကလဲ မိႈရတဲ့မ်က္ႏွာ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သည္။
"ဖိုးစေန ... ငါရည္းစားရၿပီကြ"
"ဒါမ်ားကိုဇင္ရာ အထူးအဆန္းလုပ္လို႕၊ ခင္ဗ်ားလိုက္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ရာ့တစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္အရုပ္ဆိုးဆိုး အသားမည္းမည္း ေကာင္မေလးက ခင္ဗ်ားကို ျပန္ႀကိဳက္လိုက္သလဲ ... ေျပာ" ကၽြန္ေတာ္က အရႊန္းေဖာက္၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
"ဟားဟား ... ဖိုးစေနရယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားလုပ္ေနၿပီး ဒီေလာက္တံုးရသလားဟ။ ငါရည္းစားရတာ အျပင္မွာမဟုတ္ဘူးေမာင္၊ online မွာရတာဗ်။ chatting ထဲမွာေတြ႕ရင္း ႀကိဳက္ၾကတာ။"
ကိုဇင့္စကားေၾကာင့္ ဖိုးစေန မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ... ကိုဇင္တို႕ အေတာ္ တိုးတက္ေနပါလား။ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသား ဖိုးစေနပင္ ေက်ာင္းမွာ အင္တာနက္ မေျပာႏွင့္ ရိုးရိုး Local Network ကိုေတာင္ မျမင္ဖူးလို႕ စာေတြ႕ႏွင့္သာ မွန္းရမ္ေနရတာ၊ ကိုဇင္တို႕က ကမၻာ့ကြန္ယက္ထဲ ရည္းစားေတာင္ရေနၿပီဆိုပဲ။
"ဟ လုပ္စမ္းပါဦးဆရာသမားရ၊ ခင္ဗ်ားေတာ့ ေကာ္တာပဲ။ ေကာင္မေလးက အေမရိက တို႕ အဂၤလန္တို႕ကဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကိုလွမ္းေခၚရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ထ လိုက္သြားယံုပဲ၊ ပိုင္ပါ့ဗ်ာ။"
"ႏိုးႏိုး ... ဖိုးစေန၊ ငါက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိတယ္ဟ။ တိုင္းတပါးသူ မ်က္ႏွာျဖဴမ်က္ႏွာဝါမ်ားေတာ့ ေယာင္လို႕ေတာင္ ႀကိဳက္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႕။ ျမန္မာမိန္းကေလးပဲႀကိဳက္တာ။ ေကာင္မေလးက ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတာကြ။"
ဖိုးစေန ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ျပန္ရိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။
"ၾကည့္လဲလုပ္ပါဦးကိုဇင္ရာ၊ ေတာ္ၾကာေနမွ ကိုဇင့္ညီမ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလို႕ ဟိုက အိမ္ျပန္တိုင္ေနရင္ ခင္ဗ်ား ေျပးေပါက္မွားေနပါဦးမယ္"
"စိတ္မပူပါနဲ႕ဖိုးစေနရာ ငါ check ၿပီးပါၿပီ။ ညီမေလးနဲ႕ ေက်ာင္းမတူဘူးကြ။ သူတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက သပ္သပ္"
"အင္းေပါ့ဗ်ာ ... ေကာင္းပါေလ့။ ခင္ဗ်ားတို႕ေခတ္ဆိုေတာ့လဲ လုပ္ၾကေပါ့"
ငစေနတစ္ေယာက္ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ကုတ္ရေတာ့သည္ေပါ့။
ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္၊ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္း ေခ်ာင္းေပါက္ရံုမက ျမစ္ပါ ေပၚေလာက္ေအာင္ေျပးေနရေသာ ငစေနတစ္ေယာက္ သစ္ရြက္တို႕ တေဖြးေဖြးေၾကြမွပင္ ေႏြေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိေတာ့သည္။ အရြက္မရွိ အရိပ္မရွိေသာ္ ေနပူရွိန္က ျပင္းလြန္းလွသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႕ သႀကၤန္ေတာင္ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ငစေန ေက်ာင္းအားရက္တစ္ရက္ ကိုဇင္ ေရာက္ခ်လာျပန္သည္။
"ေဟး ဖိုးစေန။ လုပ္ပါဦးဟ။ ကိုယ္ ေမာင္ရင့္အကူအညီလိုတယ္။"
လူမျမင္ရေသး အကူအညီေတာင္းသံက အရင္ထြက္လာသည္။
"ဆို ဆရာသမား။ ဘာေတြ ေဂ်ာက္ေပါက္က်ေအာင္ လုပ္ဦးမလို႕တုန္း။ ခင္ဗ်ားကို လိုက္ကူညီရင္းနဲ႕ ေျပးေပါက္မွားေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ဘူး"
ဖုိးစေနက အရႊန္းေဖာက္ၿပီးေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ႕မဲ့သြားသည္။
"ဒီတစ္ခါ အေကာင္းပါ ဖိုးစေနရာ။ ဒီလိုကြ ... ဒီသႀကၤန္က်ရင္ ငါ့ေကာင္မေလး ျပန္လာလိမ့္မယ္"
"အဲဒီေတာ့? ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ေပးရမွာတုန္း"
"ဒီလို ဖိုးစေနရာ ... ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က မသိေအာင္ျပန္လာမွာ။ ငါနဲ႕အတူတူ သႀကၤန္မွာ အတူတူေပ်ာ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ ျပန္လာတာ။ အဲဒါ ငါ သြားႀကိဳမွရမယ္။ သြားႀကိဳတဲ့ေန႕ မင္းပါ လိုက္ခဲ့ပါကြာ၊ အထုပ္ေလးဘာေလးထမ္း .... အဲေလ ... အေဖာ္ရတာေပါ့။"
ျမတ္စြာဘုရား ... ေလာကႀကီး ဘာေတြ ေဇာက္ထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ငစေနတစ္ေယာက္ စိတ္ေရာ လူပါ ညစ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးက အိမ္က မသိေအာင္ ျပန္လာမတဲ့။ သႀကၤန္မွာ အတူတူ ေပ်ာ္ၾကမတဲ့။
"ျဖစ္ပါ့မလား ကိုဇင္ရာ။ သႀကၤန္ လည္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ညက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးကို ဘယ္နားသြားထားမွာတုန္း။ ခင္ဗ်ားအိမ္ေခၚသြားမလို႕လား" ငစေနက တမင္ ရြဲ႕ၿပီးေမးလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။
"ဖုိးစေန ... ေမာင္ရင္ တံုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ကယ္ပဲ တံုးလြန္းေနတာလားဟ။ ငါ အကုန္စီစဥ္ထားၿပီးၿပီကြ။ ေကာင္မေလးအတြက္ ဟိုတယ္မွာတည္းဖို႕ စီစဥ္ထားတယ္။ ေန႕ဘက္ သႀကၤန္လည္။ ညဘက္ ဟိုတယ္မွာ နားေပါ့ကြာ။ အိမ္ကိုေတာ့ မ႑ပ္မွာပဲ အိပ္မယ္လို႕ ေျပာထားတယ္။ က်န္တာေတာ့ ဟဲဟဲေပါ့ကြာ ... ဟဲဟဲ။ "
ကိုဇင့္ဟဲဟဲက ငစေန႕ကို ပိုၿပီး စိတ္ညစ္သြားေစသည္။
"တိဘူးဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားတို႕ဟာေတြ တစ္ကယ္ကို လိုက္မမွီေတာ့ဘူး။ တတ္လဲတတ္ႏိုင္ၾကပါေပ့။ စိတ္ႀကီးကိုညစ္တယ္"။ ငစေနတစ္ေယာက္ ကေလးေပါက္စ ေလသံႏွင့္ ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္၍ေျပာေတာ့ ကိုဇင့္ရယ္သံက ပို၍ပို၍သာ က်ယ္လို႕လာေလေတာ့သည္။
"ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ဘယ္ေန႕ ျပန္လာမွာလဲ"
"သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ ၂ ရက္"
အခ်ိန္က ငစေန႕အတြက္ ျမန္လြန္းလွေသာ္လည္း ကိုဇင့္အတြက္မူ ေႏွးလြန္းလွေပသည္။ ေကာင္မေလး လာမည့္ရက္ကိုသာ လည္တစ္ဆန္႕ဆန္႕ ႏွင့္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ ကိုဇင့္ကိုေတြ႕တိုင္း ငစေန ရယ္ရမလုိ ငိုရမလို ျဖစ္ရသည္။ သြားႀကိဳမည့္ေန႕သို႕ေရာက္ေသာ္ မနက္အေစာႀကီး ကိုစေနတစ္ေယာက္ အိမ္သို႕ ေရာက္လာေတာ့သည္။ ငစေနကေတာ့ အိပ္ေကာင္းတုန္း။
"ဟာ ... ေဟ့ေဟ့ ဖိုးစေန။ ထပါဟ။ ဒီေန႕သြားႀကိဳရမွာေလ။ ေနာက္က်ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ " ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ပင္ ငစေန႕ကို အိပ္ယာေပၚမွ အတင္းဆြဲခ်သျဖင့္ ငစေန ထလိုက္ရသည္။
"ကိုဇင္ လုပ္ၿပီဗ်ာ။ မနက္ အေစာႀကီးပဲရွိေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလး ေလယာဥ္က ေန႕လည္မွ ဆိုက္မယ့္ဟာ။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာတုန္း" ငစေန အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ေအာ္ေတာ့ ကိုဇင္ စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ျပသည္။
"ငါ စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနလို႕ပါကြာ။ အေစာႀကီးလဲ ႏိုးေနတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မေနခ်င္တာနဲ႕ မင္းဆီထြက္လာတာ။ လာလာ ... မ်က္ႏွာသစ္လုိက္၊ ၿပီးရင္ အျပင္မွာ breakfast ထြက္စားရေအာင္၊ ေမာ္ဒန္ သြားမလား၊ သေျပရိပ္သြားမလား ... မင္းႀကိဳက္တာေျပာ။"
"ကဲပါ ... ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႕ အိပ္ခ်င္စိတ္လဲ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ခဏေစာင့္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အဝတ္အစား လဲလိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးရင္ ေမာ္ဒန္ပဲသြားၾကတာေပါ့။"
လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္၊ နံျပားႏွင့္ ဆိပ္စြပ္ျပဳတ္ တပြဲမွာၿပီးေတာ့ ငစေန ဟာေနေသာ ဗိုက္ကို အရင္ျဖည့္လုိက္သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ စီးကရက္ကိုသာ တစ္လိပ္ၿပီးတစ္လိပ္ ဖြာေနသည္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္က အရာမယြင္းေသး။
"ကိုဇင္ ... ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ေခ်ာလားဗ်"
"ေအာ္ ... ေက်းဇူးရွင္ ... ေမးေဖာ္ရေသးတယ္ေနာ္။ ဒီေလာက္ ၾကာလွၿပီ ခုမွပဲ ေမးေတာ့တယ္။ ... ဟီးဟီး ... အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္ကြာ ... ငါ သူ႕ကို မေတြ႕ဖူးေသးဘူးကြ"
"ေအးေလ ... ခင္ဗ်ားတို႕က ခုမွေတြ႕မယ္ဟာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာက ဓါတ္ပံုထဲမွာ လွလားလို႕ေမးတာ။"
"ဟီး ... ဓါတ္ပံုကို မေတြ႕ဘူးေသးတာဖိုးစေနေရ။ ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က သိမွာစိုးလို႕ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတာင္ ပို႕မေပးဘူး။"
ထင္သည္ ... ကိုဇင္တို႕ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္လြဲလုပ္ရမွ ေက်နပ္သည္ကို ဖုိးစေန သိၿပီးသား။ ခု ဇာတ္လမ္းက စၿပီ။
"ကဲ .. အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ ဘယ္ေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုႀကိဳမွာတုန္း လုပ္စမ္းပါဦး။ ေလယာဥ္ေပၚပါသမွ်လူကို ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးလား လို႕ လိုက္ေမးရမွာေတာ့ မနိပ္ေသးပါဘူးဗ်ာ"
ငစေန နံျပားတဖဲ့ကို ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္ရင္း ပလုပ္ပေလာင္းေမးေတာ့ ကိုဇင္က ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ေထ့ေထ့ ၿပံဳးျပန္သည္။
"လူျမင္ဘူးမွ ႀကိဳလို႕ရမွာလား ငစေနရယ္။ နည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီမွာ ... ဦးေႏွာက္ကို လႊာၿပီးသံုး သိလား။ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေတြ သိ္ပ္မလုပ္နဲ႕။ ေမာင္ရင့္ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ ဒီလို အႀကံမ်ိဳးေတြ ထုတ္ႏို္င္မွာမဟုတ္ဘူး။"
ကိုဇင္က ႏိုင္ဖဲကို ကိုင္ထားေသာ ေလသံႏွင့္ ေျပာေလသည္။
"ေဟ့လူ ေျပာမွာေျပာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာခ်ည္းပဲ လာထိခိုက္မေနနဲ႕"
"ေကာင္မေလးနဲ႕ငါနဲ႕က အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ထားတယ္ကြ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္တဲ့"
"ဟားဟား ... ေကာင္းလိုက္တဲ့ မဟာအႀကံအစည္ႀကီး။ အကၤ်ီအမည္းက ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးမွာပဲ ရွိတာက်ေနတာပဲ။ ေလယာဥ္တစ္စီးလံုး အကၤ်ီအမည္းဝတ္လာရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္မလဲ" .. ငစေန ၾကားျဖတ္၍ တဟားဟား ေအာ္ရီေတာ့ ကိုဇင္က
"ဟ ... ျဖတ္မေျပာနဲ႕ေလ ဖိုးစေနရ။ ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦးဟ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္ကြာ။ ၿပီးရင္ ေလဆိပ္ထဲမွာ အသိေတြ ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္မယ္။ မရွိဘူးဆိုရင္ အခ်က္ျပတဲ့အေနနဲ႕ ပန္းအနီေရာင္ေလးတစ္ပြင့္ ရင္ဘတ္မွာ ထိုးလိုက္မယ္တဲ့။ အဲဒါဆိုရင္ ငါက ဖဲျပား အနီေရာင္ေလးကို ရင္ဘတ္မွာ ထိုးၿပီး သူ႕ဆီကို သြားလိုက္ယံုပဲ။ ရွင္းၿပီလား"
"ကဲပါဗ်ာ ... ထားပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက သူ႕အသိေတြအမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေတြ႕ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ မေတာ္ အိမ္က လူေတြပါ ေရာက္ေနရင္ ျပႆနာ တက္ကုန္မွာေပါ့။ တစ္ကယ္ပဲ မစဥ္းမစားနဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမသာ ဆိုလို႕ကေတာ့ ဇက္ပိုးကိုခ်ည္းပဲ နာနာအုပ္ပစ္မွာ"
"ဟားဟား ... ေမာင္ရင့္ညီမေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဖိုးစေန။ သူ႕ဥာဏ္ကလဲ ေမာင္ရင့္ထက္ ေျပးသဗ်။ ကိုယ္ အဲဒါကို ေမးၿပီးၿပီ။ သူက အိမ္ကလူေတြကို လြမ္းလို႕ surprise လုပ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ျပန္လာတယ္လို႕ ေျပာမွာေပါ့ တဲ့။ ကဲ ... ဒီေလာက္ ဥာဏ္ေကာင္းေနမွေတာ့ ေမာင္ရင့္ညီမ ဘယ္ကလာ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွာတုန္းကြ။ ဟားဟား"
ငစေနတို႕ ေလဆိပ္ထဲေရာက္ၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ေလယာဥ္ဆိုက္ေလသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ ခရီးသည္မ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳ သက္ဆိုင္ရာ ေကာင္တာမ်ားမွ ထြက္လာၾကသည္။
"ငစေန ... လုပ္ပါဦးဟ ... ကူၿပီးရွာပါဦး။ အကၤ်ီအနက္နဲ႕ က ေလးေယာက္ေလာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲမသိဘူး"
ငစေန ေလဆိပ္အတြင္းပိုင္းထဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အခုထြက္လာတဲ့ အကၤ်ီအနက္ လက္ျပတ္နဲ႕ေကာင္မေလးကို ျမင္ဖူးသလိုလို ....
"ဟိုက္ ... ကိုဇင္ ... ဟိုမွာ မိုးမိုးဗ် ... ခင္ဗ်ားညီမ မိုးမိုး။ ကြိဳင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲမသိဘူး"
ငစေန ျပမွပင္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမကို ျမင္ေလသည္။
"ဟာ ... ဖိုးစေန ... ဟိုတစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ထား။ ငါ ညီမေလးဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္။"
ကိုဇင္ ေျပးသြားရာေနာက္သို႕ ငစေနပါ ေျပးလိုက္သြားရသည္။ အကၤ်ီအနက္ေရာင္ႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားကေတာ့ ပန္းအနီကို ရင္ဘတ္မွာ မထိုးၾကေသး။
"မိုး ... ဘာျဖစ္တာလဲညီမေလး။ နင္ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲ။ ေနေရာေကာင္းရဲ႕လား။ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား။ ငါစိတ္ပူလိုက္တာဟာ။"
ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမပုခုန္းကိုကိုင္ရင္ တတြတ္တြတ္ ေမးေလသည္။
"ဟိုေလ ... ညီမေလး ကိုႀကီးတို႕ ေဖႀကီးတို႕ကို လြမ္းလို႕ ခဏျပန္လာတာ။ ညီမေလးသူငယ္ခ်င္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ ဝယ္ၿပီးမွ မျပန္ျဖစ္တာနဲ႕ သူ႕လက္မွတ္ ကိုညီမေလး ယူလိုက္တာ။ ကိုႀကီးတို႕ အံ့ၾသသြားေအာင္လို႕ အေၾကာင္းမၾကားပဲ ျပန္လာတာေလ။"
မိုးမိုးအေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကိုဇင္ပါ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားပါသည္။
"ဘာ .... နင္ဘာေျပာတယ္" ရုတ္တရက္ ေအာ္လုိက္သည့္ ကိုဇင့္အသံေၾကာင့္ မိုးမိုး ဆတ္ကနဲတုန္သြားကာ လက္ထဲမွာ အရာတစ္ခု လြတ္က်သြားသည္။
ႏွင္းဆီ အနီေရာင္တစ္ပြင့္ .... အကၤ်ီတြင္ အသင့္ထိုးရန္ ကလစ္ေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ထားေသာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီ။
"ကိုႀကီး ... ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္။ ... ဘာျဖစ္သြားလို႕လဲ။ ကိုႀကီးကေရာ ဘာလို႕ ေလဆိပ္ကိုိေရာက္ေနတာလဲ။ ညီမေလး ျပန္လာမွာကို သိလို႕လား"
မ်က္လံုးအဝိုင္းသားႏွင့္ အျပစ္ကင္းသူ ဘာမွ မသိသူတစ္ေယာက္ပမာ ေမးေသာေမးခြန္းကို ကိုဇင္ ျပန္မေျဖႏိုင္ပါ။ လက္ထဲမွ ကိုင္ထားေသာ အရာတစ္ခုကိုသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕ ေဒါသတစ္ႀကီး ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္ ...
အနီေရာင္ ဖဲျပားေလးတစ္ခု
ဘာမွ ထပ္ရွင္းျပစရာ မလိုေတာ့ပါ။ အားလံုးကို အလိုလိုနားလည္သြားေသာ မိုးမိုးတစ္ေယာက္ တသိမ့္သိမ့္ ရိႈက္ကာ ငိုေတာ့သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ ဝုန္းကနဲလွည့္ကာ ေလဆိပ္အျပင္ဘက္သို႕ ေျပးထြက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ငစေနတစ္ေယာက္သာ ကိုဇင့္ေနာက္သို႕ လိုက္သြားရေကာင္းႏိုး၊ ငိုေနသူကို ေခ်ာ့ရေကာင္းႏိုးျဖင့္ ေဝခြဲမရႏိုင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။
Thursday, February 28, 2008
ဖ်က္မရေသာအတိတ္ ၆ - မူလတန္း၏ ေနာက္ဆံုးေန႕မ်ား
ငစေနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြမ်ားလုိက္တာမွ အေမတို႕ေျပာသလို ယားတာေတာင္ မကုတ္အားလို႕ ထံုးတို႕ၿပီးမွတ္ထားရတယ္ ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ မယားလို႕ ထံုးမတို႕လိုက္ရေပမယ့္ တစ္ပတ္ေလာက္ဆက္တိုက္ ေန႕လည္စာလြတ္သြားတဲ့ဒဏ္က အရင္ရွိထားဖူးတဲ့ အစာအိမ္ျပႆနာကို ျပန္အစေဖာ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိၿပီး ျခေသၤ့ကၽြန္းမွာ ေရာဂါတစ္ခါျဖစ္ရင္ အနည္းဆံုး ၃၀၀ ေလာက္ ေအာက္ထစ္ကုန္တတ္တာမို႕ အေျခအေနမဆိုးခင္ အလုပ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီး က်န္းမာေရးအေျခအေနကို ကမန္းကတမ္းျပန္ထိန္းလိုက္ရတယ္။ အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြကလဲ ေအာ္လွၿပီမို႕ ဒီေန႕ေတာ့ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး Blog တင္မယ့္ post တစ္ခု ခိုးေရးျဖစ္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ အသစ္ေရးဖို႕ အႀကံမရေတာ့လဲ ေရးလက္စ အေဟာင္းျဖစ္တဲ့ ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကိုပဲ ဆက္ေရးရတာေပါ့။
ငစေန၏ငယ္ဘဝ၌ အထင္ရွားဆံုးအမူအက်င့္ကိုေျပာျပပါ ဆိုလွ်င္ အပ်င္းထူျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းစာကိုလုပ္ရမွာပ်င္း၏။ အေမကေတာ့ ငစေနတို႕မ်ား ေက်ာင္းစာဆိုရင္ တီ ဆားေၾကာက္တာထက္ေတာင္ ေၾကာက္ေသးတယ္ လို႕ေျပာတတ္သည္။ ဟုတ္ပ။ ထိုေက်ာင္းစာလုပ္သည့္အထဲမွာမွ အပ်င္းဆံုးမွာ ေက်ာင္းမွ သင္ၿပီးသားစာမ်ားကို ျပန္လုပ္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ငစေနတို႕ငယ္ငယ္တုန္းက က်ဴရွင္သင္ၾကားပံုမွာ ယေန႕ဆရာမ်ားကဲ့သို႕မဟုတ္ေပ။ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက ဒီေန႕ ေက်ာင္းမွာ ဘာသင္လဲ ဆိုတာ အရင္ေမးသည္။ သခၤ်ာသင္သည့္ေန႕ဆိုလွ်င္ အကုန္ အစအဆံုး တစ္ေခါက္ျပန္တြက္ရသည္။ က်က္စာပါလာလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း က်က္ၿပီး ျပန္အံ (အလြတ္ျပန္ဆို) ရသည္။ ငစေနကလဲ ဒါမ်ိဳးဆို ပ်င္းမွပ်င္း။ က်ဴရွင္ဆရာမႏွင့္ ခဏခဏ ျပႆနာတက္ဖန္မ်ားလာေတာ့ အေမ့ကို က်ဴရွင္မတက္ေတာ့ဟု ငစေနေၾကျငာေလသည္။ (အဲဒါ ၂ တန္းေက်ာင္းသားတဲ့ေနာ္)။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္၊ “ေအးေလ။ နင္ပ်င္းရင္လဲ မတက္နဲ႕ေပါ့။ လပတ္စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ ၁၀ ေအာက္ မက်ေစနဲ႕။ က်ရင္ေတာ့ နင့္ကိုက်ဴရွင္ျပန္ပို႕မယ္” ဟုသာ ေျပာေလသည္။ အလြန္ေပ အလြန္ကတ္ေသာ ငစေနကလဲ အဆင့္ ၇၊ ၈၊ ၉ တို႕ကိုသာ တစ္လွည့္စီယူ၍ က်ဴရွင္တက္ျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေအာင္ႀကံေဆာင္ေတာ့သည္။
စတုတၳတန္းသို႕ေရာက္ေသာခါ ငစေနတစ္ေယာက္ ရင္တထိတ္ထိတ္ေပါ့။ အစိုးရစစ္ေပကိုး။ အစ္မလုပ္သူက ေလးတန္းအစိုးရစစ္မွာ ဂုဏ္ထူးေတြ တေပြ႕တပိုက္ ရထားေလေတာ့ ငစေန႕အလွည့္က်မွ ဘာမွမရရင္ ေခါင္းက်ိန္းေပေတာ့မည္။ ကိုယ့္မာနနဲ႕ကိုယ္ က်ဴရွင္ကလဲ ျပန္မတက္ခ်င္သည္မို႕ စာကိုသာ အေသကုန္းရုန္းက်က္ရေတာ့သည္။ ေက်ာင္းမွ ဆရာမမ်ားကလဲ “ေလးတန္းကို ဘာမွတ္ေနလဲ။ ဒါ အစိုးရစစ္ စာေမးပြဲ၊ ၈တန္းတို႕ ၁၀ တန္းတို႕နဲ႕ အတူတူပဲ ” ဟုဆိုကာ အတင္းေမာင္းအ တင္းတြန္းၾကသည္။ မႏွစ္က စာေမးပြဲတုန္းက ေက်ာင္းမွ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ပထမရသူတစ္ေယာက္ ပါသည္မို႕ ဒီႏွစ္ ၿမိဳ႕နယ္ဆုေတြ ပိုမ်ားမ်ားခ်ိတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ ပထဝီက အဆိုးဆံုး။ သခၤ်ာဆိုလွ်င္ တစ္ခါသင္လွ်င္ အခန္းတစ္ခန္း ျပတ္ေအာင္သင္ၿပီး ရွိသမွ် ေလ့က်င့္ခန္းအကုန္ အိမ္စာေပးပစ္ေလ့ရွိသည္။ အိမ္မွာ ငစေနတစ္ေယာက္ စာခ်ည္းပဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနသည္မို႕ လူႀကီးမ်ားကပင္အံ့ၾသေသာ အမူအယာ ျပၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲႀကီးမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေလေတာ့သည္။
ပထမအစမ္း စာေမးပြဲစစ္ခါနီး တစ္လခန္႕အလိုတြင္ေတာ့ ဆရာမက ငစေနတို႕ကို အလြန္ဝမ္းသာစရာ သတင္းစကားတစ္ခု ေပးေလေတာ့သည္။ ထိုသတင္းမွာကား ယခုႏွစ္မွစ၍ ေလးတန္းစာေမးပြဲကို အစိုးရမွ တာဝန္ယူစစ္ေဆးျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းၿပီး မိမိ သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းမ်ားအလိုက္သာ စာေမးပြဲမ်ား က်င္းပၾကရန္ ဟူေသာ သတင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕ ေပ်ာ္လိုက္တာမွ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေလးတန္းႏွစ္ကား အေပ်ာ္မ်ား စုေနေသာႏွစ္ဟု ဆိုရမလားပင္ မေျပာတတ္၊ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲၿပီး၊ သတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပင္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ပထဝီမွာ သင္ရိုးအကုန္ ကၽြတ္ေသာအေျခအေနသို႕ေရာက္ေတာ့သည္။ သင္ရိုးကုန္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အတန္းပိုင္ဆရာမက ခြင့္ရက္ရွည္ယူေလသည္။ မီးဖြားခြင့္ တဲ့။ မင္းတို႕ အတန္းတင္စာေမးပြဲနားနီးမွ ျပန္လာမယ္။ သိပ္မေဆာ့နဲ႕၊ ငစေန၊ ဆရာမမရွိရင္ မင္းအတန္းထိန္းရမယ္ေနာ္။ ဟု ႏႈတ္ဆက္ကာ ခြင့္ယူသြားေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕မွာ ေပ်ာ္မဆံုးေတာ့။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ သမိုင္းတို႕သာ သင္ရန္က်န္ေတာ့သည္ကိုး။ အားေနေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ငစေနတို႕ ၂ တန္းႏွင့္ ၃ တန္းမွ ဆရာမမ်ားကို အမွတ္ကူျခစ္ေပးျခင္း၊ စာေမးပြဲကူစစ္ေပးျခင္း၊ စာကူသင္ေပးျခင္း စသည္ျဖင့္သြားေရာက္ကူညီကာ အငယ္တန္းမ်ားအား ဆရာႀကီးလုပ္ၾကသည္။
အတန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုေသာ တာဝန္မွာ ဆရာမမရွိေသာအခါ အတန္းေသာ့ကို ထိန္းသိမ္းရေသာ တာဝန္လဲ တစ္ခုပါလာေလသည္။ ေသာ့ကိုင္ရေတာ့ မနက္ကို သူမ်ားမေရာက္ခင္ ေစာေစာေရာက္ေအာင္သြားၿပီး အတန္းဖြင့္ေပးရတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲမဝင္ပဲ အျပင္မွာေသာင္းက်န္းေနရင္ ငစေနနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကြိဳင္တက္ေပလိမ့္မည္။ ငစေနက ေက်ာင္းႏွင့္အ ေမ့ရံုးႏွင့္ နီးသည္မို႕ အၿမဲတမ္း အေမ့ရံုးကားႏွင့္သာ လိုက္ေလ့ရွိသည္။ ယခု ေစာေစာသြားဖို႕က်ေတာ့ ရံုးကားစီး၍ မျဖစ္ေတာ့။ အေဖကလဲ နယ္မွာတာဝန္က်ေနသည္မို႕ လိုက္မပို႕ႏိုင္၊ အေမကလဲ မနက္စာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိစၥ အလ်င္မွီေအာင္ လုပ္ရေတာ့ ေစာေစာလိုက္မပို႕ႏိုင္ေပ။ အေမ့ကိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေမးေတာ့ “ငစေနရယ္။ နင္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သြားေပါ့။ ငါေရာက္ေတာ့မွ ထမင္းခ်ိဳင့္လာေပးမယ္” ဟုေျပာေလသည္။ ဤသို႕ႏွင့္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား ငစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာက္ေျမာင္းရွိအိမ္မွ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ရွိေက်ာင္းသို႕ မနက္ေစာေစာ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းတက္ေလေတာ့သည္။ ေဆြမ်ိဳးမ်ားသိေသာ္ အေမ့ကို ဝိုင္းအျပစ္တင္ၾကသည္။ ကေလးကို တစ္ေယာက္တည္းလႊတ္ရေကာင္းလားေပါ့။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ “သူသြားတတ္ပါတယ္” ဟုသာ ျပန္ေျပာတတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က နယ္ေရာက္ေနေသာ အေဖ့ကို လွမ္းတိုင္ၾကသည္။ အေဖကလဲ “နင္တို႕သားအမိနဲ႕ေတာ့ ခက္ပါတယ္” ဆိုတာထက္ ပိုမေျပာေပ။ အေမသည္ ငစေန႕အတြက္ တစ္ကယ္ပင္ အေရးပါေသာ ပဲ့ကိုင္တစ္ေယာက္၊ ပန္းပြတ္သမတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ ငစေန၏ မူလတန္းရက္မ်ား ကုန္ဆံုးခဲ့ေတာ့သည္။
ငစေန၏ငယ္ဘဝ၌ အထင္ရွားဆံုးအမူအက်င့္ကိုေျပာျပပါ ဆိုလွ်င္ အပ်င္းထူျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းစာကိုလုပ္ရမွာပ်င္း၏။ အေမကေတာ့ ငစေနတို႕မ်ား ေက်ာင္းစာဆိုရင္ တီ ဆားေၾကာက္တာထက္ေတာင္ ေၾကာက္ေသးတယ္ လို႕ေျပာတတ္သည္။ ဟုတ္ပ။ ထိုေက်ာင္းစာလုပ္သည့္အထဲမွာမွ အပ်င္းဆံုးမွာ ေက်ာင္းမွ သင္ၿပီးသားစာမ်ားကို ျပန္လုပ္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ငစေနတို႕ငယ္ငယ္တုန္းက က်ဴရွင္သင္ၾကားပံုမွာ ယေန႕ဆရာမ်ားကဲ့သို႕မဟုတ္ေပ။ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက ဒီေန႕ ေက်ာင္းမွာ ဘာသင္လဲ ဆိုတာ အရင္ေမးသည္။ သခၤ်ာသင္သည့္ေန႕ဆိုလွ်င္ အကုန္ အစအဆံုး တစ္ေခါက္ျပန္တြက္ရသည္။ က်က္စာပါလာလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း က်က္ၿပီး ျပန္အံ (အလြတ္ျပန္ဆို) ရသည္။ ငစေနကလဲ ဒါမ်ိဳးဆို ပ်င္းမွပ်င္း။ က်ဴရွင္ဆရာမႏွင့္ ခဏခဏ ျပႆနာတက္ဖန္မ်ားလာေတာ့ အေမ့ကို က်ဴရွင္မတက္ေတာ့ဟု ငစေနေၾကျငာေလသည္။ (အဲဒါ ၂ တန္းေက်ာင္းသားတဲ့ေနာ္)။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္၊ “ေအးေလ။ နင္ပ်င္းရင္လဲ မတက္နဲ႕ေပါ့။ လပတ္စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ ၁၀ ေအာက္ မက်ေစနဲ႕။ က်ရင္ေတာ့ နင့္ကိုက်ဴရွင္ျပန္ပို႕မယ္” ဟုသာ ေျပာေလသည္။ အလြန္ေပ အလြန္ကတ္ေသာ ငစေနကလဲ အဆင့္ ၇၊ ၈၊ ၉ တို႕ကိုသာ တစ္လွည့္စီယူ၍ က်ဴရွင္တက္ျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေအာင္ႀကံေဆာင္ေတာ့သည္။
စတုတၳတန္းသို႕ေရာက္ေသာခါ ငစေနတစ္ေယာက္ ရင္တထိတ္ထိတ္ေပါ့။ အစိုးရစစ္ေပကိုး။ အစ္မလုပ္သူက ေလးတန္းအစိုးရစစ္မွာ ဂုဏ္ထူးေတြ တေပြ႕တပိုက္ ရထားေလေတာ့ ငစေန႕အလွည့္က်မွ ဘာမွမရရင္ ေခါင္းက်ိန္းေပေတာ့မည္။ ကိုယ့္မာနနဲ႕ကိုယ္ က်ဴရွင္ကလဲ ျပန္မတက္ခ်င္သည္မို႕ စာကိုသာ အေသကုန္းရုန္းက်က္ရေတာ့သည္။ ေက်ာင္းမွ ဆရာမမ်ားကလဲ “ေလးတန္းကို ဘာမွတ္ေနလဲ။ ဒါ အစိုးရစစ္ စာေမးပြဲ၊ ၈တန္းတို႕ ၁၀ တန္းတို႕နဲ႕ အတူတူပဲ ” ဟုဆိုကာ အတင္းေမာင္းအ တင္းတြန္းၾကသည္။ မႏွစ္က စာေမးပြဲတုန္းက ေက်ာင္းမွ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ပထမရသူတစ္ေယာက္ ပါသည္မို႕ ဒီႏွစ္ ၿမိဳ႕နယ္ဆုေတြ ပိုမ်ားမ်ားခ်ိတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ ပထဝီက အဆိုးဆံုး။ သခၤ်ာဆိုလွ်င္ တစ္ခါသင္လွ်င္ အခန္းတစ္ခန္း ျပတ္ေအာင္သင္ၿပီး ရွိသမွ် ေလ့က်င့္ခန္းအကုန္ အိမ္စာေပးပစ္ေလ့ရွိသည္။ အိမ္မွာ ငစေနတစ္ေယာက္ စာခ်ည္းပဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနသည္မို႕ လူႀကီးမ်ားကပင္အံ့ၾသေသာ အမူအယာ ျပၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲႀကီးမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေလေတာ့သည္။
ပထမအစမ္း စာေမးပြဲစစ္ခါနီး တစ္လခန္႕အလိုတြင္ေတာ့ ဆရာမက ငစေနတို႕ကို အလြန္ဝမ္းသာစရာ သတင္းစကားတစ္ခု ေပးေလေတာ့သည္။ ထိုသတင္းမွာကား ယခုႏွစ္မွစ၍ ေလးတန္းစာေမးပြဲကို အစိုးရမွ တာဝန္ယူစစ္ေဆးျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းၿပီး မိမိ သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းမ်ားအလိုက္သာ စာေမးပြဲမ်ား က်င္းပၾကရန္ ဟူေသာ သတင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕ ေပ်ာ္လိုက္တာမွ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေလးတန္းႏွစ္ကား အေပ်ာ္မ်ား စုေနေသာႏွစ္ဟု ဆိုရမလားပင္ မေျပာတတ္၊ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲၿပီး၊ သတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပင္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ပထဝီမွာ သင္ရိုးအကုန္ ကၽြတ္ေသာအေျခအေနသို႕ေရာက္ေတာ့သည္။ သင္ရိုးကုန္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အတန္းပိုင္ဆရာမက ခြင့္ရက္ရွည္ယူေလသည္။ မီးဖြားခြင့္ တဲ့။ မင္းတို႕ အတန္းတင္စာေမးပြဲနားနီးမွ ျပန္လာမယ္။ သိပ္မေဆာ့နဲ႕၊ ငစေန၊ ဆရာမမရွိရင္ မင္းအတန္းထိန္းရမယ္ေနာ္။ ဟု ႏႈတ္ဆက္ကာ ခြင့္ယူသြားေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕မွာ ေပ်ာ္မဆံုးေတာ့။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ သမိုင္းတို႕သာ သင္ရန္က်န္ေတာ့သည္ကိုး။ အားေနေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ငစေနတို႕ ၂ တန္းႏွင့္ ၃ တန္းမွ ဆရာမမ်ားကို အမွတ္ကူျခစ္ေပးျခင္း၊ စာေမးပြဲကူစစ္ေပးျခင္း၊ စာကူသင္ေပးျခင္း စသည္ျဖင့္သြားေရာက္ကူညီကာ အငယ္တန္းမ်ားအား ဆရာႀကီးလုပ္ၾကသည္။
အတန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုေသာ တာဝန္မွာ ဆရာမမရွိေသာအခါ အတန္းေသာ့ကို ထိန္းသိမ္းရေသာ တာဝန္လဲ တစ္ခုပါလာေလသည္။ ေသာ့ကိုင္ရေတာ့ မနက္ကို သူမ်ားမေရာက္ခင္ ေစာေစာေရာက္ေအာင္သြားၿပီး အတန္းဖြင့္ေပးရတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲမဝင္ပဲ အျပင္မွာေသာင္းက်န္းေနရင္ ငစေနနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကြိဳင္တက္ေပလိမ့္မည္။ ငစေနက ေက်ာင္းႏွင့္အ ေမ့ရံုးႏွင့္ နီးသည္မို႕ အၿမဲတမ္း အေမ့ရံုးကားႏွင့္သာ လိုက္ေလ့ရွိသည္။ ယခု ေစာေစာသြားဖို႕က်ေတာ့ ရံုးကားစီး၍ မျဖစ္ေတာ့။ အေဖကလဲ နယ္မွာတာဝန္က်ေနသည္မို႕ လိုက္မပို႕ႏိုင္၊ အေမကလဲ မနက္စာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိစၥ အလ်င္မွီေအာင္ လုပ္ရေတာ့ ေစာေစာလိုက္မပို႕ႏိုင္ေပ။ အေမ့ကိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေမးေတာ့ “ငစေနရယ္။ နင္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သြားေပါ့။ ငါေရာက္ေတာ့မွ ထမင္းခ်ိဳင့္လာေပးမယ္” ဟုေျပာေလသည္။ ဤသို႕ႏွင့္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား ငစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာက္ေျမာင္းရွိအိမ္မွ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ရွိေက်ာင္းသို႕ မနက္ေစာေစာ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းတက္ေလေတာ့သည္။ ေဆြမ်ိဳးမ်ားသိေသာ္ အေမ့ကို ဝိုင္းအျပစ္တင္ၾကသည္။ ကေလးကို တစ္ေယာက္တည္းလႊတ္ရေကာင္းလားေပါ့။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ “သူသြားတတ္ပါတယ္” ဟုသာ ျပန္ေျပာတတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က နယ္ေရာက္ေနေသာ အေဖ့ကို လွမ္းတိုင္ၾကသည္။ အေဖကလဲ “နင္တို႕သားအမိနဲ႕ေတာ့ ခက္ပါတယ္” ဆိုတာထက္ ပိုမေျပာေပ။ အေမသည္ ငစေန႕အတြက္ တစ္ကယ္ပင္ အေရးပါေသာ ပဲ့ကိုင္တစ္ေယာက္၊ ပန္းပြတ္သမတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ ငစေန၏ မူလတန္းရက္မ်ား ကုန္ဆံုးခဲ့ေတာ့သည္။
Saturday, February 02, 2008
ဖ်က္မရေသာ အတိတ္ ၅ - ရာထူး၊ ထိုင္ခံုႏွင့္ အာဏာ
ငယ္ဘဝအေၾကာင္းနည္းနည္းျပန္ဆက္ဦးမည္။ရာထူးဆိုတာ ရူးတာ လို႕ေတာ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ အၿငိမ့္မွာ ပ်က္လံုးထုတ္ၾကသည္။ အမွန္က ရာထူးဆိုတာ မရသူေတြအတြက္သာ မေကာင္းတာ၊ ရထားသူေတြအတြက္က ေကာင္းမွေကာင္းဗ်။ ငစေန ရာထူးအေၾကာင္းစသိတာ ၁ တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းကေပါ့။ ငစေနက အသက္ ၅ ႏွစ္ခြဲမွာမွ ေက်ာင္းစတက္ရတာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ နည္းနည္း အေကာင္ႀကီးသည္။ ဆရာမေတြ သတိထားၾကတာေပါ့။ သူငယ္တန္းေက်ာင္းစဖြင့္လို႕ ဘာမွသိပ္မၾကာလုိက္ ျပႆနာက တက္ေတာ့သည္။ ျဖစ္တာက ဒီလို၊ မင္းမင္းဆိုတဲ့ေကာင္က ငစေနနဲ႕ တစ္ခံုတည္းထိုင္တာ၊ ေတာ္ေတာ္ခင္သည္။ တစ္ရက္ ငစေနက ေဘးကခံုေပၚကို ေျခေထာက္လွမ္းတင္ၿပီးထိုင္ေနတာကို ဒီေကာင္က အဲဒီေျခေထာက္ကို ႀကိဳးခုန္သလို လာခုန္ေနသည္။
“ေဟ့ေကာင္၊ ျပဳတ္က်မယ္ေနာ္”
ငစေန လွမ္းသတိေပးလိုက္ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ေက်းဇူးရွင္က ရပါတယ္ကြာ ဟုဆိုကာ ဆက္ေဆာ့ေနသည္။ ဘာမွမၾကာလိုက္ လြတ္ေအာင္မခုန္ႏိုင္တဲ့တစ္လွည့္ ငစေန႕ေျခေထာက္ႏွင့္ ခလုတ္တိုက္မိကာ ေရွ႕ကို ဟပ္ထိုးလဲက်ေတာ့သည္။ သံမံသလင္းႏွင့္ ေမးစိ မိတ္ဖြဲ႕ေလေသာ္ ေသြးမ်ား ျဖာကနဲ က်ေလသည္။ ရလာဒ္က ေဆးခန္းသို႕ေျပး၍ ေလးခ်က္ခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အျဖစ္အပ်က္က ငစေန ေျခေထာက္ထိုးခံေသာေၾကာင့္ မင္းမင္း ျပဳတ္က်ၿပီး ေမးစိကြဲသည္ဟူသတတ္။ ဆရာမမ်ားၾကားတြင္ ငစေန နာမည္ႀကီးသြားသည္။
“တယ္မလြယ္တဲ့ေကာင္၊ တစ္ခံုတည္းထိုင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေမးစိကြဲေအာင္လုပ္သတဲ့”။
အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို ငစေနႏွင့္ မင္းမင္းႏွစ္ေယာက္သာ သိၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ဒီတိုင္းသာေနၾကသည္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရွင္းမျပၾက။ ဆရာမမ်ားက မင္းမင္းကို ခံုေျပာင္းထိုင္ဖို႕ေျပာေသာ္လည္းမေျပာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ လည္ပင္းဖက္ၿပီး ေပါင္းၿမဲေပါင္းၾကသည္။
ပထမတန္းသို႕ေရာက္ေသာ္ အတန္းပိုင္ဆရာမက ထိုအခ်က္ကို ေထာက္၍ ငစေန႕အား ရာထူးတစ္ခု အပ္ႏွင္းေလသည္။ “ေမာ္နီတာ” တဲ့။ အတန္းေခါင္းေဆာင္၊ သို႕မဟုတ္ လူဆိုးထိန္းဆိုပါေတာ့။ ရာထူးႏွင့္အတူ ပါလာတာက ထိုင္ခံု။ ဒါေၾကာင့္မို႕ တစ္ခ်ိဳ႕က ရာထူးကို ထိုင္ခံုဟု သြယ္ဝိုက္ေခၚၾကတာျဖစ္မည္။ ငစေန တို႕ ေက်ာင္းသားေတြ ထိုင္ရတဲ့ခံုက ေနာက္မွီမပါေသာ ခံုတန္းရွည္ႀကီးေတြ။ တစ္တန္းကို ၂ ေယာက္၊ သို႕မဟုတ္ ၃ ေယာက္ ထိုင္ရေလသည္။ ဆရာမ ထိုင္ေသာခံုက ေနာက္မွီေရာ လက္တန္းပါ ပါေသာခံု။ ငစေနတို႕ အလြန္ထိုင္ခ်င္ၾကေပမယ့္ မည္သူမွ မထိုင္ရဲၾက။ ဆရာမ စားပြဲ၏ ေဘးတြင္ ထိုခံုကဲ့သို႕ ေနာက္တစ္ခံုရွိေသးသည္။ ေနာက္မွီေတာ့ပါသည္။ လက္တန္းမပါ။ ငစေန ေမာ္နီတာ ရာထူးရေသာအခါ ဆရာမက ငစေနကို ထိုခံု၌ ေပးထိုင္ေလသည္။ အၿမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္။ ဆရာမ အျပင္သြားစရာရွိ၍ ငစေန အတန္းထိန္းရသည့္အခါမ်ိဳးဆိုလွ်င္ ထိုခံုမွာ ထိုင္ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္ခံုတစ္ခု တရားဝင္ရေသာအခါ ေသြးနားထင္ေရာက္တတ္ေသာ လူ႕သဘာဝကို ငစေန ငယ္စဥ္ကတည္းက သိျမင္ခြင့္ရခဲ့သည္။
ရာထူးႏွင့္အတူ ေနာက္တစ္ခုပါလာတာက အာဏာျဖစ္သည္။ ေမာ္နီတာဆိုတာ ဆရာမမရွိရင္ သူအႀကီးဆံုးဗ်။ ဆရာမက “ငစေနေရ၊ ဆရာမ အစည္းအေဝးသြားဦးမယ္ အတန္းထိန္းထား၊ စကားေျပာတဲ့ေကာင္ေတြနာမည္မွတ္ထားလိုက္၊ ငါျပန္လာမွ ေဆာ္မယ္” ဆိုလို႕ကေတာ့ ငစေနတို႕ အလြန္ မ်က္ႏွာပြင့္ေလၿပီ။ ငစေန႕အတြက္ နာမည္မွတ္စရာ ဗလာစာရြက္ေပးေသာသူႏွင့္၊ ခဲတံခၽြန္ေပးေသာသူႏွင့္၊ အဟဲ ... ငစေနတို႕ ေကာင္းစားေနတာေပါ့။ မ်က္ႏွာခ်ိဳ မေသြးလို႕လဲမရ၊ ငစေနတို႕ မ်က္လံုးထဲ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ျဖစ္လာလို႕ကေတာ့ စကားေျပာေျပာမေျပာေျပာ ထိုနာမည္စာရင္းထဲ ပါၿပီသာမွတ္။ ဆရာမ ျပန္လာလို႕ကေတာ့ အဲဒီေကာင္ အစစ္အေဆးအေမးအျမန္းမရွိ အနည္းဆံုး ၃ ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ဖင္ခၽြတ္ၿပီး အရိုက္ခံရေလၿပီ။ အတန္းထဲမွာ အကုန္လံုး စကားသံမထြက္ရ၊ အကုန္ ေမွာက္အိပ္ေနရသည္။ ေခါင္းပင္မထူရဲ။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေရွ႕ဆံုးမွာ ေနာက္မွီပါေသာ ထိုင္ခံုမွာ မိန္႕မိန္႕ႀကီးထိုင္၍ စာရြက္တစ္ကိုင္ကိုင္ ခဲတံတစ္ဝင့္ဝင့္ႏွင့္ ဟန္ေရးျပေနေသာ ငစေနကို ျမင္ေယာင္သာၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။
Subscribe to:
Posts (Atom)
